บทที่ 303 เสี้ยเว่ยกั๋วฟื้นแล้ว

บทที่ 303 เสี้ยเว่ยกั๋วฟื้นแล้ว

พูดจบ ถางรั่วเสวี่ยนก็ไม่สนว่าเกิ่งห้าวจะว่ายังไง เธอตัดสายทิ้งเลย

“รั่วเสวี่ยน ลูกทำแบบนี้ เพื่อนลูกน่าจะไม่พอใจนะ” หลินเย่นบอก น้ำเสียงของถางรั่วเสวี่ยนไม่เหมือนขอร้องคนสักนิด ออกคำสั่งชัดๆ

ถ้าทำเกิ่งห้าวโกรธ เรื่องหลินจงเหว่ยก็ไม่มีหวังแล้ว

“แม่ วางใจเถอะ เพื่อนหนูคนนี้นะเขาอยากให้หนูทำแบบนี้กับเขาจะตาย” ถางรั่วเสวี่ยนยิ้มมุมปาก สำหรับเกิ่งห้าวแล้ว เธอรู้จักดีเชียวล่ะ ลูกหมาในกำมือเนี่ยแหละ

อย่าว่าเธอใช้น้ำเสียงแบบนี้เลย ต่อให้เธอด่าให้เขาไปตายต่อหน้าเขา เขาไม่มีทางคิ้วขมวด ตรงกันข้ามกลับยิ้มนอบน้อมกับเธอมากขึ้นด้วย

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ไม่ว่ายังไง เกิ่งห้าวต้องนัดหลินจงเหว่ยออกมาให้แน่

ตอนนี้หลินหลันกลับไปที่โรงพยาบาลด้วยสีหน้าเดือดแค้น

มุกนี้ของหลินเย่นทำเธอรับมือไม่ทันจริงๆ

เธอเคยแต่ฮุบของคนอื่น ไม่เคยมีใครกล้าฮุบของเธอ

แต่การปรากฏตัวของหลินเย่นกลับทำลายกฎนี้

พอเจอหลินเย่น หลินหลันก็เหมือนหนูเจอแมว โดนจับทางไว้อยู่หมัด ต่อให้เสียเปรียบก็ได้แต่กัดฟันกลืนลงท้องไป

หลินหลันสะกดกลั้นความโกรธไว้เต็มท้อง กะจะไปลงที่เฉิงเฟิงที่ห้องพัก

กลับพบว่า เสี้ยเว่ยกั๋วฟื้นมาตอนไหนก็ไม่รู้ว

“ที่รัก ฟื้นแล้วหรอ?”

พอเห็นเสี้ยเว่ยกั๋วฟื้น อารมณ์หลินหลันดีขึ้นไม่น้อย

เสี้ยเว่ยกั๋วพยักหน้า เขาพึ่งฟื้นได้ไม่กี่นาที

“เมิ่งเหยาล่ะ เมิ่งเหยาเป็นยังไงบ้าง?” เสี้ยเว่ยกั๋วคิดถึงมากที่สุดตอนนี้คือเสี้ยเมิ่งเหยา เขาเห็นเฉินอิงโรกรีดแขนเมิ่งเหยากับตาตัวเอง เขาคิดไม่ออกจริงๆว่าการกระทำแบบนั้นจะทำให้เมิ่งเหยาเจ็บแค่ไหนกัน

“เมิ่งเหยาตื่นตั้งแต่เช้าแล้ว คุณวางใจได้ อาการเธอไม่หนักหนามาก มีแต่แผลที่มือที่หนักหน่อย แต่หมอบอกว่ารักษาหายได้” หลินหลันบอก

“คนพวกนั้นมาจากไหนกันแน่?” เสี้ยเว่ยกั๋วถาม

“นี่คุณต้องถามลูกเขยตัวดีของคุณแล้วล่ะ?” หลินหลันพูดประชดออกมา “วันนั้นคุณไม่ได้ยินพวกนั้นบอกหรอว่ามาหาเจ้าขยะนี่น่ะ?”

ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน เฉินเฟิงเข็นรถเข็นพาเสี้ยเมิ่งเหยาเข้ามาพอดี

“ลูก เป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บมืออยู่ไหม?” เสี้ยเว่ยกั๋วเขยิบเข้าไปถามทันที

“ไม่เจ็บแล้วค่ะพ่อ หนูดีขึ้นมากแล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหน้าช้าๆ มีรอยยิ้มบางปรากฏขึ้น

“งั้นก็ดี” เสี้ยเว่ยกั๋วพยักหน้า เบนสายตาไปที่เฉินเฟิง: “เฉินเฟิง คนพวกนั้นมาหาเราหรอ?”

“ครับ” เฉินเฟิงไม่ปฏิเสธ

“เป็นกลุ่มเดียวกับที่ไล่ตามฆ่าเราเมื่อสามปีก่อน?” เสี้ยเว่ยกั๋วถาม เขานึกถึงครั้งแรกที่เจอเฉินเฟิงเมื่อสามปีก่อนขึ้นมา เฉินเฟิงตอนนั้นทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด แทบจะตายมิตายแหล่

“อาจจะนะครับ” เฉินเฟิงถอนหายใจอีก เขาแน่ใจได้แค่ว่า คนที่ตามฆ่าเขาเมื่อสามปีก่อนเป็นคนของตระกูลเฉิน แต่เป็นสายไหนอันนี้เขาก็ไม่แน่ใจ

ในสิบสามสายของตระกูลเฉิน นอกจากสายแรกแล้ว สายอื่นต่างมีความเป็นไปได้ทั้งหมด

“อะไรเรียกว่าอาจจะ? แกจะบอกว่า นอกจากกลุ่มวันนั้นแล้ว แกยังมีศัตรูพวกอื่นอีกหรอ?” หลินหลันถามเสียงแหลมขึ้นมา