บทที่ 7

“โอเค ฉันจะพยายาม!”

ดวงตาของผู้หญิงร้อนผ่าวและเธอไม่ได้สนใจใบหน้าของชายคนนั้นเลยดูเหมือนว่าเธอจะมีสร้อยข้อมือนี้อยู่ในดวงตาของเธอเท่านั้น

ในความเป็นจริงไม่น่าแปลกใจที่ผู้หญิงคนนี้ชอบสร้อยข้อมือนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะในแง่ของงานฝีมือและความหรูหรา เครื่องประดับอื่น ๆ ทั้งหมดจะถูกบดบังไว้ข้างหน้า

“ทำไมเราไม่ดูอย่างอื่นล่ะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของชายคนนั้นแข็งทื่อเล็กน้อย และเขาอาจจะซื้อมันถ้าราคาหนึ่งแสนสองแสนบาท

แต่นี่มันมากกว่า 13 ล้าน!

มันไม่ได้แพง แต่ถ้าเขาซื้อจริงๆ ภรรยาของเขาจะต้องสังเกตเห็นแน่ๆ และถ้าเขาอธิบายไม่ชัดเจนก็จบ!

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นสวมสร้อยข้อมือแล้ว และยิ่งดูก็ยิ่งชอบ: "ที่รัก คนแบบนี้"

“ครับท่าน กำไลเส้นนี้รักษามูลค่าได้ ถ้าประมูล ไม่ต่ำกว่าสิบล้านแน่นอน”

คู่มือช้อปปิ้งเปิดปากของเขาอย่างมีความหวัง

ในอีกด้านหนึ่ง Ning Yi มีมุมมองแบบพาโนรามาของฉากนี้ และดูเหมือนว่าเขาจะเดาถูก ผู้หญิงคนนั้นดูถูกคนอื่นจริงๆ

“ท่านครับ ที่นี่มีเครื่องประดับที่ท่านชอบหรือไม่”

เมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของ Ning Yi หญิงสาวยังคงรับใช้เขาอย่างอดทน

“คุณไม่ชอบแบบนี้หรือ ฉันแนะนำเครื่องประดับอื่นๆ ให้คุณ...”

หนิงอี้กลับมามีสติสัมปชัญญะ มองหญิงสาวด้วยความชื่นชม: "แน่นอน ไปและสวมสร้อยข้อมือเส้นนั้นให้ฉัน"

“ท่านครับ ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร...” หญิงสาวกระพริบตา ไม่แน่ใจเล็กน้อย: “ท่านครับ ท่านแน่ใจหรือ?”

"แน่นอน ฉันมั่นใจ มารูดบัตรกันเถอะ" หนิงอี้ไม่ได้หยิบบัตร Zijin ออกมา แต่ยื่นบัตรธนาคารของเขาเอง

การ์ดเหล่านี้เพิ่งถูกแกะ ถ้าเขาจำไม่ผิด ข้างในน่าจะมีหลายสิบล้านใบ มันมากเกินพอที่จะซื้อสร้อยข้อมือเส้นนี้แน่นอน

เสียงของ Ning Yi ไม่ดัง แต่ไกด์ซื้อของข้างๆ ได้ยินอย่างชัดเจน

ตาของเขาเป็นสีแดงโดยเฉพาะไกด์ช้อปปิ้งตัวสูง

ละทิ้งลูกค้าไว้ข้างหน้าเขา เขารีบมาหา Ning Yi: "Tang Guo ไปรับลูกค้าสองคนที่นั่น ฉันรับสุภาพบุรุษคนนี้แล้ว!"

Tang Guo ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แม้ว่าเธอจะรู้สึกไม่เต็มใจเล็กน้อย แต่ Chen Li ก็พูดถูก นี่คือลูกค้าที่เธอได้รับก่อน ตามกฎของร้าน ใครก็ตามที่รับลูกค้าก่อนจะได้รับการแสดง...

"ตกลง." Tang Guo เห็นด้วยอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าของเขามืดลง

เฉินลี่หยิบบัตรธนาคารด้วยสีหน้าตื่นเต้น: "ท่านครับ ผมจะไปพันสร้อยข้อมือของท่านทันที"

“เดี๋ยวก่อน” หนิงอี้พูดอย่างกะทันหัน หยิบบัตรธนาคารคืนจากมือเธอแล้วพูดว่า “ฉันจำไม่ได้ว่าคุณรับฉันก่อน ฉันแค่จน ไม่มีคุณสมบัติที่จะดูด้วยซ้ำ” คุณควรไปหาลูกค้ารายใหญ่ของคุณ"

“คุณนาย คุณดูมีพรสวรรค์ คุณจะเป็นไอ้จู๋ที่น่าสงสารได้ยังไง” หลังจากที่เฉินลี่พูดจบ เธอไม่ลืมที่จะขยิบตาและปลดกระดุมหน้าอกของเธอ

“ท่านครับ ตอนนี้ท่านคงเข้าใจผมผิด ท่านเห็นสิ่งนี้ไม่ชัดเจนในตู้ เหมาะที่สุดสำหรับผู้หญิงที่จะอยู่ด้วย ท่านลองดูให้ได้ผล นั่นเป็นเหตุผลที่ผม...”

เมื่อผู้หญิงข้างๆ ได้ยินว่าหนิงอี้กำลังจะซื้อสร้อยข้อมือ จู่ๆ เธอก็เอามือไพล่หลัง และในขณะเดียวกันก็บุ้ยปาก: "ที่รัก คุณสัญญาว่าจะซื้อให้ฉัน ฉันชอบ สร้อยข้อมือเส้นนี้”

ชายคนนั้นไอแห้งๆ: "แล้วคุณจะฟังฉันไหม"