บทที่ 7

เมื่อการเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น ซูหยิงเซี่ยเดินออกมาจากบริษัทลั่วเฉวราวกับว่าวิญญาณออกจากเธอไปแล้ว

ชายที่สอดแนมในระยะไกลเห็นฉากนี้จึงรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรรายงานกับซูไห่เฉาทันที

หลังจากที่ซูไห่เฉาได้รับข่าว เขาก็รู้สึกมีความสุขมาก เขาวางแผนจัดประชุมภายในขึ้นทันที และในระหว่างนั้นเขาจะไล่ซูหยิงเซี่ยออกจากตระกูลซู

"เป็นไงบ้าง?" หานซานเฉียนเดินดิ่งเข้าไปหาซูหยิงเซี่ย เมื่อเห็นท่าทางที่สิ้นหวังของเธอ ในใจจึงคิดว่าจงเหลียงให้การต้อนรับบกพร่องหรือ?

“เซ็นสัญญาแล้ว” ซูหยิงเซี่ยมองไปที่หานซานเฉียน และกล่าวด้วยน้ำเสียงทึมทื่อ

หานซานเฉียนยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อได้เซ็นสัญญาแล้ว ทำไมคุณถึงดูสิ้นหวังแบบนี้ล่ะ”

ซูหยิงเซี่ยไม่ได้รู้สึกสิ้นหวัง แต่เธอรู้สึกเหมือนเธอฝันไป

ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของซูหยิงเซี่ยก็ดังขึ้น และหลังจากเห็นชื่อซูไห่เฉา เธอพูดขึ้นอย่างหมดคำจะพูดว่า“ซูไห่เฉานี่รอไม่ไหวเลยเหรอ”

“แต่คราวนี้เขาต้องผิดหวังแน่” หานซานเฉียนกล่าว

“ทั้งหมดนี้คือคุณงามความดีของคุณ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ บ้านของเราต้องจบเห่แน่” ซูหยิงเซี่ยมองไปที่หานซานเฉียนอย่างซาบซึ้งใจ

“อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้นอกจากคุณนะ”

“ทำไมล่ะ?” ซูหยิงเซี่ยมองหานซานเฉียนอย่างสับสน เหตุการณ์นี้สามารถเปลี่ยนสถานะของหานซานเฉียนในตระกูลซูได้ แล้วทำไมเขาต้องซ่อนมันไว้ด้วยล่ะ

“ในอนาคตคุณก็จะรู้เอง” หานซานเฉียนกล่าว

ซูหยิงเซี่ยพยักหน้า

หานซานเฉียนขับรถยนต์ไฟฟ้าคันเล็กไปส่งซูหยิงเซี่ยที่บริษัท แล้วเขาก็ไปที่ร้านขายของเล็ก ๆ