บทที่ 334 เลวมาก

บทที่ 334 เลวมาก

ภายใต้รูปร่างภายนอกที่ดูอ่อนแอ แต่กลับแฝงประกายคมสะท้านไว้ด้านใน

เฉินเฟิงหรี่ตามอง ไม่ต้องสงสัยเลย ผู้ชายผมข้างสีขาวคนนี้เป็นเพื่อนของเสี้ยเว่ยกั๋ว หวางหงอี้

ตอนเฉินเฟิงมองหวางหงอี้ เขาเองก็มองเฉินเฟิง แต่พอเขามองแววตาของเฉินเฟิงกลับมีแววสงสัย

“คุณคือ...”

“คุณอาหวาง ผมคือเฉินเฟิง” เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ นายหวางหงอี้คนนี้ดูแล้วไม่เหมือนเพิ้งเย้นฟางที่ไร้เหตุผลนั่น

“เฉินเฟิง?” หวางหงอี้แวบประกายดีใจขึ้นมา: “เธอเป็นลูกเขยของเว่ยกั๋วล่ะสิ?”

“รีบขึ้นมา มานี่เลย เย้นฟางเรียกเฉินเฟิงขึ้นมา” ท่าทีของหวางหงอี้ดูดีใจมาก ทำให้คนทุกคนในที่นั้นอึ้งไปตามๆกัน

“หงอี้ ไอ้ขยะนี่รังแกฉัน ทำไมคุณ...” เพิ้งเย้นฟางทำสีหน้าน้อยใจ คิดจะใส่ไฟต่อ แต่หวางหงอี้ตะคอกเสียงเย็นว่า: “หุบปาก!”

“เสี่ยวเฟิงพึ่งมาจากชางโจว ยังไม่คุ้นเคยอะไรที่นี่เลย ทำไมถึงต้องรังแกคุณ...แค่กๆ” หวางหงอี้เหมือนโกรธจัด พูดได้ครึ่งเดียวก็ไอไม่หยุด สีหน้าแดงก่ำ

ท่าทางเขาทำให้เพิ้งเย้นฟางตกใจไม่น้อย: “หงอี้อย่าโมโห ฉันจะให้เขาเข้ามาเดี๋ยวนี้ ให้เขาเข้ามาเลยนะ”

สายตาเบนไปที่เฉินเฟิง เพิ้งเย้นฟางน้ำเสียงแหวขึ้นมาอีก: “ไปสิ ยังยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ!”

เฉินเฟิงหรี่ตามอง ไม่ได้พูดอะไร เดินตามเพิ้งเย้นฟางเข้าไปในบ้าน

กลับพบว่าหวางหงอี้ลงมาจากชั้นบนแล้ว กวักมือเรียกเฉินเฟิงด้วยรอยยิ้ม: “เสี่ยวเฟิง มานั่งนี่สิ มาๆ”

เฉินเฟิงยิ้มบาง “คุณอา เรื่องยังไม่เคลียร์เลย ผมไม่นั่งดีกว่า”

“เรื่อง? เรื่องอะไร?” หวางหงอี้เงยหน้าขึ้นมองเฉินเฟิงอึ้งๆ

แต่กลับเห็นเฉินเฟิงเม้มปาก ไม่มีทีท่าว่าจะพูดอะไร

เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หวางหงอี้เบนสายตาไปที่เพิ้งเย้นฟางและหวางเต๋อฟา และรู้สึกว่าสีหน้าสองแม่ลูกดูไม่เป็นธรรมชาติเลย

“เย้นฟาง!” หวางหงอี้เรียกเสียงขรึม

เพิ้งเย้นฟางใจกระตุก และเล่าเรื่องราวแบบฉบับที่หวางเต๋อฟาเล่าก่อนหน้านั้นออกมาใส่ร้ายเฉินเฟิง

เดิมคิดว่าพอพูดจบ หวางหงอี้คงจะโมโหใส่เฉินเฟิง แต่ไม่คิดว่า สีหน้าหวางหงอี้กลับยิ่งทะมึนขึ้นเรื่อยๆ แถมหน้าบึ้งทะมึนนี่กลับพุ่งมาที่เธอกับหวางเต๋อฟาด้วย

เพิ้งเย้นฟางรู้สึกหวั่นใจ: “หงอี้...”

“ฉันให้เธอสามแสน เธอให้เต๋อฟาแสนเดียว?” หวางหงอี้มองเพิ้งเย้นฟางด้วยใบหน้าเย็นชา

“สามแสน?” หวางเต๋อฟาอุทานออกมาอย่างตกใจ เพิ้งเย้นฟางให้เขาไปไถ่หยกบอกเขาว่า หวางหงอี้ให้เธอแค่หนึ่งแสน ดังนั้นหยกนั้นอย่างมากสุดจ่ายให้เฉินเฟิงได้แค่แสนเดียว

แต่ตอนนี้...

สามแสน? เฉินเฟิงทำหน้าแปลกใจ บ้านนี้นี่แปลกจริงๆ

คนหนึ่งกล้ามากกว่าอีกคนหนึ่ง

เดิมคิดว่าหวางเต๋อฟาละโมบหนึ่งแสนจากเขานี่ว่าหนักแล้ว ไม่คิดว่า เพิ้งเย้นฟางกลับยิ่งแล้วใหญ่ หักเงินสองแสนของหวางหงอี้ออกเลย

พอเห็นเพิ้งเย้นฟางก้มหน้านิ่งไม่กล้าพูดอะไร หวางหงอี้ยิ่งโมโหมากขึ้น: “พูดสิ!”

“ฉัน...ฉันพูดอะไรล่ะ!” เพิ้งเย้นฟางเริ่มมีน้ำโห เงยหน้าขึ้นมาสบตากับหวางหงอี้: “ฉันให้ไอ้บ้านนอกนี่หนึ่งแสนแล้วยังไงล่ะ?”

“ตอนนั้นเสี้ยเว่ยกั๋วก็ให้คุณยืมหนึ่งแสนไม่ใช่หรอ?”