ตอนที่ 314
บทที่ 314 การหย่าร้าง
October 21, 2026
บทที่ 314 การหย่าร้าง
แต่สีหน้าของหลินหลันมืดลงทันที เธอชี้ตรงไปที่จมูกของเฉินเฟิงและด่าว่า "คุณทุบรถของน้าคุณเพื่อนางนี่เนี่ยนะ!
“ คุณยังกล้ามาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ!”
ใบหน้าของเฉินเฟิงเริ่มเย็นชา "ผมทุบรถของหลินเย่นเพราะรถของเธอควรจะถูกทุบ!"
หลินหลันโกรธจนจะระเบิด "ตาเสี้ย คุณฟังซิ คุณลองฟังว่าไอ้ขยะนี้พูดว่ายังไง
“ อะไรคือรถของพี่เย่นสมควรทุบ? พี่เย่นเป็นน้าของเขา น้าแท้ๆ!
"เขาทุบรถของน้าตนเองเพื่อนางจิ้งจอกนี่ ยังกล้ามาบอกว่ารถของป้าตนเองสมควรทุบ!"
“ นี่มันอะไรกัน!”
“ วันนี้เขากล้าทุบรถพี่เย่นเพื่อนางจิ้งจอกคนนี้ พรุ่งนี้เขาจะกล้าฆ่าครอบครัวของเราสามคนเพื่อนางจิ้งจอกคนนี้เช่นกัน!”
"หลันหลัน พอแล้ว มีอะไรก็กลับไปคุยกันที่บ้าน" ใบหน้าของเสี้ยเว่ยกั๋วมืดจนน่ากลัว
อย่างที่ว่ากันว่าเรื่องไม่ดีในครอบครัว ไม่ควรแพร่งพรายออกนอกบ้าน แม้ว่าเฉินเฟิงจะทำไม่ถูก ก็ควรกลับไปเคลียร์กันในบ้าน ไม่ใช่มาโวยวายเสียงดังในโรงพยาบาลที่มีผู้คนมากมายเช่นนี้
“ ไม่ได้!”
“ ถ้าในวันนี้คุณไม่ชี้แจงเรื่องนี้ให้มันจบ ไม่ว่าใครก็ห้ามกลับ!” หลินหลันไม่ยอม ตั้งใจที่จะทำให้เฉินเฟิงอับอายต่อหน้าสาธารณชน
“ แม่ กลับไปเถอะ”
ในเวลานี้ เสี้ยเมิ่งเหยากล่าว เสียงของเธอเย็นชาและไม่มีการแสดงออกบนใบหน้าที่สะอาดของเธอ
“ กลับไม่ได้!” หลินหลันพูดออกไปโดยไม่คิดเลย
"วันนี้ต้องพูดให้เข้าใจที่นี่"
“ ถ้าไม่คุยให้รู้เรื่องในตอนนี้ ไอ้ขยะกลับไปยังสวมเขาให้คุณเหมือนเดิมจะทำยังไง?” “ คุณต้องการให้ผมพูดยังไง?” เฉินเฟิงหายใจเข้าลึก ๆ และถาม
หลินหลันยิ้มเยาะ "จะพูดยังไงละ?บอกมาตามตรงเกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับเย่ไห่ถังและนางจิ้งจอกคนนี้ จากนั้นก็คุกเข่าลงและขอโทษเมิ่งเหยาและสัญญาว่าจะไม่นอกใจในอนาคต"
"เมื่อทำสิ่งเหล่านี้ได้ พวกเราค่อยกลับไปคุยกัน"
"หลินหลัน คุณอย่ามาได้คืบจะเอาศอกนะ! ผมกับเย่ไห่ถังและหลินหวั่นชีวเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่เหมือนที่คุณพูดสักนิด" เฉินเฟิงกัดฟันและพูดทีละคำ“ ได้คืบจะเอาศอก?”
“ไอ้ขยะที่มีชู้ไปสามครั้ง ยังมีหน้ามาบอกว่าฉันได้คืบจะเอาศอก?”
“ ใครให้ความกล้าแก่คุณ?!”
"ฉันจะบอกคุณนะ เฉินเฟิง เมิ่งเหยาของเรารังแกง่าย แต่ฉันกับตาเสี้ย ไม่ได้รังแกง่ายๆ!" “ ถ้าครั้งนี้คุณไม่คุกเข่าให้เมิ่งเหยา งั้นต่อไป คุณก็อย่าได้ก้าวเข้าไปในตระกูลเสี้ยของเราเลย!”
“ พรุ่งนี้ คุณไปที่อำเภอ ไปดำเนินเรื่องหย่ากับเมิ่งเหยาเลย!”
"ได้"
เสียงเย็นชาดังขึ้น
จากนั้น ทุกคนก็ตะลึง
"เมิ่ง ... เมิ่งเหยา คุณกำลังพูดอะไร?" หลินหลันไม่อยากจะเชื่อคำว่าได้นี้ถูกพ่นออกมาจากปากของเสี้ยเมิ่งเหยา
"ฉันตอบตกลง" เสี้ยเมิ่งเหยาเหลือบมองหลินหลันด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก"พรุ่งนี้ฉันจะไปอำเภอ ดำเนินเรื่องหย่ากับเฉินเฟิง คุณพอใจหรือยัง?"
รอยยิ้มมุมปากของหลินหลันแข็งอยู่ที่นั่น เอ่ยพูดอย่างงงๆ "เมิ่ง ... เมิ่งเหยา คุณล้อเล่นใช่ไหม?"
เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหัว:"ฉันไม่ได้ล้อเล่น"
"เมิ่งเหยา อย่าพูดเรื่องไร้สาระ!" ใบหน้าของเสี้ยเว่ยกั๋วเคร่งขรึม
เสี้ยเมิ่งเหยายังคงส่ายหัว:"ฉันไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระ"
หลังจากพูดเสร็จ เธอก็หันไปหาเฉินเฟิง "เฉินเฟิง เราหย่ากันเถอะ"
….. หย่า?
เฉินเฟิงเงยหน้าขึ้น ราวกับว่าเขาไม่อยากจะเชื่อคำสองคำนี้จะออกมาจากปากของเสี้ยเมิ่งเหยา
"ทำไม?"