บทที่ 141ซูหลิงยู่

บทที่ 141ซูหลิงยู่

พอเฉินเฟิงย่างก้าวเข้ามา ก็ดึงดูดความสนใจจากคนในสำนักทันที

ซูเห้าหรันขมวดคิ้วหนักขึ้น ท่าทีเฉินเฟิงสบายๆ ไม่น่าเป็นจอมยุทธ์ อีกทั้งอายุน้อยเพียงนี้ คนอย่างนี้จะรู้จักจินลิ่วอานได้อย่างไร?

“หนุ่มน้อยรู้จักจินลิ่วอานหรือ?” ซูเห้าหรันถาม แม้จะสงสัย หากแต่ซูเห้าหรันไม่อยากเสียมารยาท

เฉินเฟิงส่ายหน้าพลางว่า: “ยังไม่รู้จัก”

“งั้นหนุ่มน้อยมาตามหาจินลิ่วอานด้วยเหตุใด?” ซูเห้าหรันขมวดคิ้วถาม

“ประลองฝีมือ” เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ

สีหน้าซูเห้าหรันทะมึนลงทันที หาเรื่องจินลิ่วอาน? เจ้านี่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง

“พรืดฮะ”

ซูหลิงยู่กลั้นไม่ไหว และหัวเราะออกมาในที่สุด

“หนุ่มน้อยท่านนี้ ไม่รู้หรือว่าจินลิ่วอานเป็นใคร?” จ้าวตงสีหน้าตึงเครียด เขาสงสัยว่าเฉินเฟิงตั้งใจมาหาเรื่อง เขามิใช่จอมยุทธ์ กลับกล้ามาหาเรื่องจินลิ่วอาน กลัวว่าจินลิ่วอานแค่กระดิกนิ้วก็เอาชนะเฉินเฟิงได้โดยง่ายแล้ว

“รู้” เฉินเฟิงยิ้ม

“รู้กับผีสิ!” จ้าวตงประชดแดกดันใส่เฉินเฟิง: “หนุ่มน้อย ผมจะบอกคุณตามตรงละกัน จินลิ่วอานน่ะมิใช่คนที่คุณจะมาหาเรื่องได้ ถ้ารู้ตัวดี รีบไปจากสำนักเราซะ อย่ามาก่อความวุ่นวายที่นี่”

“ผมมาหาจินลิ่วอานเพื่อประลองฝีมือจริงๆ” เฉินเฟิงยิ้มเศร้า เหตุใดพูดความจริงแต่หาคนเชื่อมิได้เล่า

“ประลอง? มาหาที่ตายซะมากกว่า” จ้าวตงแค่นเสียงเยาะ

“นี่ คุณอา เป็นจอมยุทธ์หรอ?” เวลานี้ซูหลิงยู่แทรกเสียงกลั้วหัวเราะขึ้น

คุณอา? เฉินเฟิงลูบจมูก นี่เขาดูแก่ถึงเพียงนั้น?

“หลิงยู่!” ซูเห้าหรันถลึงตาใส่ซูหลิงยู่อย่างไม่พอใจ ยัยเด็กนี่นับวันยิ่งปากไม่มีหูรูดขึ้นทุกวัน เรื่องจอมยุทธ์มาบอกคนอื่นง่ายๆอย่างนี้ได้อย่างไร?

ซูหลิงยู่แลบลิ้นแหย หันไปทำหน้าทะเล้นใส่เฉินเฟิง

“คุณมีความแค้นอะไรกับจินลิ่วอานหรือ?” ซูเห้าหรันถาม เขาดูออกว่าเฉินเฟิงไม่ได้เป็นคนธรรมดา แต่เขาไม่เข้าใจว่า เฉินเฟิงไม่ได้เป็นจอมยุทธ์ด้วยซ้ำ เขามีเรื่องกับจินลิ่วอานได้ยังไง

“มีความแค้นนิดหน่อย”

“ต้องล้างแค้นให้ได้?” ซูเห้าหรันเลิกคิ้วถาม

“ต้องล้างแค้นให้ได้!” เฉินเฟิงยืนยัน

ซูเห้าหรันถอนหายใจยาวพลางว่า: “เชื่อผมพูดเถอะ รีบไปจากสำนักเราซะ จินลิ่วอานมิใช่คนที่คุณจะต่อกรได้”

“ไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไรเล่า” เฉินเฟิงยิ้ม คำพูดของซูเห้าหรันหวังดีต่อเขา หากแต่ดูถูกเขามากเกินไป

ซูเห้าหรันขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจเฉินเฟิง ตนพูดอย่างชัดแจ้งอย่างนี้แล้ว เหตุใดเฉินเฟิงกลับมิยอมรับฟังเลย

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นเชิญตามสบายเลย” ซูเห้าหรันน้ำเสียงเย็นชา เฉินเฟิงอยากหาเรื่องตายเอง เขาก็ไม่ห้ามหรอก

“ได้” เฉินเฟิงยิ้ม เดินไปอีกทาง

ส่วนจ้าวตงเริ่มเตรียมความพร้อมก่อนผู้อื่น เพื่อการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง

ไม่มีผู้ใดทักทายเฉินเฟิงเลย เฉินเฟิงเลยได้ความสงบ เขาเริ่มลอบดูสำนักนี้ สถานที่ฝึกวิทยายุทธเห้าหรันนี้ประดับตกแต่งได้เยี่ยมยอดมาก

เสาฝึกยุทธ กระสอบทรายและอีกมากมาย สิ่งใดควรมีก็มีหมด

ตอนนี้สายตาเฉินเฟงตกไปอยู่ที่กระสอบทรายถุงหนึ่งกลางสำนัก มันเป็นกระสอบทราย แต่ดูแล้วมิเหมือนเลย