ตอนที่ 332
บทที่ 332 ลูกเขยแต่งเข้าบ้านเมียมาเยือน
October 21, 2026
บทที่ 332 ลูกเขยแต่งเข้าบ้านเมียมาเยือน
คฤหาสน์ตระกูลหวางอยู่แถวแรกของจิ่งซวี่โก๋จี้ ดังนั้นเฉินเฟิงเลยไม่ได้ใช้เวลามากมายอะไร ก็หาคฤหาสน์ตระกูลหวางเจอ
พอมาถึงหน้าประตู กดออดเสร็จ คุณป้าใส่ชุดแม่บ้านเดินมามองเฉินเฟิงอย่างระแวง “คุณคือ...”
“ผมคือเฉินเฟิง มาหาคุณอาหวาง” เฉินเฟิงพูดเนิบๆ
“คุณอาหวาง?” คุณป้าทำหน้างง ก่อนถึงบางอ้อ “คุณหมายถึงคุณผู้ชายของเราล่ะสิ”
“ครับ”
“คุณผู้ชายของเราตอนนี้อยู่บ้าน แต่เขาป่วยมาหลายวันแล้ว ไม่สบายเอามากๆ ไม่สะดวกพบแขก คุณเฉิน คุณ...มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ?”
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ที่แท้หวางหงอี้ล้มป่วย มิน่าเสี้ยเว่ยกั๋วถึงติดต่อเขาไม่ได้เลย
“ใครน่ะ?” เฉินเฟิงเตรียมตัวจะกลับ ตอนนี้เองได้ยินเสียงแหลมปรี๊ดถามขึ้น
“คุณผู้หญิง มีคนชื่อเฉินเฟิงมาหาคุณผู้ชายค่ะ”
“เฉินเฟิง? เขาเป็นอะไรกับคุณผู้ชายล่ะ?” เสียงแหลมปรี๊ดถามขึ้นอีก
“เอ่อ คุณเฉิน คุณกับคุณผู้ชายของเรา...” แม่บ้านตระกูลหวางเบนสายตาเป็นคำถามกลับมาที่เฉินเฟิง
เฉินเฟิงไม่ได้ปิดบังฐานะตัวเอง และพูดอย่างเปิดเผยว่า: “ผมเป็นลูกเขยของเพื่อนคุณอาหวาง ก่อนนี้พ่อให้ผมมาคืนหยกให้คุณอาหวางครับ”
พอได้ยินอย่างนั้น แม่บ้านสีหน้าเปลี่ยนทันที: “คุณเป็นคนที่มาคืนหยกให้คุณผู้ชาย?”
“ครับ” เฉินเฟิงพยักหน้าสีหน้าเรียบเฉย
“คุณเฉิน รบกวนรอสักครู่นะคะ ดิฉันต้องเข้าไปเรียนคุณผู้หญิงก่อน”
แม่บ้านตระกูลหวางเดินเข้าไป แค่ไม่ถึงนาที ผู้หญิงผมลอนทองใส่ชุดไปรเวทพุ่งออกมา
ร่างเธอค่อนข้างท้วม ตอนวิ่งมา ไขมันบนตัวกระเพื่อมเป็นลอน ดูแล้วไม่น่าอ่อนแอเลย
ยังไม่ทันถึงหน้าเฉินเฟิง เธอก็ชี้หน้าเขาด่ากราดว่า: “แกยังมีหน้ามาบ้านฉันอีกหรอ?”
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว ถ้าเขาเดาไม่ผิดล่ะก็ ผู้หญิงตรงหน้าคงเป็นเมียหวางหงอี้ เพิ้งเย้นฟางแน่ๆ
ตามที่เสี้ยเว่ยกั๋วบอก เพิ้งเย้นฟางนิสัยกร่างเอาแต่ใจ รับมือยากสุดๆ ตอนนี้เจอแล้ว ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
“ผมไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย ทำไมจะไม่กล้ามาบ้านคุณล่ะ?” เฉินเฟิงพูดเนิบๆ
“ไอ้เลว?! แกยังมีหน้าพูดว่าไม่ได้ทำอะไรผิด?!”
“รอยฝ่ามือสองรอยบนหน้าลูกชายฉัน ฝีมือแกใช่ไหม?” เพิ้งเย้นฟางถามอย่างดุดัน
“ผมตบเขาเองแหละ” เฉินเฟิงยอมรับหน้าตาเฉย
“ทำไมแกต้องตบเขาด้วย? แกรู้ไหม ลูกฉันบอบบางแค่ไหน? ตั้งแต่เล็กจนโต ขนาดแม่แท้ๆอย่างฉันยังไม่เคยตีเขาสักเพี๊ยะ คนนอกอย่างแกถือสิทธิ์อะไรมาตบเขา? ถ้าแกตบเขาเป็นอะไรไป แกรับผิดชอบไหวหรอ?”
“ผมตบเขา เพราะเขาควรโดนตบ” น้ำเสียงเฉินเฟิงยังคงสงบราบเรียบ
แต่เพิ้งเย้นฟางโกรธตัวสั่นหลังได้ยิน: “อะไรนะ? ! สมควรโดนตบ?!”
“ขยะอย่างแกแน่จริงพูดอีกรอบสิ? แกเชื่อไหมวันนี้ฉันจะให้แกคลานเข่าออกจากที่นี่เลย?”
“แกนี่เอง!” ตอนนี้เอง หวางเต๋อฟาวิ่งออกมาจากในคฤหาสน์ พอเห็นเฉินเฟิง สายตาเขาแดงก่ำในฉับพลัน
เขาเดินมายืนหน้าเพิ้งเย้นฟาง ชี้หน้าเฉินเฟิงมือสั่น: “แม่ มันนี่แหละ มันนี่แหละ! ที่ตบผมน่ะ!”