บทที่ 320 การเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจ

บทที่ 320 การเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจ

เห็นชายสี่คนในเครื่องแบบสีดำที่มีดวงตาคมเหมือนเหยี่ยว ล้อมรอบหญิงสาวที่สวมหน้ากากสีดำได้ผ่านด่านตรวจสอบความปลอดภัยแล้ว

หญิงสาวสวมเสื้อแบรนด์จีวองชี่สีขาวกับกางเกงขาสั้นผ้าเดนิมสีฟ้า

เรียวขาสวยสองข้างภายใต้กางเกงขาสั้น ขาวกลมราวกับหยก ไม่มีตำหนิแม้แต่น้อย แม้ว่าผู้หญิงจะสวมหน้ากาก ใบหน้าของเธอก็ถูกปกปิดอย่างเข้มงวด

แต่รูปร่างของผู้หญิงดูแซบอย่างไม่ต้องสงสัย

ขณะที่เธอปรากฏตัว เธอดึงดูดความสนใจของผู้คนนับไม่ถ้วน

ในห้องโถง มีเสียง

ลูกกระเดือกดังขึ้น เสียงกลืนน้ำลาย

แม้แต่สายตาของพี่น้องทั้งสี่ของตระกูลเฉิน ในขณะนี้ก็อึ้งเล็กน้อยเช่นกัน

การจ้องมองของเฉินเฟิง แน่นอนว่าก็ถูกดึงดูดไปเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ความสนใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ผู้หญิง แต่อยู่ที่ชายสี่คนในเครื่องแบบสีดำที่รายล้อมผู้หญิง

นี่คือสี่จอมยุทธ์!

สองคนคือหมิงจิ้งขั้นกลางอีกสองคนคือหมิงจิ้งขั้นสูง!

การแสดงออกของพวกเขาดูเคร่งขรึม ดวงตาเฉียบคม แม้ว่าพวกเขาจะผ่านด่านตรวจสอบความปลอดภัยแล้ว แต่สายตาที่เหมือนนกอินทรีของพวกเขาก็ยังคงกวาดมองรอบๆ มองหาภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นและฆ่าทิ้งทั้งหมด

เฉินเฟิงหรี่ตา ความอยากรู้อยากเห็นก็ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ หญิงสาวร่างสูงคนนี้เป็นใครกัน?

ออกมาจึงต้องมีจอมยุทธ์สี่คนคอยปกป้อง

เฉินเฟิงกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้ แต่เห็นแววตาของหญิงสาวลอยมาตรงนี้

ชายสี่คนในชุดเครื่องแบบสีดำก็เข้าใจความหมายของหญิงสาวในทันที เดินไปหาเฉินเฟิงตามหญิงสาว

เฉินจื๋อเหวินขมวดคิ้วและก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

แต่หญิงสาวไม่แม้แต่จะมองไปที่เฉินจื๋อเหวิน เธอเดินผ่านเฉินจื๋อเหวิน และเดินตรงเข้าไปในร้านน้ำชาที่อยู่ข้างหลังเขา

หลังจากเข้าไปในร้านน้ำชา หญิงสาวก็หยิบหนังสือออกมา สั่งกาแฟหนึ่งแก้ว จากนั้นก็นั่งบนเก้าอี้และเริ่มอ่านหนังสือ

“ พี่เฟิง พวกเราก็เข้าไปเถอะ” เฉินจื๋อหลี่หมุนดวงตาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"อืม" เฉินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อยและก้าวเข้าไปในร้านกาแฟ

เฉินจื๋อหลี่เดินอยู่แถวหน้า ทันทีที่เดินเข้าไป สายตาของเขาก็ตกไปที่หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ผู้หญิงกำลังอ่านหนังสืออยู่ในขณะนี้ ขาเรียวสองข้างวางทับกันและขาวเรียวก็พราวตามาก

แม้ว่าเฉินจื๋อหลี่จะคันในใจ แต่เขาก็เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้นั้นไม่ธรรมดา ไม่ใช่คนที่เขาสามารถแตะต้องได้

เขาจึงก้าวไปที่เคาน์เตอร์พร้อมสั่งกาแฟสองสามแก้ว

แต่เพียงไม่กี่ก้าว ชายในชุดเครื่องแบบสีดำก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

"คุณผู้ชาย ขอโทษด้วยนะ ที่นี่คุณหญิงของเราเหมาแล้ว โปรดออกไป"

ชายในเครื่องแบบสีดำมองดูเฉินจื๋อหลี่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก

"เหมา?"

เฉินจื๋อหลี่ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "นี่คือสถานีรถไฟความเร็วสูง ไม่ใช่บ้านของคุณนอกจากนี้ คาเฟ่แห่งนี้ไม่ได้เป็นของคุณแล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาเหมา?"

“ คุณผู้ชาย ผมไม่อยากพูดแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง ได้โปรดออกไป ไม่เช่นนั้นผลสุดท้ายคุณต้องรับไว้เอง” เสียงของชายในเครื่องแบบชุดดำเย็นลง เผยให้เห็นภัยคุกคาม

เฉินจื๋อหลี่เริ่มโมโห กำลังจะระบายอารมณ์ออกมา ในเวลานี้เฉินเฟิงพูดเบา ๆ "อาหลี่ กลับมาเถอะ เราเปลี่ยนที่กันเถอะ"

"ครับ พี่เฟิง" เฉินจื๋อหลี่ผงะไปชั่วขณะและเขาก็รีบตอบตกลง เขาไม่กล้าไม่ฟังสิ่งที่เฉินเฟิงพูด