บทที่ 353 คุณก็เก็บด้วย

บทที่ 353 คุณก็เก็บด้วย

“ฉันผิดไปแล้ว ฉันยอมรับผิดยังไม่พออีกหรอ?” หลี่สื้อผิงพูดแทบจะเป็นร้องครวญ ในใจยิ่งเสียใจหนักมาก อยากตบหน้าตัวเองหนักๆสักสองสามฉาด ทำไมต้องฟังคำหวังซือหยวน ให้เฉินเฟิงไปดิลสัญญาด้วย ถ้าไม่ให้เฉินเฟิงไปโรงพยาบาลตุงถิง ตอนนี้ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

“ผิดไปแล้ว?” เฉินเฟิงยิ้มเย็น มองเอกสารที่เกลื่อนไปเต็มพื้น ถามเสียงเย็นว่า: “นี่เป็นวิธีการยอมรับผิดของคุณหรอ?”

หลี่สื้อผิงอึ้ง ฉุกคิดเข้าใจความหมายของเฉินเฟิงทันที เขาเบนสายตาไปที่หยางขุย สั่งเสียงแข็งว่า: “หยางขุย รีบเก็บข้าวของของเฉินเฟิงกับหลี่เล่อขึ้นมา!”

หยางขุยอ้าปากค้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อหูตัวเอง: “ผู้จัดการหลี่...”

“แกหูตึงหรือไง?! หรือแกไม่ฟังคำสั่งฉันแล้วหรือไงหา?!” หลี่สื้อผิงคำรามลั่น หยางขุยยังไม่มีค่าพอให้เขายอมขอร้อง

โดนหลี่สื้อผิงตะคอกต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ หยางขุยรู้สึกอับอายขายหน้ามาก แต่หลี่สื้อผิงเป็นเจ้านายสายตรงของเขา ไม่มีหลี่สื้อผิง เขาก็เทียบไม่ได้แม้แต่หมาตัวหนึ่ง

“ได้ ผมเก็บ” หยางขุยกัดฟันกรอด สุดท้ายยอมคุกเข่าเก็บข้าวของให้เฉินเฟิงกับหลี่เล่อโดยดี

“เฉินเฟิง นายดู...” หลี่สื้อผิงหันมายิ้มประเลาะ แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนสายตาเย็นชาของเฉินเฟิงเบรค: “คุณก็เก็บด้วย”

“หา?”

หลี่สื้อผิงอ้าปากค้าง โกรธแทบกระอักเลือด แต่พอคิดว่าตำแหน่งผู้จัดการของตัวเองอยู่ในมือเฉินเฟิง เขาก็กล้ำกลืนความโกรธลงไป

คุกเข่าลงกับพื้น ช่วยหยางขุยเก็บข้าวของขึ้นมา

ฉากนี้ทำให้ทุกคนมองตะลึงกันไปหมด

หวังซือหยวนก็ไม่ละเว้น แต่นอกเหนือจากความตะลึง แววตาเธอยังมีทั้งความโกรธและความแค้นด้วย

ที่โกรธเพราะท่าทีเย่อหยิ่งได้ใจของเฉินเฟิง

ที่แค้นเรพาะหลี่สื้อผิงกลับโดนไอ้บ้านนอกอย่างเฉินเฟิงจัดการซะได้ เจ้าบ้านนอกนี่พึ่งเข้าบริษัทมาได้กี่วันเอง?

ไม่นาน ทั้งคู่ก็เก็บข้าวของของเฉินเฟิงกับหลี่เล่อเข้าที่เรียบร้อย

หลี่สื้อผิงยิ้มประจบเดินมายืนหน้าเฉินเฟิง: “เฉินเฟิง เรื่องนี้ฉันผิดเอง หวังว่านายจะเห็นแก่หน้าคุณอาหวังยกโทษให้ฉันสักครั้งนะ”

“อีกอย่าง นายกับหลี่เล่อทำความดีความชอบ เปิดตลาดทางโรงพยาบาลตุงถิงให้กับบริษัท ฉันเลยตัดสินใจจะเพิ่มค่าคอมให้พวกนายอีกสามเปอร์เซ็นต์จากค่าคอมเดิมเป็นรางวัล...”

ค่าคอมสามเปอร์เซ็นต์?

พอได้ยินคำนี้ พนักงานฝ่ายขายหลายคนตาแดงก่ำ นี่มันเป็นออเดอร์เกือบสิบล้าน รางวัลค่าคอมสามเปอร์เซ็นต์ ก็สามแสนน่ะสิ!

หลี่สื้อผิงนี่ใจป้ำจริงๆ

พอได้ยินว่าค่าคอมสามเปอร์เซ็นต์ หลี่เล่อตื่นเต้นหน้าแดงเรื่อ

ส่วนเฉินเฟิงกลับนิ่งเฉย สำหรับเขาแล้วเงินสามแสนกับสามสิบไม่ต่างกันสักนิด ที่เขาทำเรื่องพวกนี้ ก็เป็นเพราะประธานบริษัทเภสัชกรรมคางเหม่ยตอนนี้เป็นเสี้ยเมิ่งเหยาเท่านั้นเอง

เขามองหลี่สื้อผิงอย่างเย็นชาวูบหนึ่ง และโยนเอกสารสัญญาลงบนโต๊ะ ก่อนหมุนตัวเดินไป

ในเมื่อหลี่สื้อผิงรู้ตัวก่อน เฉินเฟิงก็ไม่คิดจะบีบเขาให้จนตรอก

ความคิดเฉินเฟิงก่อนนี้คือ ใช้สัญญาบีบให้หลี่สื้อผิงตกจากตำแหน่งผู้จัดการซะเลย แต่ถ้าทำอย่างนั้นหลี่สื้อผิงอาจจะแตกหักกับเขาเลยก็ได้ คราวนี้เจ๊งทั้งคู่

ถอยออกมาก้าวหนึ่งดู ต่อให้ลากหลี่สื้อผิงลงจากตำแหน่งผู้จัดการได้จริง ใครมานั่งตำแหน่งนี้ต่อ มันก็เป็นปัญหาอีก