บทที่ 30 เสือดุร้ายที่หลับสนิท

บทที่ 30 เสือดุร้ายที่หลับสนิท

คนที่อยู่ข้างหน้าตรงนี้ ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านและน่าสมเพชในสายตาสมาชิกทุกคนในตระกูลเสี้ย ถึงจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังอย่างแท้จริงของเรื่องราวที่ทำให้เขาต้องมาขอโทษถึงที่วันนี้ !

ที่เขาพูดไว้เมื่อวาน ว่าจะต้องให้ตระกูลเสี้ยตอบแทนอย่าสาสมนั้น มันไม่ใช่แค่เรื่องพูดพล่อย ๆ !

เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น หน้าผากของเสี้ยหยุนเสิ้งก็มีเหงื่อเย็น ๆ ซึมออกมา

ครั้งนี้ถ้าใครยังจะพูดว่าเฉินเฟิงเป็นคนไร้ค่า เขาก็จะตบหน้าใครคนนั้นสักสองทีแน่ ๆ

คนที่สามารถบีบจนตัวเขาไร้หนทางเดิน ไม่มาขอโทษหลานสาวถึงที่ก็ไม่ได้ นี่หรือจะเป็นคนที่ไร้ค่า?

คนแบบนี้ ถ้าจะเป็นคนไร้ค่าจริง ๆ งั้นก็พูดได้ว่า คนทั้งหมดของตระกูลเสี้ยก็เป็นคนไร้ค่าทั้งนั้นแล้ว !

นี่มันต้องเป็นเสือดุร้ายแน่นอน!

แต่ไม่รู้ว่าทำไม เสือดุร้ายตัวนี้ ก่อนหน้านี้ถึงได้นอนหลับสนิทอยู่ตลอดเวลา และเขาก็ยังปล่อยให้แมลงตัวน้อยของบ้านตัวเองกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าเขาอีก

ที่เขาไม่โกรธ ไม่ใช่ว่าเขาไม่กล้า แต่เป็นเพราะว่าเขาดูถูก !

เสือดุร้ายจะมาสนใจแมลงทั่วไปเหรอ? เป็นไปไม่ได้ !

ก็เหมือนกับมนุษย์กับมดตัวน้อย ถึงแม้มดจะกระโดดโลดเต้นยังไง มันก็ยังเป็นแค่มด !

แต่เสือดุร้าย ก็ยังคงเป็นเสือดุร้าย!

อยู่ ๆ เสี้ยหยุนเสิ้งก็ระทึกขวัญขึ้นมา เขาไม่เข้าใจอะไรเลย ทำไมเสือดุร้ายอย่างเฉินเฟิงจะต้องยอมแต่งเข้าบ้านตระกูลเสี้ยด้วย? แล้วพอมาอยู่ตระกูลเสี้ย อยู่ทีหนึ่งก็อยู่ถึงสามปีเลย!

หรือว่าเฉินเฟิงอยากจะได้ตระกูลเสี้ย อยากจะเอาความยิ่งใหญ่ของตระกูลเสี้ยมาเป็นของตัวเองเหรอ?

ถ้าหากเป็นอย่างนี้จริง ๆ งั้นเฉินเฟิงก็น่ากลัวมากจริง ๆ มีอำนาจที่น่ากลัวแล้วไม่ว่า ยังมีความอดทนสูงอีกด้วย แผนการก็ลึกซึ้งมากกว่าตาแก่อย่างเขาที่อยู่มาค่อนชีวิตแล้ว

เสี้ยหยุนเสิ้งไม่กล้าคิดเลย ถ้าตัวเองจากโลกนี้ไปแล้ว ตระกูลเสี้ยจะกลายเป็นตระกูลเสี้ยของใคร

ลูกหลานหลายคนของตัวเองนั้น ต่อสู้กันภายในพอไหว แต่ถ้าจะให้มาต่อสู้กับปีศาจอย่างเฉินเฟิงแล้วละก็ คงจะโดนเล่นจนตายแน่!

