ตอนที่ 306
บทที่ 306 หลินเย่นที่น่ารังเกียจ
October 21, 2026
บทที่ 306 หลินเย่นที่น่ารังเกียจ
“ฉันเปล่า ฉันไม่ได้ทำจริงๆ...”
หลินหวั่นชีวส่ายหน้าอย่างน่าสงสาร น้ำตาอาบแก้ม
“เรื่องที่ทุกคนต่างเห็นกันชัดแจ้ง เธอยังจะบอกว่าเปล่าอีก?!” ผู้จัดการจางชี้หน้าหลินหวั่นชีวอย่างโมโห
“ตอนนี้รีบลุกขึ้นมาชดใช้เงินหนึ่งแสนเก้าหมื่นให้คุณผู้หญิงคนนี้ซะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ...”
“หนึ่งแสนเก้าหมื่น? หนึ่งแสนเก้าหมื่นจะพอที่ไหนกัน!” ผู้จัดการจางยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนหลินเย่นแหวขึ้นมาขัดจังหวะ: “ยัยสารเลวนี่ทำลายชุดฉันยังไม่พอ ยังทำฉันพลาดนัดธุรกิจสำคัญอีก เงินค่าชดใช้ชุดนั่นแล้ว เงินค่าธุรกิจฉันเสียหายให้ใครจ่ายล่ะหะ?”
“คุณผู้หญิง งั้นความหมายของคุณคือ?” ผู้จัดการจางขมวดคิ้วถาม
“ห้าแสน! นอกจากค่าชุดแล้ว มันต้องจ่ายฉันอีกห้าแสน!”
“ได้ครับ ไม่มีปัญหา” ผู้จัดการจางตอบโดยไม่คิดเลย ยังไงซะก็ไม่ใช่เขาจ่าย สุดท้ายก็ต้องหลินหวั่นชีวรับกรรมอยู่ดี
“เสี่ยวหลิน ได้ยินหรือยัง! ค่าชุดและค่าธุรกิจเสียหายของคุณผู้หญิงท่านนี้ ทั้งหมดหกแสนเก้าหมื่น ทางที่ดีเธอรีบชดใช้ให้เขาโดยไม่ขาดแม้แต่สตางค์แดงเดียวด้วย” ผู้จัดการจางมองหลินหวั่นชีวอย่างเย็นชา
“ฉันไม่มีเงิน...ฮือๆ ฉันไม่มีเงินจริงๆ” หลินหวั่นชีวส่ายหน้าอย่างไร้ที่พึ่ง เพราะหวางซูเจินไม่มีเงินเลย เธอถึงออกมาทำพาร์ททาร์ม ตอนนี้ผู้จัดการจางจะให้เธอชดใช้เงินหกแสนเก้าหมื่น ต่อให้เธอขายตัว ก็หาเงินก้อนนี้มาไม่ได้
“ไม่มีเงินก็เรียกคนที่บ้านมา!” ผู้จัดการจางมองเธออย่างรังเกียจ
“แม่ฉันอยู่โรงพยาบาล..”
“พ่อเธอล่ะ?”
“ฉัน...ฉันไม่มีพ่อ” หลินหวั่นชีวสะอึกสะอื้นบอก
“ที่แท้ก็ลูกนอกสมรส ซวยจริงๆ” หลินเย่นด่าเข้าให้อีก
“ในเมื่อคนที่บ้านเธอมาไม่ได้ งั้นฉันคงต้องส่งเธอให้ตำรวจแล้วล่ะ” ผู้จัดการจางยิ้มเย็น ส่งหาตำรวจก็ดี ให้หลินเย่นไปสถานีตำรวจ ร้านอาหารหงส์ขาวจะได้ถอนตัวจากเรื่องนี้ซักที
“ไม่...อย่าแจ้งความนะ” พอได้ยินคำว่าแจ้งความ หน้าหลินหวั่นชีวก็ซีดเผือด หวางซูเจินอยู่โรงพยาบาลคนเดียว ถ้าเธอโดนกักตัวที่สถานีตำรวจ แล้วใครจะดูแลแม่ล่ะ
“ไม่แจ้งความ? เธอไม่ชดใช้เงิน ทำไมฉันจะแจ้งความไม่ได้?” ผู้จัดการขู่ต่อไม่หยุด
“ฉัน...”
หลินหวั่นชีวไม่รู้จะทำยังไงดี ตอนนี้เองโทรศัพท์เธอดังขึ้น
เธอกดรับสาย
เฉินเฟิงโทรมาน่ะเอง
“หวั่นชีว ตอนนี้อยู่ไหนน่ะ?”
“ฮือๆ...พี่เฉินเฟิง...” พอเห็นเป็นเฉินเฟิง น้ำตาหลินหวั่นชีวก็ไหลอาบแก้มทันที
“หวั่นชีว เป็นอะไรน่ะ” เฉินเฟิงเครียดขึ้นทันที เขาแวะมาดูหวางซูเจิน แต่หวางซูเจินกลับหาหวั่นชีวไม่เจอ หลินหวั่นชีวออกมาตั้งแต่เที่ยงแล้ว จนป่านนี้ยังไม่กลับไปเลย ด้วยความเป็นห่วง เขาเลยโทรหาเธอ แต่ไม่คิดว่า....
“พี่เฉินเฟิง ช่วยฉันได้ไหม ฉันทำเสื้อผ้าแขกเสียหาย ผู้จัดการจางจะแจ้งความ...”
“เธออยู่ที่ไหน?”
“ฉัน...อยู่ร้านอาหารหงส์ขาว”
“รอฉันสิบนาที ฉันจะรีบไป” เฉินเฟิงวางสาย และเรียกรถแท็กซี่ มุ่งหน้ามาที่ร้านอาหารหงส์ขาวทันที
“เฉินเฟิง?” หลินเย่นยิ้มเย็น: “ยัยแพศยานี่ แกเป็นชู้กับเจ้าขยะนั่นนี่เอง”
“เมื่อวานเจ้าขยะออกหน้าให้แก วันนี้พอแกเกิดเรื่อง มันก็โทรหาแกทันที”