ตอนที่ 317
บทที่ 317 ยาพิษ
October 21, 2026
บทที่ 317 ยาพิษ
"โอเคเมิ่งเหยากลับกับแม่" หลินหลันลุกขึ้นและเดินไปที่เสี้ยเมิ่งเหยา
เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆและใส่ใบหย่าลงในกระเป๋า
"เดี๋ยวก่อน."
เสียงสั่นเล็กน้อยของเฉินเฟิงดังขึ้นและร่างกายของเสี้ยเมิ่งเหยาก็สั่นอีกครั้ง
เมื่อเห็นเฉินเฟิงกำลังจะมาหาเสี้ยเมิ่งเหยา หลินหลันก็รีบลุกขึ้นเพื่อห้ามเขา สายตาของเธอไม่เป็นมิตร "ไอ้ขยะ คุณกำลังจะทำอะไร?คุณกับเมิ่งเหยาหย่ากันแล้ว เธอไม่ใช่ภรรยาของคุณอีกต่อไป ... "
“ ผมมีอะไรจะให้เมิ่งเหยา” เฉินเฟิงพูดอย่างใจเย็น
“ อะไร?” หลินหลันมองเฉินเฟิงอย่างสงสัย
"เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง" เฉินเฟิงหยิบกล่องหยกที่บรรจุเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงออกมาและเปิดมันอย่างเบามือ
เม็ดยาบัวหิมะซินเจียงหอมกรุ่นอยู่ในกล่องหยกอย่างเงียบๆ
“เม็ดยาบัวหิมะซินเจียง?” หลินหลันรับมันไว้ หยิบเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงไว้หน้าจมูกของเธอและดมกลิ่น ขมวดคิ้วทันที“ ยานี้ใช้ทำอะไร?”
“ มันสามารถรักษาบาดแผลภายใน” เฉินเฟิงกล่าว
"เชอะ" หลินหลันเบะปากด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยการดูถูก เธอใส่เม็ดยาบัวหิมะซินเจียงกลับเข้าไปในมือของเฉินเฟิงอีกครั้งและพูดอย่างเย็นชา " ความเป็นห่วงของคุณเรารับไว้แล้ว แต่ยานี้คุณเอาคืนไปเถอะ เมิ่งเหยาเราไม่ต้องการมัน”
"แม่ ให้ฉันเถอะ" ในตอนนี้เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างเรียบสงบ
“ไม่ได้ ฉันให้ยานี้แก่คุณไม่ได้ ยานี้มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ถ้ามันเป็นยาพิษล่ะ?” หลินหลันพูดอย่างเย็นชา
"หลินหลัน อย่าใช้จิตใจคนต่ำทราม มาประเมินวิญญูชน! เฉินเฟิงจะให้ยาพิษแก่เมิ่งเหยาเหรอ?" ใบหน้าของเสี้ยเว่ยกั๋วเย็นชา
"ทำไมจะไม่ล่ะ?"
“ ไอ้ขยะนี้เพิ่งหย่ากับเมิ่งเหยา ในขณะนี้เขากำลังไม่พอใจเมิ่งเหยา แล้วทำไมเขาจึงจะไม่มีทางให้ยาพิษแก่เมิ่งเหยาละ?” หลินหลันกล่าวอย่างมีเหตุมีผล
ในตอนนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาหยิบเม็ดยาบัวหิมะซินเจียงจากมือของเฉินเฟิงโดยตรงและกลืนลงไปในคำ
เดียว
“ เมิ่งเหยา คุณกำลังทำอะไรอยู่?!” หลินหลันกังวล
“ ยานี้กินเข้าไปแบบนี้ได้ไง?ถ้าเป็นยาพิษจะทำไงละ?”
"คายออกมา!"
เสี้ยเมิ่งเหยาไม่สนใจหลินหลัน แต่หันกลับมาและเหลือบมองไปที่เฉินเฟิง จากนั้นก็
พูดอย่างใจเย็น "ขอบคุณ"
"ไม่เป็นไร" เฉินเฟิงส่ายหัว
"ฉันจะไปแล้ว" การแสดงออกทางสีหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยายังคงสงบ
"อืม" เฉินเฟิงพยักหน้า จากนั้นหายใจเข้าลึกๆ รอยยิ้มฝืนๆปรากฏขึ้นที่มุมปากของ
เขา "ดูแลตัวเองด้วย"
"แน่นอน"เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบา ๆ
ทั้งสองมองตากันแต่ไม่พูดอะไรกัน
จากนั้นเสี้ยเมิ่งเหยาหันกลับไป
วินาทีที่หันกลับมาน้ำตาไหลพราก ...
หลังจากออกมาจากอำเภอ เฉินเฟิงรู้สึกว่าหายใจลำบาก ราวกับว่ามีหินก้อนใหญ่กด
ทับที่หน้าอกของเขา
เขาและเสี้ยเมิ่งเหยา สุดท้ายก็ไม่สามารถเดินไปถึงสุดทางได้
แม้ว่าเขาจะเดาตอนจบเมื่อเขาแต่งงานเมื่อสามปีก่อน
แต่พอเกิดเหตุนี้ขึ้น ก็ยังทำใจไม่ได้
สัญญาว่าจะแก่ไปด้วยกันก็กลายเป็นฟองสบู่แห่งความฝัน
สำหรับการหย่าร้าง เขาไม่ได้โทษเสี้ยเมิ่งเหยา ไม่ได้โทษฉินเสวี่ยนหรัว
เขาเอาแต่โทษตัวเอง
โทษตัวเองที่ไม่มีความสามารถและไม่เข้มแข็งพอ