บทที่ 300 บ้านใหญ่

บทที่ 300 บ้านใหญ่

“แกพูดมาตรงๆดีกว่า แกต้องการเท่าไหร่ถึงจะยอมช่วยฉันนัดหลินจงเหว่ยออกมา?” หลินเย่นมองเฉินเฟิงอย่างเย็นชา ในสายตาเธอ เฉินเฟิงต้องมีอะไรที่ต้องการสักอย่าง ไม่งานก็คือเงิน

เฉินเฟิงยิ้มหยัน ไม่ได้พูดอะไร

“แสนหนึ่ง?”

“หรือว่าสองแสน?” หลินเย่นขมวดคิ้ว

เฉินเฟิงยังคงไม่พูดอะไร

หลินเย่นหมดความอดทนแล้ว: “นี่เจ้าขยะ คงไม่ได้อยากจะบอกว่าแปดแสนนะ กะให้ฉันยกหนี้ให้แกงั้นสิ”

“ฉันจะบอกแกให้ เป็นไปไม่ได้ เงินที่แกช่วยนัดหลินจงเหว่ยออกมา กับเงินที่แกติดฉัน มันคนละเรื่องกัน”

“เอางี้ ถ้าแกนัดหลินจงเหว่ยออกมาให้ฉัน ฉันให้แกสามแสน!”

เฉินเฟิงยังคงเงียบเหมือนเดิม

หลินเย่นเริ่มทนไม่ไหว:

“ฉันให้มากสุดได้สามแสน แกอย่ามาหน้าด้านขอเพิ่ม!”

“สำหรับแกแล้ว แค่โทรกริ๊งเดียวก็ได้มาสามแสนฟรีๆ อีกสิบชาติยังไม่แน่ว่าจะได้เจอแบบนี้อีกหรือเปล่าเล้ย”

“ฉันหวังว่าแกจะคิดให้ดี”

“พูดจบหรือยัง?” เฉินเฟิงเลิกคิ้วถาม: “พูดจบก็ไสหัวไปได้แล้ว”

“ไอ้ขยะ แกว่าไงนะ?!” หลินเย่นหน้าเขียวปั๊ด

“ไม่ได้ว่าไง” เฉินเฟิงส่ายหัว ก่อนหลุดหัวเราะพรืด: “บอกคุณตามตรงละกัน อย่าว่าแต่สามแสนเลย ต่อให้สามล้าน ผมก็ไม่ช่วยนัดหลินจงเหว่ยให้คุณหรอก”

“เพราะคุณทำให้ผมขยะแขยง”

“ไอ้ขยะ! ฉันจะฆ่าแก!” หลินเย่นโกรธสติหลุด กางมือพลางโผเข้าหาเฉินเฟิง

เฉินเฟิงสีหน้าเย็นชา แต่ตอนเขากำลังจะลงมือ หลินหลันกับถางรั่วเสวี่ยนก็เข้ามาห้ามหลินเย่นไว้ได้ก่อน

“เฉินเฟิง รีบขอโทษป้าใหญ่เดี๋ยวนี้!” หลินหลันมองเฉินเฟิงอย่างโมโห เฉินเฟิงทำเกินไปจริงๆ กล้าบอกว่าหลินเย่นขยะแขยงต่อหน้าเธอ

“ไม่มีทาง!”

เฉินเฟิงพูดอย่างเย็นชาออกมาสามคำ ให้เขาขอโทษคนอย่างหลินเย่น ให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกซะก่อนเถอะ

ท่าทีเฉินเฟิงทำให้หลินหลันโกรธแทบกระอักเลือด เธอไม่คิดว่าตอนนี้เฉินเฟิงจะปีกกล้าขาแข็งไม่เห็นใครในสายตาแบบนี้ ไม่เห็นเธอเป็นแม่ยายสักนิด ขนาดอยู่ต่อหน้าคนนอก ยังไม่ไว้หน้าเธอเลย

“หลินหลัน เธอก็ขยะพอกัน ขนาดลูกเขยตัวเองยังคุมไม่อยู่เลย เจ้าคนไร้มารยาทแบบนี้ ทำไมไม่ไล่มันไปซะ!” หลินเย่นโกรธจัดไม่รู้จะลงที่ใคร ได้แต่มาลงที่หลินหลัน

หลินหลันยิ้มแหยขอโทษ: “พี่เย่น อย่าโกรธเลยนะ ฉันไม่ดีเอง ฉันไม่ดีเอง”