บทที่ 167สงคราม

บทที่ 167สงคราม

หานหลงเดินนำออกจากลิฟต์ ตามด้วยกู้ตงเชินกับ จางตงเฉิน

ขณะที่ออกจากลิฟต์ หานหลงกับกู้ตงเชินคุยหัวเราะอย่างสนุก แต่ขณะที่พูดอยู่ๆ จู่ๆกู้ตงเชินก็เงียบไป

แล้วหันไปมองตามที่กู้ตงเชินมองไป ก็เห็นฉากที่ทำให้เขาขนสันหลังลุกซู่

หลิวป้าว ชายผู้มีความสามารถของเขา กำลังคุกเข่าอยู่ต่อตรงของเฉินเฟิง!

แม้ว่าอากาศจะเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง แต่บนหน้าผากของหานหลงก็มีเหงื่อออก

“ท่านหาน!”

ให้ตายเถอะ ในเวลาแบบนี้ หลิวป้าวตื่นเต้นตะโกนเรียก

หานหลงหน้าบูดหน้าบึ้งดินไปหาตรงหน้าหลิวป้าว

“ท่าน....”

ก่อนที่หลิวป้าวจะพูดจบ หานหลงได้เตะเข้าที่ปาก เตะคำว่าหานกลับเข้าปาก

หลิวป้าวที่ถูกเตะกับพื้นถึงกับมึนงงทันที

ทำไม.....ท่านหานถึงเตะตัวเอง?

โยว่หลิงที่อยู่ด้านหลังมึนงงสับสนเช่นกับหลิวป้าวเคยบอกว่า ท่านหานบอกว่าเขาคนที่มีความสามารถไม่ใช่เหรอ? ทานหานยังจะให้เขารับช่วงต่อในอนาคต?

แต่ทำไมตอนนี้.....

โยว่หลิงยังคงสงสัยว่าทำไมหานหลงถึงเตะหลิวป้าว แต่ในวินาทีต่อ หานหลงเดินไปตรงหน้าเฉินเฟิง ก้มลงโค้ง เคารพเหมือนคันธนู การกระทำนี้ไขข้อข้องใจทั้งหมด!

“คุณชายเฉิน！ขอโทษด้วยครับ ผมมาช้าไป” เหงื่อเย็นบนหน้าผากของหานหลงเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เขาได้แต่ภาวนาหลิวป้าว ไม่ได้ทำอะไรมากเกินไป มิฉะนั้น ทั้งเขา และหลิวป้าวต้องรับโทษพร้อมกับ

คุณชายเฉิน？！

เมื่อได้ยินการเรียกแบบนี้ ความคิดของหลิวป้าวหัวก็ระเบิดขึ้นเสียงดัง หัวใจเหมือนถูกคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้า

เป็นไปได้ยังไง?

ท่านหานเรียกลูกเขยที่แต่งเข้าว่า คุณชายเฉิน？！

ในตอนนี้ โยว่หลิง ก็หน้าซีดเหมือนกัน และแม้แต่ขาเรียวสวยของเธอก็เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ถ้าเกิดตอนนี้เสี้ยห้าวอยู่ตรงหน้าเธอ เธอคงจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆๆ!

ไอ้บ้านี่! เขาพูดว่าเฉินเฟิงคือแมงดาที่เกาะชายกระโปรงหญิง

แมงดาแม่***สิ! โยว่หลิงอยากจะตบปากตัวเองจริงๆ

“เฉินเฟิงโบกมือ แล้วยิ้มบอก:“ไม่เป็นไร”

“คุณชายเฉิน ไอ้บ้านี่....”หานหลงอดไม่ได้ที่จะมองไปที่หลิวป้าว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม: “คุณชายเฉิน ผมไม่เคร่งครัดในวินัยเอง ความผิดผมเอง เชิญคุณชายเฉินลงโทษได้ครับ”

“เฉินเฟิงส่ายหัว แล้วพูด: “ไม่เป็นไร มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

ไม่เห็นแก่พระภิกษุก็ควรต้องเห็นแก่พระพุทธรูป ยังไงการหลงก็เป็นคนของเขา และตอนนี้หานหลงก็อยู่ในความดูแลของเขา เขาก็ยังต้องให้เกียรติหานหลง ยิ่งไปกว่านั้นคือหลิวป้าวยังไม่ได้ทำอะไรเขา เขาก็ไม่ถือสาหลิวป้าว

เมื่อเห็นเฉินเฟิงปล่อยตัวหลิวป้าว หานหลงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูแล้วคงไม่ใช่เรื่องใหญ่

“ไอ้โง่! ยังไม่รีบขอบคุณคุณชายเฉินอีก!”หานหลงจ้องมองไปที่หลิวป้าวอย่างเย็นชา แล้วพูด

“ขอบพระคุณครับ!....ขอบคุณคุณชายเฉิน” ขอบคุณมากครับ แทบจะคลานไปที่เท้าของเฉินเฟิง คุกเข่าก้มกราบขอบคุณ

หลังจากได้เห็นความสามารถของเฉินเฟิง เขารู้ว่า ถ้าเฉินเฟิงต้องการฆ่าเขา มันก็แค่เรื่องง่ายๆ

แต่เฉินเฟิงก็ปล่อยเขาไปอย่างคนใจกว้าง เขารู้จึงรู้สึกขอบคุณมากเฉินเฟิงจากใจจริง

“โทษฐานความตายละเว้น แต่โทษความผิดละเว้นไม่ได้! ไอ้โง่ คุกเข่า สำนึกความผิดไปเลยสามวัน คิดไตร่ตรองดูความโง่ของตัวเองทำไมถึงได้โง่!ขนาดนี้” ถึงเฉินเฟิงจะบอกไม่ถือสา แต่เขาก็ยังให้ต้องเกียรติเฉินเฟิง ให้หลิวป้าวคุกเข่าสามวัน นั่นก็เท่ากับว่าเขาให้เกิยรติเฉินเฟิง

“รับทราบครับ ท่านหาน ผมจะคิดไตร่ตรองดูความโง่เขลาขอตัวเองครับ”หลิวป้าวรีบพยักหน้า อย่างรีบร้อน เมื่อเทียบกับการที่ได้ชีวิตคืนมา คุกเข่าสามวันนี้ก็กลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย