บทที่ 159 ผมมีทาวน์เฮาส์อยู่บนเขา

บทที่ 159 ผมมีทาวน์เฮาส์อยู่บนเขา

เขาเดินออกมาที่ถนนกับเสี้ยเมิ่งเหยา เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่ง

“พ่อหนุ่ม จะไปไหนล่ะ”

คนขับรถเป็นผู้ชายวัยกลางคน พอเสี้ยเมิ่งเหยากับเฉินเฟิงขึ้นรถ สายตาของคนขับรถหยุดที่เสี้ยเมิ่งเหยาเต็มๆสามวินาที ก่อนจะหันไปทางเฉินเฟิงอย่างจำยอม

“ยู่ฉวนซาน” เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบ

“ยู่ฉวนซาน?” คนขับรถอึ้งพลางว่า: “พ่อหนุ่ม เป็นคนต่างถิ่นล่ะสิ เขตท่องเที่ยวยู่ฉวนซานกำลังพัฒนา แต่ยังไม่เปิดให้คนนอกขึ้นไปหรอกนะ”

เฉินเฟิงยิ้มบอก: “ขอโทษครับ ผมพูดไม่เคลียร์ พวกเราจะไปเขตที่พักอาศัยของยู่ฉวนซาน ไม่ใช่เขตท่องเที่ยว”

ยู่ฉวนซานแบ่งออกเป็นสองเขต หนึ่งคือเขตที่พักอาศัยที่เสิ่นหงชังเป็นคนเปิด อีกที่คือเขตการท่องเที่ยวที่ตระกูลเฉินเป็นคนเปิดตอนนี้

“เขตที่พักอาศัย?” คนขับรถลอบมองเฉินเฟิงก่อนว่า: “พ่อหนุ่ม บ้านอยู่ที่นั่นหรอ?”

เขตที่พักอาศัยของยู่ฉวนซาน เป็นเขตที่พักอาศัยที่หรูหราที่สุดของชางโจว ต่อให้เป็นห้องส่วนตีนเขาที่ธรรมดาที่สุด แค่หนึ่งตารางเมตรเริ่มต้นก็หนึ่งแสนแล้ว ซื้อบ้านที่นั่นได้มักเป็นระดับชนขั้นกลางของชางโจว มีทรัพย์สินอย่างน้อยๆเริ่มต้นก็สิบยี่สิบล้านแล้ว

เฉินเฟิงนี่ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนที่สามารถซื้อบ้านที่นี่ได้เลย

เฉินเฟิงส่ายหน้าพลางว่า: “ไม่ใช่ แค่คิดจะไปดูบ้านที่นั่นน่ะ”

พอได้ยินเฉินเฟิงบอกว่าจะไปดูบ้าน คนขับรถเบ้ปากบอก: “พ่อหนุ่ม บ้านที่ยู่ฉวนซานน่ะไม่เท่าไหร่หรอก นอกจากแพงแล้ว ไม่ต่างอะไรกับบ้านชองชางโจวเราหรอก”

“เธอมีเวลาไปดูบ้านที่ยู่ฉวนซาน สู้เอาเวลาไปดูบ้านอื่นดีกว่า นั่นน่ะถึงเป็นที่ที่ชาวบ้านธรรมดาอย่างเราควรอยู่” คนขับรถพูดด้วยน้ำเสียงสั่งสอนเฉินเฟิงกลายๆ ในสายตาเขา เฉินเฟิงทำตัวเวอร์ไป ทั้งๆที่ซื้อบ้านที่ยู่ฉวนซานไม่ไหว ยังทำจะไปดูบ้าน เสียเวลาชัดๆ

“ขอบคุณมากครับอา ผมจะไปดูนะ” เฉินเฟิงเอ่ยปากเนิบๆ

เห็นเฉินเฟิงไม่สนใจ เขาส่ายหัว และขี้เกียจพูดกับเฉินเฟิง คนหนุ่มอย่างเฉินเฟิงต้องให้ชนกำแพงซะหลายครั้ง โดนสังคมขัดเกลาหลายรอบ ถึงจะยอมรับความธรรมดาของตัวเอง

เสี้ยเมิ่งเหยาที่อยู่ข้างๆอดขมวดคิ้วสงสัยไม่ได้ เธอรู้ดีว่าเฉินเฟิงมีปัญญาซื้อบ้านที่ยู่ฉวนซานได้แน่ แต่ว่าเขาซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะเนี่ย? ทำไมเธอถึงไม่รู้เลย

หรือว่า....ครั้งก่อน?

เสี้ยเมิ่งเหยานึกขึ้นมาได้ว่า ครั้งก่อนตอนเฉินเฟิงโดนหลินหลันไล่ออกจากบ้าน บอกจะพาเธอไปยู่ฉวนซาน ตอนนั้นเธอไม่เชื่อ คิดว่าเขาโม้

แต่ดูท่าตอนนี้ ครั้งที่แล้วเขาจะพูดจริง เขาซื้อบ้านที่ยู่ฉวนซานนานมาแล้ว

เสี้ยเมิ่งเหยาเริ่มรู้สึกรอคอยที่จะได้เห็นบ้านใหม่ที่เฉินเฟิงเตรียมไว้ให้เธอ

ไม่นานรถก็ขับมาถึงเขตขายบ้านเชิงเขายู่ฉวน

เขตพักอาศัยยู่ฉวนซานมีสามส่วน เชิงเขาเป็นเขตที่พักอาศัยธรรมดา

ราคาบ้านในเขตนี้คือตารางเมตรละหนึ่งแสน

ที่กลางเขาเป็นเขตระดับสูง ทัศนียภาพสวยและการออกแบบก็ดี ดังนั้นราคาตารางเมตรละหนึ่งแสนห้าหมื่น

ส่วนยอดเขาสูงที่สุดเป็นเขตคฤหาสน์ที่คนชางโจวทั้งหมดได้ยินชื่อเสียง

ทั้งเขตมีแค่สิบคฤหาสน์

ไม่ต้องพูดเลยว่า คนที่อยู่ในสิบคฤหาสน์นี้จะเป็นผู้ดีตระกูลชั้นสูงระดับแนวหน้าของชางโจวทั้งนั้น