บทที่ 380 พ่อฉันรวยมาก

บทที่ 380 พ่อฉันรวยมาก

คำพูดสองประโยคนี้ลอยเข้าหูหลิวเส้าฝู้ ทำเอาหลิวเส้าฝู้โกรธแทบกระอักเลือด อะไรคือจะตบคนชื่อหลิวเส้าฝู้ หลิวเส้าฝู้ไปทำอะไรนายเนี่ย?!

ถึงในใจจะโกรธมาก แต่หลิวเส้าฝู้ก็ใจเย็นอย่างน่าประหลาดใจ เขาเห็นเฉินเฟิงทำท่าจะลงมืออีก เขารีบยกมือห้าม และขอร้องอีกครั้ง: “เดี๋ยวๆ มีอะไรพูดกันดีๆสิ มีอะไรพูดกันก่อน อย่าพึ่งตบ!”

“นายอยากพูดอะไร?” เฉินเฟิงมองหลิวเส้าฝู้อย่างเย็นชา

หลิวเส้าฝู้กลอกตาไปมาพลางว่า: “คืองี้นะ ฉันรู้ว่าคนอื่นส่งนายมา นายจะบอกฉันได้ไหมว่าคนนั้นเขาจ้างนายเท่าไหร่ให้มาตบฉัน?”

เฉินเฟิงยิ้มมุมปากอย่างสนุก เจ้าโง่หลิวเส้าฝู้นี่ คิดไปว่ามีคนส่งตัวเขามาทำร้ายตัวเองงั้นสิ

พอเห็นเฉินเฟิงไม่พูดอะไร หลิวเส้าฝู้เริ่มหวั่นใจ เขาปาดเหงื่อที่ขมับออก ยื่นนิ้วสองนิ้วออกไปพลางว่า:

“สองเท่า!”

“นี่นาย ไม่ว่าใครจ้างนายมาเท่าไหร่ก็ตาม ฉันสามารถให้ได้มากกว่าสองเท่าเลย! ตอนนี้โอนเลยก็ได้!”

“พ่อฉันเป็นประธานกรรมการใหญ่ของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป เขามีทรัพย์สินเป็นหมื่นล้านเลย เรื่องเงินนายไม่ต้องเป็นห่วง”

“งั้นหรอ?” เฉินเฟิงยิ้มหยันมุมปาก หลิวเส้าฝู้เห็นเขาเป็นพวกโง่เห็นแก่เงินแล้วสิเนี่ย

“ใช่ใช่ใช่ ถ้านายยังไม่วางใจ ฉันจะโทรให้พ่อฉันโอนเงินมาให้เลย” หลิวเส้าฝู้พูดด้วยรอยยิ้มขอร้อง แต่ซ่อนแววตาอาฆาตมาดร้ายไว้ไม่มิด ขอแค่ออกจากลิฟท์นี้ได้ เขามีเป็นร้อยเป็นพันวิธีที่จะฆ่าเฉินเฟิง!

“งั้นให้พ่อนายโอนมาเลย” เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ มองหลิวเส้าฝู้ พยักพเยิดให้หลิวเส้าฝู้หยิบมือถือออกมาโทรบอกหลิวหยวนชิ่ง

แต่เขาพึ่งหยิบมือถือออกมา ก็มีเงาดำวูบมาบัง

“เพี๊ยะ”

เฉินเฟิงตบหน้าหลิวเส้าฝู้อีกฉาดเข้าให้

ตบนี้ทำหลิวเส้าฝู้ปากแตกเลือดไหลออกมา

และทำให้หลิวเส้าฝู้งงเป็นไก่ตาแตก ไหนบอกให้โอนเงินแล้วไง? ทำไมยังตบฉันอีกล่ะ?

เห็นหลิวเส้าฝู้ทำหน้างงเต๊ก เฉินเฟิงแค่นยิ้มออกมา: “โง่เอ้ย ให้นายโอนก็โอน ให้นายไปกินขี้นายคงคิดจะไปกินจริงล่ะสิ?”

“แก...แกหมายความว่าไง?” หลิวเส้าฝู้อึ้งก่อนได้สติกลับมา เฉินเฟิงหลอกเขาตั้งแต่ต้นเลย หลิวเส้าฝู้สีหน้าเปลี่ยนสลับ ทั้งโกรธ ทั้งอดกลั้น ทุกความรู้สึกมันสุมอก

เขากัดฟันกรอดมองหน้าเฉินเฟิง: “นาย ฉันมีความแค้นอะไรกับนายนักหนา ทำไมต้องเหยียดหยามฉันแบบนี้ด้วย?!”

“เหยียดหยาม?” เฉินเฟิงยิ้มหยัน: “นายคู่ควรด้วยหรอ?”

“อ๊า! ฉันสู้ตาย!”

พอโดนเฉินเฟิงเหยียดหยามหลายครั้ง หลิวเส้าฝู้ขาดสติในที่สุด เขาโผเข้าหาเฉินเฟิงด้วยดวงตาแดงก่ำ

เฉินเฟิงแค่นเสียงหึ และไม่เกรงใจหลิวเส้าฝู้อีก เขาดึงคอเสื้อหลิวเส้าฝู้ขึ้น และกระแทกเข่าไปที่ท้องน้อยของหลิวเส้าฝู้

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อง หลิวเส้าฝู้ตัวงอเป็นกุ้ง หน้าตาก็เปลี่ยนเป็นสีเลือดหมู

ยังไม่ทันที่ความเจ็บปวดจะจางลงไป เฉินเฟิงกระแทกเข่าไปที่ท้องน้อยหลิวเส้าฝู้อีกครั้ง

ความเจ็บปวดแทบแยกร่างแล่นมาอีกครั้ง ครั้งนี้หลิวเส้าฝู้ทนไม่ไหว ตาเหลือกเป็นลมสลบไปเลย