บทที่ 378 หลิวเส้าฝู้มาแล้ว

บทที่ 378 หลิวเส้าฝู้มาแล้ว

“คุณกับเหล่ากู้อยู่ดูแลทางบ้านน่ะแหละ ไว้ได้เวลาสมควรแล้ว ผมจะให้พวกคุณมานะ” เฉินเฟิงกำชับอีกคำ ชางโจวเป็นรังเขา ไม่ว่ายังไงชางโจวห้ามเกิดเรื่องเด็ดขาด

เช้าวันต่อมา เฉินเฟิงมาทำงานที่บริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปตามปกติ

พอเข้าบริษัท เฉินเฟิงถึงพบว่า วันนี้บริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปมีแขกมาท่านหนึ่ง

แขกท่านนั้นใส่ชุดสูทสีขาว หน้าผ่องมันอมชมพู

“นี่ยามงี่เง่าอย่างพวกแกจะหาเรื่องตายใช่ไหม? พวกแกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!” ชายหนุ่มหน้ามันอมชมพูทำท่ากร่างเต็มที่ น้ำลายที่พ่นออกมาตอนพูดแทบจะเต็มหน้าพวกยาม

แต่พวกยามไม่กล้าหืออือกับหนุ่มหน้ามันอมชมพูนี่ กลับต้องยิ้มประจบเกลี้ยกล่อมว่า: “คุณชายหลิว ไม่ใช่พวกผมไม่ยอมปล่อยคุณเข้าไป แต่ประธานเสี้ยเคยกำชับไว้ว่า สามารถให้พนักงานของเราที่มีบัตรพนักงานเข้าไปได้เท่านั้น คุณไม่มีบัตรพนักงานของเรา ดังนั้น...”

“ประสาท!” หลิวเส้าฝู้ตัดบทยามอย่างไม่ไว้หน้า

“ฉันเป็นว่าที่ประธานกรรมการของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป ตอนนี้ประธานกรรมการใหญ่ของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปคือพ่อฉัน ฉันจะเข้าบริษัทตัวเอง ยังต้องใช้บัตรพนักงาน? นี่มันกฎบ้าอะไรเนี่ย!”

“รีบๆไสหัวกันไปเลย! ถ้ายังไม่ไสหัวไป! ฉันจะให้คนมาไล่พวกแกออกไปให้หมด!” หลิวเส้าฝู้โกรธด่ากราดพลางผลักหัวหน้ายามกระเด็น และเดินกร่างเข้าไป

หัวหน้ายามสบตากับลูกน้อง และเห็นแววลำบากใจในดวงตาของทุกคน

คนนี้เป็นคุณชายหลิวของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป ถึงเขาจะไม่มีตำแหน่งหน้าที่อะไรในบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป แต่ถ้านับฐานะแล้ว เขายังสูงกว่าเสี้ยเมิ่งเหยาไม่รู้กี่เท่า

เสี้ยเมิ่งเหยาให้พวกเขาสกัดคนแบบนี้ไว้ด้านนอก นี่มันจงใจแกล้งพวกเขานี่นา?

สุดท้าย ทุกคนก็ทำได้แค่ปล่อยหลิวเส้าฝู้เข้าไปในบริษัท

แต่หลิวเส้าฝู้พึ่งเดินเข้าไปได้ไม่กี่ก้าว สาวสวยขายาวใส่รองเท้าส้นสูงพร้อมถุงน่องดำคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา

“คุณชายหลิว ลมอะไรพัดคุณมาคะเนี่ย?” สาวสวยขายาวเดินนวยนาดมายืนหน้าหลิวเส้าฝู้ และขวางทางเขาอย่างเนียนๆ

“แหะๆ ฟางหย่า จะมาตีเนียนอะไรกับพี่ล่ะ พี่จะโดนลมอะไรพัดมาได้ นางจิ้งจอกอย่างเราจะไม่รู้หรอ?” หลิวเส้าฝู้ยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย สายตามองจ้องไปที่หน้าอกฟางหย่าอย่างไม่เกรงกลัว สายตานั่นเหมือนกับจะกลืนกินฟางหย่าลงไปทั้งตัวก็ไม่ปาน

ดวงตางามของฟางหย่าวาบประกายรังเกียจขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่สีหน้ายังคงยิ้มอ่อนหวานพลางว่า: “คุณชายหลิว ดูพูดเข้าสิ ฟางหย่าไม่ใช่พยาธิในท้องคุณซะหน่อย คุณคิดอะไรอยู่ ฟางหย่าจะรู้ได้ยังไงล่ะคะ?”

“แหะๆ แอ๊บ แรดอย่างเธอนี่ยังมีหน้ามาแอ๊บใส่ฉันอีก เมื่อคืนพี่พึ่งโทรหาเธอ ให้เธอบอกประธานเสี้ยไว้ว่า วันนี้พี่จะมารับเขาที่บริษัท ตอนนี้กลับมาบอกว่า เธอไม่รู้ว่าในใจพี่คิดอะไร? เธอไม่รู้จริงๆ พี่ไม่ซีเรียสที่จะบอกเธออีกรอบนะ” รอยยิ้มบนใบหน้าหลิวเส้าฝู้เริ่มเจ้าเล่ห์ขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงใบหน้างดงามร่างอรชรของเสี้ยเมิ่งเหยาแล้ว ท้องน้อยของเขาก็มีเหมือนความร้อนที่หยุดไม่อยู่ขึ้นมา

พอเห็นรอยยิ้มลามกบนใบหน้าที่ขาวซีดซะเหมือนผีตายซากของหลิวเส้าฝู้ ฟางหย่าแทบอาเจียน แต่ยังคงยิ้มอย่างนอบน้อมพูดต่อว่า: “คุณชายหลิว ล้อเล่นแล้วค่ะ”

“ถ้าคุณหมายถึงเรื่องนี้ งั้นวันนี้คุณคงมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ ประธานเสี้ยเธอไม่ได้อยู่บริษัทค่ะ”

“ไม่อยู่บริษัท? ไปไหนล่ะ?” หลิวเส้าฝู้หรี่ตามอง วาบประกายตาอาฆาตขึ้นวูบหนึ่ง

เหมือนรู้อยู่ก่อนแล้วว่าหลิวเส้าฝู้จะถามแบบนี้ ฟางหย่าหัวเราะเบาๆพลางว่า: “ประธานเสี้ยไปยันเจียงประชุมเรื่องภายในของเครือบริษัทค่ะ....”