บทที่ 277 โห้หงเย้นที่หยิ่งทะนง

บทที่ 277 โห้หงเย้นที่หยิ่งทะนง

เอามา แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเขาโห้ชิงซงอยากกิน แต่เป็นเพราะอยากจะให้โห้หงเย้นได้ลิ้มลอง

โห้หงเย้นเป็นคุณหนูแห่งตระกูลโห้ ต่อให้จะเป็นดาวบนท้องฟ้า พวกเขาก็จะคิดหาวิธีเด็ดมันลงมาให้

ทำให้เห็นอย่างชัดเจน ตอนนี้โห้หงเย้นอยากกินกระต่ายย่างในมือของเฉินเฟิงมาก

ทว่าเธอเองกลับไม่สามารถเอ่ยปากขอ เพราะว่าเธอเป็นคนมีฐานะ

ทำได้เพียงให้เขาโห้ชิงซงเอ่ยขอ

สำหรับเรื่องที่หวงเฟยห้าวมีปัญหากับเฉินเฟิง ที่ผ่านมาเขาถูกเฉินเฟิงข่มเหง เรื่องพวกนี้ โห้ชิงซงไม่เคยไปพิจารณาอยู่แล้ว

เพราะว่าในสายตาของตระกูลโห้ ฐานะของหวงเฟยห้าว ไม่แตกต่างจากหมอเลย

อย่าเห็นว่าเขาคือหวงเฟยห้าวที่เป็นจอมยุทธ์อ้านจิ้ง ทว่าฐานะของเขายังไงก็ยังคงอยู่ เขาคือสมาชิกของแก๊งต่างชาติ ที่สร้างศัตรูหลายพันคน และเขายังเป็นคนทรยศที่ถูกตัดสินว่ามีความผิดอีกด้วย

นี่เป็นฐานะสองอย่างที่เขา ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนที่ทำให้เขารุ่งโรจน์เลย เขาแทบจะถูกตราหน้าว่าเป็นเสาหลักแห่งความอับอาย ไม่ว่าหวงเฟยห้าวจะไปไหน ก็มักจะไม่ถูกคนอื่นชื่นชม

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ภายในตระกูลโห้ และกำลังขาดคนพอดี เขาไม่มีทางทำให้หวงเฟยห้าวเดินเหยียบเข้ามาในประตูใหญ่ของตระกูลโห้เด็ดขาด

"โห้......ท่านโห้ ผมจัดการกับศิษย์น้องของผมไม่ได้ง่ายๆ ......."

หวงเฟยห้าวฝืนยิ้มออกมา เขาในเวลานี้ถูกการถูกข่มเหงล้อมตัว ถึงแม้จะเดาออกแต่เนิ่นๆ คนของตระกูลโห้ต้องไม่ได้ให้ความสำคัญกับเขาแน่นอน ทว่าเขานึกไม่ถึง คนของตระกูลโห้จะทำถึงขั้นที่ไม่เห็นเขาเป็นคน กลับเพื่อกระต่ายป่าย่างหนึ่งตัว แล้วให้เขาไปก้มหน้าให้เขาศัตรูของเขา

"นายไม่อยากไป? " โห้ชิงซงทำเสียงเย็นชา ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความมืดครื้มทันที

หวงเฟยห้าวรู้สึกตัวสั่นงันงก แล้วรีบลุกขึ้น "ผมไปๆ "

เขาจึงเดินไปหาเฉินจื๋อหลี่ทีละก้าว ฟันของเขาถูกเขากัดจนเกือบหลุด

หวงเฟยห้าวเดินไป เฉินเฟิงพวกเขาต่างก็รู้สึกคาดถึงไม่คาดเล็กน้อย

โดยเฉพาะเฉินเฟิง เมื่อวานเห็นโห้ชิงซงโมโหสุดขีด เขายังนึกว่าหวงเฟยห้าวอยู่ตระกูลโห้จะได้รับการให้ความสำคัญ ตอนนี้ดูๆ แล้ว หวงเฟยห้าวอยู่ในบ้านตระกูลโห้ ก็คือหมาหนึ่งตัวเท่านั้น

"ย่างกระต่ายให้ฉัน! "

หวงเฟยห้าวกัดฟันกรอด ในใจกำลังเคียดแค้นเฉินเฟิงมากๆ ทุกอย่างก็เพราะเฉินเฟิง ถ้าไม่มีเฉินเฟิง เขาก็คงไม่ต้องขายหน้าขนาดนี้!

"นายบอกให้ฉันทำ ฉันก็ทำ? "

เฉินจื๋อหลี่แสยะยิ้มขึ้น แล้วไม่ได้ไปสนใจหวงเฟยห้าวเลยสักนิด

หวงเฟยห้าวกัดฟันกรดจนได้ยินเสียง เขาอยากจะลงมือฆ่าสี่พี่น้องตระกูลเฉินและเฉินเฟิงให้ตายคาที่ ทว่าตระกูลโห้ก็คงไม่มีทางเห็นด้วยที่จะให้เขาฆ่าคนที่นี่

"อาหลี่ เห็นแก่นายและฉันที่เคยเป็นศิษย์พี่น้องในสำนักเดียวกันเถอะ........" หวงเฟยห้าวทำน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง ทว่าเฉินจื๋อหลี่ก็ไม่ได้มีเยื่อใยกับเขาแม้แต่น้อย

ไม่รอให้หวงเฟยห้าวพูดจบ เขาก็พูดแทรกอย่างเลือดเย็น "ตอนนี้นึกถึงพวกเราเป็นศิษย์พี่น้องกันแล้วหรอ? "

"นายหักหลังอาจารย์ ตอนที่นายเอาข่าวของบัวหิมะซินเจียงไปขายให้กับตระกูลโห้ ทำไมนายถึงไม่นึกถึงว่าเราเป็นพี่น้องสำนักเดียวกันด้วยล่ะ? "

"นายทำวิธีที่โหดเหี้ยม ทำให้เราสี่คนต้องกระอักเลือด ทำไมถึงนึกไม่ถึงว่าเราเป็นพี่น้องที่มีอาจารย์เดียวกัน? "

เฉินจื๋อหลี่ถามหลายคำถามในขณะเดียวกัน ทันใดนั้นทำให้หวงเฟยห้าวถึงกับเป็นไบ้จนพูดอะไรไม่ออก

เฉินจื๋อหลี่แสยะยิ้มอีกครั้ง "นายอยากได้กระต่ายย่างตัวนี้? ได้"

"งั้นนายเก็บเป็ดย่างที่โยนลงบนพื้นเมื่อครู่ขึ้นมา! "

หวงเฟยห้าวทำหน้าที่ทั้งแดงและเขียวคล้ำ เขานึกไม่ถึงว่าเขาจะถูกแก้แค้นไวขนาดนี้

จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาค่อยๆ คุกเข่าลง แล้วเอาเป็ดย่างที่ติดฝุ่นขึ้นมา

เฉินจื๋อหลี่ทำสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ "กินสิ"

"เฉินจื๋อหลี่! " หวงเฟยห้าวรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที นัยน์ตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความโมโห "นายอย่ารังแกคนอื่นเกินไปสิ! "