บทที่ 348 ไม่เลี้ยงคนว่างงาน

บทที่ 348 ไม่เลี้ยงคนว่างงาน

หัวหน้าแผนกขาย?

เฉินเฟิงส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร อย่าว่าแต่หัวหน้าฝ่ายขายเลย ต่อให้เอาตำแหน่งประธานใหญ่ของบริษัทเภสัชกรรมคางเหม่ยมาให้เขา เขาก็ไม่ทำ

ที่เขาถามเรื่องผู้บริหารระดับสูงกับหลี่เล่อ เพราะอยากรู้ว่าคนพวกนั้นนิสัยยังไง มีความเป็นไปได้ว่าจะข่มขู่เสี้ยเมิ่งเหยาไหม ถ้ามี เขาจะใช้วิธีอะไรขจัดการข่มขู่พวกนั้น

หลี่เล่อไม่รู้ความคิดของเฉินเฟิง ถ้าเขารู้ล่ะก็ คงต้องตกใจจนพูดไม่ออกแน่ พนักงานฝ่ายขายตัวเล็กอย่างนาย พึ่งเข้าทำงานไม่คิดเรื่องสร้างผลงานเลื่อนตำแหน่ง ดันมาคิดว่าจะกำจัดผู้บริหารระดับสูงยังไงเนี่ยนะ?

บ้าหรือเปล่า?

“เฉินเฟิง หลี่เล่อ สื้อผิงให้พวกนายสองคนไปที่ห้องทำงานเขาหน่อย”

ตอนนี้เองมีเสียงแหลมแทรกขึ้นมาด้านหลังพวกเขา

หลี่เล่อตัวแข็งค้าง ไม่ต้องหันไปก็รู้ว่าเจ้าของเสียงคือหวางซือหยวน

หลายวันนี้หวางซือหยวนคอยหาเรื่องเฉินเฟิงตลอด และเพราะเขาสนิทกับเฉินเฟิง หวางซือหยวนเลยพลอยเกลียดเขาไปด้วย

หลี่เล่อยิ้มแหยถาม: “เลขาหวาง ผู้จัดการหลี่หาพวกเราสองคน มีเรื่องอะไรหรอครับ?”

ตำแหน่งหวางซือหยวนในบริษัทคือผู้ชายฝ่ายขาย ถึงจะบอกอย่างนั้น ที่จริงก็คล้ายๆกับเลขาส่วนตัวของหลี่สื้อผิง เพราะเวลาในการทำงานทั้งหมด เธอเอาเวลาครึ่งหนึ่งไปอยู่ในห้องทำงานหลี่สื้อผิง

“ให้นายไปก็ไปสิ ถามอะไรวุ่นวาย?”

หวางซือหยวนมองหลี่เล่ออย่างรังเกียจ เมื่อก่อนเธอยังรู้สึกดีกับเขา แต่สองวันนี้ทุกครั้งที่เห็นหลี่เล่อล้อมหน้าล้อมหลังเฉินเฟิง เธอก็โกรธมาก

พอหวางซือหยวนพูดจบ ก็สะบัดก้นเดินจากไป

หลี่เล่อทำหน้าเศร้า: “พี่เฟิง ทำไงดีล่ะ ผู้จัดการหลี่ต้องหาเรื่องเราอีกแน่ๆ”

“มีเรื่องมาก็สู้”

เฉินเฟิงพูดสั้นๆและเดินไปทางห้องทำงานหลี่สื้อผิง

หลี่สื้อผิงเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย ดังนั้นในชั้นนี้ห้องทำงานเขาใหญ่ที่สุด มีพื้นที่ประมาณห้าสิบตารางเมตร

พอมาถึงหน้าประตู เฉินเฟิงผลักประตูเข้าไปเลย ไม่มีทีท่าเคาะประตูสักนิด

พอเข้าไปก็เห็นหวางซือหยวนนั่งอยู่บนตักหลี่สื้อผิง เธอโอบคอเขาไว้อย่างสนิทสนม กระซิบพลอดรักที่ข้างหูหลี่สื้อผิง

ส่วนสองมือของหลี่สื้อผิงก็กำลังล้วงเข้าไปในเสื้อหวางซือหยวนอย่างย่ามใจ สีหน้าดูมีความสุขสุดๆ

พอเห็นเฉินเฟิงทะเล่อทะล่าเข้ามา หลี่สื้อผิงหน้าตึงฉับพลัน รีบเอามือออกมาจากข้างในเสื้อหวางซือหยวน ลุกขึ้นตะคอกใส่เฉินเฟิงอย่างโกรธจัด: “ใครให้แกไม่เคาะประตูก็เข้ามาหา? รู้จักมารยาทไหม?”

“ไสหัวออกไป! หลี่สื้อผิงตะคอกพลางชี้มือไปที่ประตู

“ผู้จัดการหลี่ ใจเย็นครับ ใจเย็นๆ พี่เฟิงพึ่งมาทำงานยังไม่รู้กฎระเบียบบริษัท คุณเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง...” หลี่เล่อยิ้มประจบ พยายามช่วยเฉินเฟิงขอร้อง

แต่หลี่สื้อผิงที่ทั้งอายทั้งโกรธกลับไม่ไว้หน้าหลี่เล่อสักนิด หันไปด่ารัวๆ: “ไอ้ขยะ! ฉันให้แกพูดหรือไง?!”

หลี่เล่อสะอึก ใบหน้างองั้น แต่ต่อหน้าหลี่สื้อผิง เขาไม่มีสิทธิ์โกรธสักนิด