บทที่ 16 ซ่อมหลอดไฟ

บทที่ 16 ซ่อมหลอดไฟ

พอดึงประตูเปิดออก ถึงพบว่าคนที่ยืนอยู่ข้างนอกคือเสี้ยเมิ่งเหยา เธอใส่ชุดนอนบางเบาสีดำทั้งตัว ข้างหน้านูนออกมาข้างหลังกระดกขึ้นรูปร่างปีศาจแบบนี้โดนความสมบูรณ์แบบร่างออกมาชัด ๆ โดยเฉพาะความอิ่มเอิบคู่นั้นตรงหน้าอก ยิ่งคล้ายกับว่าจะมีแนวโน้มทำให้ชุดนอนปริแตกออกมา

หรืออาจจะเพราะว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เสี้ยเมิ่งเหยาในเวลานี้ ใบหน้าเรียวเล็กที่ไร้เครื่องสำอางใด ๆ เลยดูมีสีแดงระเรื่อขึ้น มองไปแล้วก็คล้ายกับลูกท้อที่สุกงอม ทำให้คนอดใจไม่ไหวอยากจะกัดสักคำ

“มีอะไรเหรอ?” เฉินเฟิงถามขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติกลางคืนถ้าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่มีเรื่องอะไรแล้วละก็ ก็จะไม่มาหาเขา วันนี้ทำไมมันแปลกอย่างนี้

“ฉัน……หลอดไฟในห้องนอนฉันมันเสียแล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยาพยายามอยากจะทำให้ท่าทางของตัวเองดูเป็นธรรมชาติขึ้นหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้เธอกลับทำได้ยากจัง

“หลอดไฟเสียเหรอ?” เฉินเฟิงยักคิ้วถาม

“อืม” เสี้ยเมิ่งเหยาแก้มแดงน้อย ๆ น้ำเสียงอ่อนเบาเหมือนกับขายุง นิ้วมือเกี่ยวเข้าหากันไว้อย่างไม่เป็นธรรมชาติ

“เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ รอเดี๋ยว ผมไปซ่อมให้คุณเอง” เฉินเฟิงพูดอย่างใจกว้าง เขายังคิดว่าที่เสี้ยเมิ่งเหยามาหาเขาดึกดื่นป่านนี้ เพราะว่าจะมีเรื่องอะไร แต่ปรากฏว่าแค่หลอดไฟเสีย

พอเห็นเฉินเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็จะไปห้องนอนตัวเองแล้ว หน้าเรียวของเสี้ยเมิ่งเหยาก็เริ่มมีแววยุ่งยากใจขึ้นมา

“ซ่อมหลอดไฟมันยุ่งยากเกินไปแล้ว หรือว่าคืนนี้ฉันนอนห้องนายดีกว่า” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดออกไปรวดเดียว พอพูดจบแล้ว เธอถึงรู้สึกว่าตัวเองดูเสนอตัวมากเกินไป ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความอายและแดงขึ้นมา

เฉินเฟิงมึนงง รีบส่ายหน้าไปมาแล้วพูดว่า “ไม่ยุ่งยาก ไม่ยุ่งยากเลยสักนิด ผมซ่อมหลอดไฟเก่งมากเลยนะ เมื่อก่อนตอนอยู่มหาลัย ผมซ่อมหลอดไฟให้คนอื่นเป็นประจำเลย คุณรอก่อน อย่างมากสามนาที ผมก็ซ่อมให้คุณเสร็จแล้ว”

“ไม่ต้องแล้ว อยู่ ๆ ฉันก็ไม่อยากจะซ่อมแล้ว!” เสี้ยเมิ่งเหยากัดฟันแน่น แล้วพูดประโยคเย็น ๆ ไปประโยคหนึ่ง หลังจากพูดจบก็ปิดประตูดังเสียงปัง!