ชั่วขณะเสี้ยหยุนเสิ้งก็หนักใจขึ้นมา มองยังไม่กล้ามองเฉินเฟิงแม้แต่ครั้งเดียว

แน่นอนว่าเฉินเฟิงไม่รู้อยู่แล้ว ว่าเสี้ยหยุนเสิ้งแค่ดูปฏิกิริยาของเขาครั้งเดียว ก็คิดไปได้มากมายขนาดนี้

ถ้าหากเขารู้ละก็ คงจะหัวเราะอย่างดูถูกแล้ว ตระกูลเล็ก ๆ แบบตระกูลเสี้ย ยกให้เขา เขายังไม่ถูกใจเลย

ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเสี้ยเมิ่งเหยา เขาคงไปจากตระกูลเสี้ยตั้งนานแล้ว ไม่อยู่ที่นี่เพิ่มสักนาทีหรอก

“คุณพ่อ คุณพ่อมาได้ยังไงคะ” หลินหลันพูดออกไป พอพูดจบแล้ว เธอถึงรู้ตัวว่า ตัวเองตื่นเต้นจนพูดผิดไปแล้ว ที่เสี้ยหยุนเสิ้งมาในเวลาแบบนี้ ก็ต้องมาเพื่อขอโทษอยู่แล้ว พอตัวเองพูดไปแบบนี้ ก็เห็นได้ชัดว่ายิ่งทำให้เสี้ยหยุนเสิ้งทำตัวไม่ถูกมากขึ้น

ตอนแรกหลินหลันคิดว่าเสี้ยหยุนเสิ้งจะโกรธ แต่ที่เกินความคาดหมายของเธอก็คือ เสี้ยหยุนเสิ้งแค่ยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดว่า “ฉันมาเยี่ยมเยียนเมิ่งเหยา ได้ข่าวว่าเธอไม่สบาย”

“คุณปู่ เชิญเข้ามาก่อนค่ะ” เสี้ยเมิ่งเหยายิ้มแล้วพูดขึ้น ไม่สบายเหรอ? ตัวเธอหรือจะไม่รู้ว่าตัวเองป่วยหรือไม่ป่วย? ที่เสี้ยหยุนเสิ้งพูดแบบนี้ ก็คงเพื่อที่จะหาข้ออ้างให้กับตัวเองมากกว่า

พอเสี้ยหยุนเสิ้งเข้าประตูมา เสี้ยฉี่ชาวและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหลังก็ตามกันเข้ามาเป็นพรวน

ชั่วขณะหนึ่ง ห้องที่เล็กอยู่แล้ว ก็ยิ่งแคบเข้าไปอีก

แต่ว่าที่โชคดีคือ เสี้ยหยุนเสิ้งเหมือนจะรู้ตัว พูดชัดขึ้นต่อหน้าคนทั้งหมดว่า เขาไม่ควรเชื่อฟังข่าวลือที่ได้ยินมาจากเสี้ยห้าว แล้วไล่เสี้ยเมิ่งเหยาออกจากบริษัท หวังว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะไม่ถือโทษโกรธเรื่องราวก่อนหน้านี้ และให้กลับมาทำงานที่บริษัทอีกครั้ง พร้อมทั้งกลับมารับผิดชอบดูแลโครงการยู่ฉวนซานด้วย

จะไม่พูดก็ไม่ได้ว่า ความเด็ดขาดครั้งนี้ของเสี้ยหยุนเสิ้ง มีบางส่วนความเกินความคาดหมายของเฉินเฟิง เขาไม่ได้โอ้เอ้แม้แต่นิดเดียว ตัดสินใจจัดการเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว

เวลาแบบนี้ ขอโทษหรือไม่ขอโทษก็ไม่สำคัญแล้ว ในเมื่อท่าทีของเสี้ยหยุนเสิ้งให้คำตอบออกมาหมดแล้ว