บทที่ 9

บรรดาญาติ ๆ ของตระกูลซูหลายคนลุกขึ้นยืนพูดแทนซูไห่เฉา เมื่อเห็นคนเหล่านั้นเข้าข้างและปกป้องเขา ซูหยิงเซี่ยก็รู้สึกหงุดหงิดในใจ พวกเขาช่างไร้ยางอายจริง ๆ ซูไห่เฉาเป็นคนให้สัญญาเองแท้ ๆ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นความผิดของเธอซะงั้น

หากเจรจาขอเป็นหุ้นส่วนไม่สำเร็จ หากซูไห่เฉาจะไล่เธอออกจากตระกูลซู แล้วคนเหล่านี้จะลุกขึ้นมาโต้แย้งช่วยเธอไหม?

“ในเมื่อกล้าเดิมพันก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้ให้ได้” หญิงชราพูด

เมื่อบรรดาญาติ ๆ ที่ต่อสู้เพื่อความอยุติธรรมของซูไห่เฉา เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็รู้สึกเหมือนมะเขือที่ถูกทุบ พวกเขาไม่กล้าพูดไร้สาระอะไรอีก

ซูไห่เฉาแสดงสีหน้าบูดบึ้งราวกับว่าเขากินอุจจาระเข้าไป แม้ว่าในใจของเขาจะรู้สึกไม่พอใจเป็นหมื่นพันเท่า แต่ในเมื่อคุณย่าพูดออกมาแบบนั้นแล้ว เขาจะไม่ยอมได้อย่างไร

ซูไห่เฉายกถ้วยน้ำชามาให้ซูหยิงเซี่ยดื่ม และตะโกนอย่างไม่เต็มใจว่า “พี่เซี่ย”

เมื่อเขาก้มหัวลง ดวงตาของซูไห่เฉาก็ฉายแววน่ากลัว และคิดในใจว่า ครั้งนี้เธอคงรู้สึกภูมิใจในตัวเอง แต่อย่าคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีในอนาคตได้ ฉันเป็นคนที่มีอำนาจที่สุดในบริษัท ถ้าฉันอยากจะฆ่าเธอให้ตาย มันยังมีอีกหลายวิธีที่จะนำความอัปยศกลับนี้ส่งคืนให้เธอไม่ช้าก็เร็ว

ซูหยิงเซี่ยรับถ้วยน้ำชาไว้ แต่เธอไม่ได้ดื่ม เธอวางมันไว้บนโต๊ะประชุมและพูดกับหญิงชราว่า “คุณย่าคะ ฉันขอตัวกลับไปเตรียมข้อมูลก่อน พรุ่งนี้ฉันต้องคุยกับคุณจงเหลียงค่ะ”

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง หลังจากที่ซูหยิงเซี่ยและหญิงชราออกจากห้องประชุมไปแล้ว ญาติคนอื่น ๆ ก็ยังไม่ลุกไปไหน

“ซูไห่เฉา นายต้องหาวิธีที่จะจัดการกับซูหยิงเซี่ยซะ ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องได้มาอยู่ในตำแหน่งที่สำคัญแน่”

“ใช่ ถ้าเธอได้รับผิดชอบในการเป็นหุ้นส่วนกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์ลั่วเฉวจริง ๆ ล่ะก็ มันอาจจะส่งผลกระทบต่อสถานะของนายด้วยก็ได้”

ใบหน้าของซูไห่เฉาเริ่มมืดมน เป็นอย่างที่เหล่าญาติพูดว่า ถ้าซูหยิงเซี่ยได้รับผิดชอบการเป็นหุ้นส่วนกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์ลั่วเฉวแล้ว ตำแหน่งในบริษัทของเขาจะได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน

“พวกคุณไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอทำสำเร็จ”

เมื่อซูหยิงเซี่ยและหานซานเฉียนกลับถึงบ้าน

ซูกั๋วเย่าและเจียงหลานกำลังนั่งกระวนกระวายอยู่ในห้องนั่งเล่น เพราะครอบครัวของพวกเขากำลังอยู่ในสถานการณ์ที่น่าเป็นห่วง ซูกั๋วเย่าไม่มีความกล้าที่จะไปเข้าประชุม เพราะเขากลัวที่จะเห็นตัวเองถูกไล่ออกจากตระกูลซู

“หยิงเซี่ยเป็นยังไงบ้าง?” เจี่ยงหลานถามลูกด้วยความรู้สึกหวาดกลัวกับคำถามนั้น