บทที่ 370 หลี่เล่อที่รู้ตัวดี

บทที่ 370 หลี่เล่อที่รู้ตัวดี

มันเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดที่เขาคิดออกแล้ว เห็นได้ชัดว่าเซียวรั่วเป็นผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรีคนหนึ่ง เธอไม่มีทางยอมรับการบริจาคอะไรจากใครง่ายๆ แต่เฉินเฟิงก็ไม่อยากรับของที่ตัวเองเป็นคนให้ไป

หนทางที่จะโอเคทั้งสองฝ่าย ก็มีแต่บริจาคเงินออกไป

“งั้น...ก็ได้ค่ะ” เซียวรั่วกัดฟันรับปากอย่างแกนๆ เธอไม่อยากติดหนี้เพื่อนเฉินเฟิงมากเกินไป แต่ไม่คิดว่า ในที่สุดก็ต้องติดหนี้อยู่ดี

เธอถอนหายใจยาว ก่อนเดินกลับไปห้องตัวเอง

พอเข้าห้อง ก็ได้ยินเสียงมือถือดังไม่หยุด เธอหยิบมาดู พบว่าเธอออกไปแค่ไม่กี่นาที กลับมีสายเรียกเข้าสิบแปดสาย แถมยังเมสเสจอีกหลายสิบเลย

มีทั้งผู้รับผิดชอบกิลล์ และเพื่อนที่มหาลัย

ข้อความวีแชทก็มาจากคนพวกนี้ ถึงคนส่งจะไม่เหมือนกัน แต่ข้อความที่ส่งมาเหมือนกันอย่างน่าตกใจ

ทุกคนอยากรู้ว่าอัศวินปริศนาที่ซื้อเรือรบอวกาศสิบลำให้เธอคือใคร?!

เธอมีความสัมพันธ์ยังไงกับอัศวินปริศนาคนนี้กันแน่?!

ข้อความแบบนี้เธอขี้เกียจตอบอยู่แล้ว

คนพวกนี้คิดยังไง เธอรู้ดี

บุญคุณที่เพื่อนของเฉินเฟิงมีต่อเธอ เธอจะจำไว้ในใจตลอดไป วันใดเธอได้ลืมตาอ้าปาก เธอจะทดแทนบุญคุณเอง

แต่เพื่อนเขาเป็นใครฐานะยังไงกันแน่ เธอจะไม่มีวันไปถาม ก็คำพูดเดิมแหละ เธอมีหลักการของเธอ

เช้าวันต่อมา เฉินเฟิงกลับไปที่บริษัท

พอถึงห้องทำงาน หลี่เล่อเดินเข้ามาหาด้วยท่าทีตื่นเต้น: “พี่เฟิง ค่าคอมของออเดอร์โรงพยาบาลตุงถิงมาแล้วนะ ทั้งหมดแปดแสน”

“มาเร็วขนาดนี้เลย?” เฉินเฟิงค่อนข้างสงสัย เดิมคิดว่าหลี่สื้อผิงจะแกล้งให้เขาช้าซักหลายวัน แต่ไม่คิดว่าหลี่สื้อผิงจะให้มาเร็วขนาดนี้

“อืม เจ้าหลี่สื้อผิงคงกลัวพี่จะเล่าเรื่องให้ผู้บริหารระดับสูงฟัง พอทางโรงพยาบาลตุงถิงจ่ายเงินมา เขาเลยรีบให้การเงินโอนเงินเข้าบัญชีเราน่ะ”

“พี่เฟิง นี่เป็นบัญชีที่ทางการเงินโอนเงินมาให้ ในนี้มีแปดแสน” หลี่เล่อยิ้มพลางยื่นบัตรบัญชีธนาคารให้เฉินเฟิง แปดแสนนี่จะแบ่งยังไง แล้วแต่เฉินเฟิงเลย

หลี่เล่อรู้ดี ออเดอร์โรงพยาบาลตุงถิงน่ะ ตัวเองไม่ได้ช่วยอะไรเลย มีประโยชน์แค่อย่างเดียวคือเป็นคนขับรถให้เฉินเฟิง

ดังนั้นไม่ว่าเฉินเฟิงจะแบ่งยังไง เขาก็ไม่มีความเห็น

เฉินเฟิงยิ้ม เจ้าหลี่เล่อนี่รู้ตัวดีเหมือนกันนี่

“แปดแสนนี่ ของนายสองแสนนะ” เฉินเฟิงบอก เดิมเขาคิดจะแบ่งครึ่งหนึ่งให้หลี่เล่อ แต่คาดเดาว่าหลี่เล่อคงไม่รับ เลยหักไว้หน่อย ให้สองแสนละกัน

“สองแสน?!” หลี่เล่อตกใจ ก่อนโบกมือปฏิเสธอย่างหวั่นๆ: “ไม่ได้ไม่ได้ พี่เฟิง สองแสนมันมากเกินไป ผมออกไปกับพี่ ไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ให้ผมสองแสนมันเยอะไปนะ...”