ตอนที่ 287
บทที่ 287 แกมีสิทธิ์อะไร
October 21, 2026
บทที่ 287 แกมีสิทธิ์อะไร
เฉินอิงโรพิงตัวอยู่ตรงมุมกำแพง เธอหายใจหอบหนัก ตอนที่เห็นสีหน้าเย็นชาเหมือนปีศาจไร้ซึ่งความรู้สึกของเฉินเฟิง เธอรู้สึกถึงลมหายใจเย็นๆที่ไหลจากขาขึ้นไปด้านบน
เฉินเฟิงเร็วมาก ประตูอยู่ห่างจากที่นี่ประมาณเจ็ดถึงแปดเมตร แต่เฉินเฟิงกลับหยุดได้ทัน！
ถ้าตอนนั้นเธอไม่หลบหมัดของเฉินเฟิง แล้วใช้มีดกรีซตัดลงไป
เช่นนั้นจะเป็นการตัดนิ้วมือของเสี้ยเมิ่งเหยา และในเวลาเดียวกันจะเป็นการเอาชีวิตของเธอไปทิ้ง！
นี่คือราคาที่ต้องจ่าย！
เฉินอิงโรทั้งตกใจและโมโห อีกนิดเดียว อีกนิดเดียว เธอก็จะตายอยู่ที่นี่！
ไอ้ลูกเมียน้อย ทำไมตอนนี้มันถึงแข็งแรงขนาดนี้?！
หลังจากเตะเฉินอิงโรแล้วนั้น เฉินเฟิงจึงหันไปมองเสี้ยเมิ่งเหยา
ตอนที่เขาเห็นแขนทั้งสองข้างของเสี้ยเมิ่งเหยาเต็มไปด้วยเลือดนั้น ความรู้สึกโกรธและต้องการฆ่าแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวของเฉินเฟิงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มันแผ่ซ่านไปทั่ว！
"เฉินอิงโร！แก！รน！หา！ที่！ตาย！"
เฉินเฟิงกัดฟันกรอด พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาหันหน้ากลับไป จ้องเขม็งไปที่เฉินอิงโร สายตาของเขาคล้ายจะฟันเฉินอิงโรเป็นพันๆแผล！
ขณะที่สบตากับสายตาเย็นชาของเฉินเฟิง ภายในใจของเฉินอิงโรรู้สึกเย็นวาบและสั่นเทา แต่สีหน้าของเธอกลับไม่แสดงความหวาดกลัวออกมา ในทางกลับกันเธอกลับยังคงหัวเราะและกวนประสาทเฉินเฟิง "รนหาที่ตาย? ใครให้ความกล้าลูกเมียน้อยในการพูดแบบนี้ออกมา? หรือว่าแกอยู่เมืองชางโจวมาสามปี ไม่รู้ว่าตนเองนามสกุลอะไร?"
"ฆ่าฉันเฉินอิงโร แกมีสิทธิ์อะไร?"
"ที่นี่คือเมืองชางโจว ไม่ใช่ยันเจียง！เฉินอิงโร แกคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าแกหรอ?！”เฉินเฟิงพูดเสียงเหี้ยม นัยน์ตาของเขามีความโกรธปะทุออกมาไม่หยุด อย่างไม่ต้องสงสัย เฉินอิงโรกำลังกวนประสาทเขา ทำให้เขาโมโห อยากให้เขาลงมือ
ขอเพียงแค่วันนี้เขายั้งมือไม่ได้ เช่นนั้นตระกูลเฉินก็มีเหตุผลเพียงพอ ที่จะปล้นเอาอำนาจมาจากเขา และถึงขั้นสามารถใช้อำนาจของตระกูลกดทับเขา！
สิ่งที่ก่อนหน้านี้เขาทำมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่า!
"แกกล้า?"
"แกก็ฆ่าฉันสิ" เฉินอิงโรหัวเราะอย่างเย้ยหยัน อย่างไร้ยางอาย
เฉินเฟิงกำหมัดแน่น พยายามระงับความโมโหที่มีอยู่ท่วมอก แน่นอนว่าเขาสามารถฆ่าเฉินอิงโรให้ตายด้วยหมัดเดียว
แต่หลังจากต่อยเฉินอิงโรจนตายแล้วล้ะ?
ไม่มีหลังจากนั้น！
ต่อให้มี ก็มีเพียงแค่การถูกตามล่าไล่ฆ่าของตระกูลเฉินที่ไม่มีวันหยุดหย่อน
เสี้ยเมิ่งเหยา เสี้ยเว่ยกั๋ว หลินหลัน กู้ตงเชิน หานหลง จูกว่างฉวน......
คนรักของเขา เพื่อนของเขา ล้วนต้องตาย！
ไม่ใช่ไม่กล้า แต่ทำไม่ได้！
เมื่อเห็นความโมโหของเฉินเฟิงระงับลงไปแล้วนั้น เฉินอิงโรอดไม่ได้ที่จะโมโห
"ลูกเมียน้อย แกยังอดทนได้ดีเหมือนเดิม！”
"ในตระกูลฉันของพวกเรา แกอดทนมาแล้วสิบปี พอมาถึงเมืองชางโจว แกก็อดทนอีกสามปี"
"ความสามารถในการอดทนของแก ยังแข็งแกร่งยิ่งกว่าเต่าที่หดหัวอยู่ในกระดอง"
"พูดจบหรือยัง?" เฉินเฟิงสูดลมหายใจเข้า
"เป็นอะไรไป? อยากจะไล่ฉันออกไป?" เฉินอิงโรหัวเราะออกมา
เฉินเฟิงส่ายหน้า "แกคิดมากไปแล้ว ฉันไม่มีวันปล่อยให้แกออกไป"
"ไม่ให้ฉันไป? หรือว่าแกจะให้ฉันอยู่ต่อเพื่อที่จะเชิญฉันกินข้าว?" เฉินอิงโรหัวเราะเย็นยะเยือก "ลูกเมียน้อย ถ้าแกอยากจะเอาชนะฉัน ฉันขอบอกให้แกล้มเลิกความคิดนี้เถอะ"
"คนที่ต่ำต้อยอย่างแก ไม่คู่ควรให้ฉันร่วมมือด้วย"
"ใช่หรอ?" สีหน้าของเฉินเฟิงไร้ความรู้สึก จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "ฉันก็ไม่มีวันร่วมมือกับคนพิการ！”
"แกหมายความว่าอะไร?"
สีหน้าของเฉินอิงโรเปลี่ยนไป เธอแทบจะถอยหลังหนี
แต่เฉินเฟิงลงมือได้เร็วกว่าเธอ
หนึ่งวินาทีต่อจากนั้น เฉินอิงโรรู้สึกเพียงว่าหนังศีรษะของเธอแน่นตรึง หันไปมองด้านล่างอย่างไม่สามารถควบคุมการมองได้ ลวดลายกระจกบนโต๊ะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
"ปั้ง" เสียงดังขึ้น
หน้าของเฉินอิงโรชนเข้ากับโต๊ะกระจก