บทที่ 221 ปรมาจารย์เฉิน

บทที่ 221 ปรมาจารย์เฉิน

เดิมทีอู๋จิ่วโยคิดว่าในชีวิตนี้เขาจะไม่มีวันข้องเกี่ยวกับ เซียวกั่วจงอีก

แต่ว่าในวันนี้ เขากลับได้พบกับศิษย์ของเซียวกั่วจงอีกครั้ง

ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ แต่ว่าสิ่งที่ทำให้เขาตกใจไม่น้อยกลับเป็นปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ที่มีอายุน้อยกว่า

เพราะว่าเฉินเฟิงยังหนุ่มมาก อย่างมากก็อายุเพียงแค่25-26ปีเท่านั้น!

ตอนอายุ 25-26 ปี ก็ได้เป็นปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ระดับหั้วจิ้งแล้ว งั้นการที่เขากลายเป็นปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ก็ไม่ใช่ปัญหาเรื่องอายุ

ไม่ได้เกินจริงเลยที่จะบอกว่าเฉินเฟิงที่อยู่ตรงหน้านี้คือปรมาจารย์ด้านการต่อสู้อันดับที่สิบของประเทศจีน!

สีหน้าของอู๋จิ่วโยดูโล่งใจและตอนนี้เขาไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว หากตายได้ด้วยน้ำมือของปรมาจารย์ด้านการต่อสู้แล้ว ในอนาคตแม้ว่าจะตกนรกเขาก็เอาไปโม้ได้

เมื่อเห็นใบหน้าที่้ลื่อนลอยของอู๋จิ่วโยแล้ว เฉินเฟิงก็รู้เลยว่าไม่สามารถที่จะถามอะไรได้ จึงหันหน้าไปพูดกับป้าชิง “ ป้าชิงลองถามเบาะแสของผู้ที่หลงเหลืออยู่จากปากของหญิงสาวหน่อย จากนั้นก็กำจัด ”

“นอกจากนั้น……อย่าให้เขาตายอย่างมีความสุขเกินไปเลย!” ในดวงตาของเฉินเฟิงฉายแววเย็นชา ราวกับสัตว์ร้ายดั่งอู๋จิ่วโยที่ไร้ความผิดชอบชั่วดี ไม่รู้ว่ามียังมีหญิงสาวบริสุทธิ์อีกกี่คนที่ต้องถูกเขาฆ่า มันมากเกินไปสำหรับเขา

“ค่ะ ปรมาจารย์เฉิน” ป้าชิงพยักหน้าอย่างนอบน้อม เรียกชื่อเฉินเฟิง จากคุณเฉินเป็นปรมาจารย์เฉินอย่างเงียบ ๆ

เฉินเฟิงหันไปจ้องเติ้งซื่อชีที่อยู่ข้างๆอีกครั้ง

เติ้งซื่อชีในเวลานี้ ไม่เหมือนกับหนุ่มผู้น่าดึงดูดแห่งตระกูลเติ้งในอดีตอีกต่อไป ใบหน้าของเขาซีดขาวร่างกายสั่นไปด้วยความกลัวและเป้ากางเกงของเขาเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวสีเหลืองอ่อน เห็นได้ชัดว่าท่าทีก่อนหน้านี้ของเฉินเฟิงทำให้เขากลัวมากจนฉี่รดกางเกง

เมื่อเห็นสายตาของเฉินเฟิงที่มองมานั้นเติ้งซื่อชีรู้สึกราวกับโดนสายฟ้าฟาด

ร่างกายยิ่งสั่นไปด้วยความกลัวมากกว่าเดิม

“พรึบ” เติ้งซื่อชีไม่ลังเลเลยที่จะคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นแล้วก้มหัวคำนับ

“ปรมาจารย์เฉิน ไว้ชีวิตด้วย”

“ปรมาจารย์เฉิน ไว้ชีวิตด้วยเถอะ ”

“ ผมมันตาต่ำ มีตาหามีแววไม่ ปรมาจารย์เฉิน ปล่อยผมไปเถอะ ”

เติ้งซื่อชีร้องไห้ขอความเมตตา เขาพึ่งจะใช้ชีวิตเพียงแค่ครึ่งเดียวและไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน ในสายตาของเขา ผู้ที่ไร้เทียมทานอย่างอู๋จิ่วโยกลับถูกเฉินเฟิงจัดการด้วยใบไม้เพียงใบเดียว!

ยิ่งไปกว่านั้นเฉินเฟิงยังเป็นยอดฝีมือระดับหั้วจิ้งอีกด้วย

เขาไม่กล้าที่จะคิดถึงตัวตนที่แท้จริงของเฉินเฟิงและไม่กล้าที่จะคิดถึงเรื่องนี้แล้ว

เขารู้เพียงแค่ว่าเฉินเฟิงต้องการฆ่าเขา มันช่างง่ายราวกับการบดขยี้มดตัวหนึ่งให้ตาย

ต่อให้เฉินเฟิงจะฆ่าเขา ตระกูลเติ้งก็ไม่กล้าที่จะพ่นลมหายใจออกมา แม้กระทั่งพ่อของเติ้งเฟิงเหนียน หรือพ่อของเขาก็ต้องขอโทษให้กับเฉินเฟิง!

เพื่อหลีกเลี่ยงที่เฉินเฟิงจะไม่พอใจและทำลายตระกูลเติ้งโดยตรง!