“แอ๊ะ ๆ…..” เฉินเฟิงท่าทางมึนงง ผู้หญิงคนนี้นี่ยังไงกัน ไม่ใช่พูดว่าจะซ่อมหลอดไฟเหรอ ทำไมซ่อมไปซ่อมมาก็ไปเฉยเลย?

คืนนั้น เฉินเฟิงหลับสนิทตลอดคืน

แต่เสี้ยเมิ่งเหยากลับนอนไม่หลับทั้งคืน พอเช้าวันรุ่งขึ้น ก็ออกมาจากห้องนอนด้วยขอบตาดำดวงใหญ่ทั้งสองข้าง พอเห็นเฉินเฟิง แล้ว ก็เลยไม่ให้สีหน้าดี ๆ อะไรกับเฉินเฟิงดู

นี่ทำให้เฉินเฟิงรู้สึกประหลาดใจมาก เมื่อคืนยังดี ๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?

หลังจากที่เฉินเฟิงทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว ก็ไปเยี่ยมเสี้ยเว่ยกั๋วที่โรงพยาบาลรอบหนึ่ง ในเมื่อที่เสี้ยเว่ยกั๋วเกิดอุบัติเหตุขึ้นก็เพราะเขา เพราะฉะนั้นเฉินเฟิงก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

หลังจากผ่านการผ่าตัดแล้ว เสี้ยเว่ยกั๋วก็ฟื้นขึ้นมาจากการสลบแล้ว แต่ว่าสติก็ยังเลอะเลือนอยู่มาก เฉินเฟิงก็เลยไม่กล้าพูดคุยกับเสี้ยเว่ยกั๋วเยอะนัก

หลังออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว ในมือของเฉินเฟิงก็มีกระดาษโน้ตเพิ่มขึ้นมาแผ่นหนึ่ง

“นายน้อย ช่วงนี้มีคนสองพวกคอยจับตามองคุณอยู่”

“หนึ่งในนั้นเป็นพวกคนของเสิ่นหงชัง พวกเขากำลังตรวจสอบเบื้องหลังของคุณอยู่”

“ส่วนอีกพวกหนึ่งเป็นคนของเฉินเจิ้นหนาน สงสัยจะเป็นทาสรับใช้กุ่ยซื่อ มาเพื่อเฝ้าติดตามคุณชายโดยเฉพาะ พวกเขามีพลังแกร่งกล้ามาก บ่าวเลยไม่กล้าสอดแนมอย่างละเอียดมากนัก”

“หวังว่าคุณชายจะระวังตัวมากยิ่งขึ้น!”

หลังจากดูจบแล้ว เฉินเฟิงก็ฉีกทำลายกระดาษโน้ตไปอย่างเงียบ ๆ

คนของเสิ่นหงชังนั้นเฉินเฟิงคาดการณ์ไว้แล้ว วันนั้นหลังจากที่เขาได้ใกล้ชิดเสิ่นหงชังแล้ว เฉินเฟิงก็พบว่า เขาเป็นคนที่มีความละเอียดอ่อนท่ามกลางความหยาบกระด้าง และระมัดระวังเพื่อให้เห็นผลประโยชน์ แน่นอนเสิ่นหงชังจะต้องตรวจสอบเขาอยู่แล้ว แต่สิ่งที่เสิ่นหงชังไม่รู้ก็คือ เฉินเฟิงจะไม่มีทางให้เขาตรวจสอบเจออะไรแน่นอน

แต่คนที่เฉินเจิ้นหนานส่งมา ที่สงสัยว่าจะเป็นพวกทาสรับใช้กุ่ยซื่อ กลับทำให้เฉินเฟิงมีความรู้สึกหนักอึ้ง ทาสรับใช้กุ่ยซื่อชื่อเสียงโด่งดัง เขาเคยได้ยินมาก่อนแล้ว และนี่ก็คือหนึ่งในพละกำลังที่เฉินเจิ้นหนานควบคุมอยู่ที่ทำให้เขาเกรงกลัวมากที่สุด