บทที่ 280 งูดำอันน่ากลัว

บทที่ 280 งูดำอันน่ากลัว

ต่อให้โห้ชิงซงที่เป็นจอมยุทธ์อ้านจิ้ง ตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหน็บชาตรงหนังหัว เขาเดินอยู่ในทั่วแผ่นดินนี้มาสี่สิบกว่าปี เคยฆ่าเสือดาว ล่าหมาป่า ต่อให้จะเป็นหมีในป่าลึกก็ตาม เขาก็เคยเห็นมาหลายตัว ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขากลับไม่เคยได้เห็นได้ยินมาก่อน

ลำตัวที่ยาวยี่สิบสามสิบเมตร นี่มันอะไรกันแน่ ต่อให้เป็นรถถังหนึ่งคัน ถ้าอยู่ตรงหน้ามัน ก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อย แค่ถูกหางมันฟาดหนึ่งทีก็ปลิวไปไกลๆ แล้ว!

"คุณชายเฉิน นี่......นี่มันตัวอะไรกันแน่? "

ทั้งสี่พี่น้องตระกูลเฉินถูกทำให้ตกใจจนเอ๋อ พวกเขาเดินจากใต้มาเหนือมาหลายปีขนาดนี้ ต่อให้เจอคนมามากมายขนาดนั้น ทว่างูดำที่ใหญ่ขนาดนี้ พวกเขากลับไม่เคยได้ยินมาก่อน

เฉินเฟิงส่ายหัวด้วยสีหน้าที่สงสัย สิ่งที่อยู่ตรงหน้า กลัวว่าคงไม่ใช่งู.......

"เจียหมิง นายกับฉันต้องสู้กับมัน! "

เวลานี้โห้ชิงซงออกคำสั่งด้วยเสียงเรียบเฉย เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองไปด้านหลัง

"คนอื่นๆ พาคุณหนูไปหลบก่อน! "

ความว่องไวของงูดำตัวนี้ มีเร็วกว่าลมพัดอีก อีกอย่างยังสามารถป้องกันกระสุนด้วย ถ้าให้ทหารรับจ้างพวกนี้จู่โจม นอกจากจะถูกกลืนกินเข้าไปในท้อง ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร

มีเพียงเขากับคนที่เป็นอ้านจิ้งขั้นกลางของตระกูลโห้จู่โจมพร้อมกัน จึงอาจจะสามารถทำให้งูดำตัวนี้ได้รับบาดเจ็บได้

และโห้ชิงซงเพิ่งจะพูดจบ งูดำขนาดใหญ่แลบลิ้นออกมา เหมือนลูกธนูที่ออกจากสายธนู แล้วกำลังจะกัดโห้ชิงซง

โห้ชิงซงทำม่านตาหด แล้วหมุนตัวเพื่อหลบงูดำขนาดใหญ่ที่กำลังจะกัดเขา

ทว่าด้านหลังของเขาคือทหารรับจ้างก็คงจะซวย จึงถูกงูดำขนาดใหญ่กัดตรงเอวจนลำตัวกลายเป็นสองท่อน ลำตัวครึ่งหนึ่งเข้าไปในท้องของงูดำ และอีกครึ่งยังอยู่บนพื้น จนไส้ไหลทะลักออกมากองบนพื้น และเต็มไปด้วยเลือดแดงสด

"โอ๊ย!! "

โห้หงเย้นจึงตะโกนร้องทุกข์ออกมาอย่างตกใจมากๆ

พอคนพวกนี้โดนแบบนี้ สุดท้ายก็ทำให้เธอที่กำลังตะลึงตื่นสักที

ทว่าตอนนี้ เสียงตะโกนร้องทุกข์ของเธอทำให้ดึงดูดความสนใจของงูดำ นัยน์ตาที่สีนิลเขียวมรกตกำลังจับจ้องไปยังโห้หงเย้น

และงูดำตรงหน้ากำลังมุ่งหน้าไปกัดหงเย้น โห้ชิงซงจึงเห็นแล้วตะโกนด้วยความโมโห จากนั้นก็กระโดดฝ่าอากาศไป

"ไอ้สัตว์เดรัจฉาน เจอดีแน่!”

จากนั้นเขาก็เอาดาบยาวที่แหลมคมฝ่าอากาศไปทันที

งูดำเหมือนสัมผัสได้ว่าตัวเองกำลังถูกโจมตี เขาไม่ได้ปล่อยโห้หงเย้นไป ทว่ากลับเลื้อยไปหาโห้ชิงซง

ตอนนี้ใบมีดที่พุ่งไปถึง!

"ฉึ่ก! "

ดาบยาวของโห้ชิงซงแทงลงบนเกล็ดของงูดำ ทำให้สะท้อนให้เห็นแสงสว่างที่อาบด้วยเลือด

งูดำรู้สึกเจ็บปวด ดวงตาสีนิลเขียวมรกตเคล้าด้วยความโมโหเหมือนคน

จากนั้นก็ใช้หางสะบัดไปยังโห้ชิงซงอย่างเต็มแรง

โห้ชิงซงที่ลอยอยู่กลางอากาศจึงไม่สามารถพึ่งแรงอะไรได้ ทำได้เพียงเอาดาบยาวมาวางอยู่ตรงหน้าอก จากนั้นก็มองดูหางยักษ์เหมือนรถไฟที่สะบัดมาอย่างรวดเร็ว

หางยักษ์ตบบนดาบยาว

ติ้ง......

เสียงดังขึ้นอย่างชัดเจน

จากนั้นมีดยาวจึงหักตรงกลาง และกลายเป็นสองท่อนทันที!

แรงที่เหลืออยู่ของงูหูยังไม่จบ จากนั้นก็ตบลงบนหน้าอกของโห้ชิงซง

หลังจากที่ได้ยินเสียงแตกหัก ก็มีเสียงกระดูกตรงหน้าอกหัก!

เขาเหมือนว้าวที่ขาดจากสาย แล้วตัวก็ปลิวออกไปไกลๆ จนถึงเจ็ดแปดเมตร คนยังไม่ทันได้หล่นลงบนพื้น ปากของเขาก็มีเลือดสดพุ่งกระฉูดออกมา

แค่ท่าไม้ตายท่าเดียว ก็ทำให้อ้านจิ้งขั้นกลางอย่างโห้ชิงซงเสียแร้งต้านทาน!

"คุณ......คุณชายเฉิน เราถอยเถอะ" เฉินจื๋อหลี่ที่ไม่กลัวฟ้ากลัวดินยังต้องพูดด้วยเสียงสั่น

เขาไม่เคยเห็นอะไรที่โหดเหี้ยมแบบนี้มาก่อน แม้กระทั่งแรงของคนยังเล็กลงไปทันที

กระสุนไม่ยังไม่สามารถทิ้งบาดเจ็บอะไรใดๆ บนตัวมันเลย ดาบยาวของจอมยุทธ์อ้านจิ้งยังฟันได้รอยบางๆ เท่านั้น

ถ้าไม่ใช้จรวดรถถังที่เป็นอาวุธสงครามร้ายแรง ก็ไม่มีทางทำอะไรมันได้！