บทที่ 385 สาวงามเมืองเหนือ

บทที่ 385 สาวงามเมืองเหนือ

“ประธานเสี้ย คนตระกูลหลิวไปกันแล้วค่ะ”

ฟางหย่าถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นขบวนรถของคนบ้านหลิวจากไปกัน และก็ภาวนาในใจ ขอให้คนที่ลักพาหลิวเส้าฝู้ไปพาเขาไปแล้วไปลับไม่ต้องกลับมาอีกตลอดชาติเลย

“ฟางหย่า เธอไม่เห็นหน้าตาคนที่เข้าไปในลิฟท์กับเธอหรอ?” เสี้ยเมิ่งเหยาอดถามขึ้นมาไม่ได้ ตอนได้ยินว่าหลิวเส้าฝู้จะขึ้นมาหา เดิมเธอคิดจะขอความช่วยเหลือจากฉินเสวี่ยนหรัว แต่ไม่คิดว่า จะเกิดเรื่องราวพวกนั้นขึ้นซะก่อน

จู่ๆหลิวเส้าฝู้ก็หายตัวไปดื้อๆ เรื่องแปลกประหลาดแบบนี้เธอเคยเห็นแต่บนตัวเฉินเฟิงเท่านั้น

แต่เรื่องนี้จะเป็นฝีมือเฉินเฟิงจริงหรอ?

“ประธานเสี้ย คนนั้นเขาลอบทำร้ายฉันจากทางด้านหลังนะคะ ฉันไม่มีโอกาสแม้แต่จะเหลียวไปมองเลย ก็โดนเขาตีสลบแล้ว ฉันจะเห็นหน้าตาเขาได้ยังไงล่ะคะ” ฟางหย่ายิ้มเศร้า เธอเข้าใจความรู้สึกเสี้ยเมิ่งเหยาตอนนี้ ไม่ว่าคนนั้นจะลักพาตัวหลิวเส้าฝู้ด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม เขาก็ช่วยเสี้ยเมิ่งเหยาแก้ไขเหตุร้ายได้จริงๆ เสี้ยเมิ่งเหยาอยากรู้เรื่องราวของเขาก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

“อืม” เสี้ยเมิ่งเยหาพยักหน้าอย่างเหม่อลอย เธอมีลางสังหรณ์ชอบกลว่า เฉินเฟิงคอยวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ เขาไม่ได้จากเธอไปไหนเลย

แต่เธอก็เข้าใจว่า ความรู้สึกแบบนี้ความเป็นไปได้มันน้อยมาก ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ตอนนี้เฉินเฟิงน่าจะอยู่ที่ชางโจว ไม่ใช่จงไห่

“ประธานเสี้ย คุณแม่คุณโทรหาคุณอีกแล้วค่ะ เธอบอกว่าพรุ่งนี้เธอจะแวะมา คุณว่า...” ฟางหย่ามองเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างขอความเห็น ตั้งแต่เสี้ยเมิ่งเหยากลายเป็นประธานเสี้ย โทรศัพท์สายที่รับเยอะที่สุดทุกวันไม่ใช่หุ้นส่วนการค้าของบริษัท แต่เป็นของหลินหลัน หลินหลันโทรมาแต่ละวันหลายสิบสาย เอาแต่ถามว่าเสี้ยเมิ่งเหยาอยู่ที่ไหน

“ให้มาพรุ่งนี้ละกัน” พอพูดถึงหลินหลัน เสี้ยเมิ่งเหยาก็เริ่มปวดหัว หลินหลันไม่รู้ว่าเธอมาจงไห่ครั้งนี้คือมารับตำแหน่งประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป เธอบอกหลินหลันไปว่า เธอมาจงไห่ครั้งนี้ คือมาพักผ่อนหย่อนใจ และหางานทำที่จงไห่ซะหน่อย

แต่ตอนนี้หลินหลันดูเริ่มสงสัยเธอแล้ว ไม่งั้นคงไม่โทรจิกเธอทุกวันเพื่อถามว่าเธออยู่ที่ไหนแบบนี้ ตอนนี้ยังมาจงไห่ด้วยตัวเองเพื่อมาหาเธออีก

พอหลินหลันถึงจงไห่ เรื่องที่เธอรับตำแหน่งประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป คงปิดหลินหลันต่อไปไม่ได้แล้ว

ตกกลางคืน เฉินเฟิงได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

เซียวรั่วโทรมาน่ะเอง

“พี่เฟิง คืนนี้พี่ว่างไหมคะ?” เซียวรั่วถามด้วยน้ำเสียงสดใส เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีไม่น้อย

“มีสิ ทำไมหรอ?”

“ฮิๆ คืนนี้มีเทพธิดาคนหนึ่งจะขึ้นเวทีแสดง อยากเชิญพี่มาดูน่ะค่ะ” เซียวรั่วบอกเสียงเริงร่า

เฉินเฟิงยิ้มขำ: “เทพธิดา? นี่หมายถึงตัวเองหรอ?”

“ที่ไหนกันล่ะคะ หน้าฉันหนาขนาดนั้นเลยหรือไง เทพธิดาที่ฉันพูด หมายถึงหวั่นชีวค่ะ”

“คืนนี้เป็นงานฉลองวันเกิดครบรอบร้อยปีของมหาลัยจงไห่ การแสดงชุดเจ็ดนางฟ้าลงมายังโลกมนุษย์ที่หวั่นชีวร่วมแสดงด้วยโดนเลือกมาเป็นรายการแรกค่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ขึ้นเวทีแสดงต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ฉันกลัวเธอจะตื่นเต้นเกินไป ในฐานะแฟนของหวั่นชีว พี่จะไม่มาให้กำลังใจหวั่นชีวหน่อยเหรอคะ?” เซียวรั่วกระเซ้า หลังจากกลับจากฮงเยคลับครั้งก่อน เธอก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกับหลิวหวั่นชีว ในฐานะเพื่อนสนิท เรื่องแรกที่เซียวรั่วต้องเข้าใจคือสถานภาพความรักของหลินหวั่นชีวก่อน

และการจะเข้าใจความรู้สึกในใจหลินหวั่นชีว ก็หนีไม่พ้นเฉินเฟิง

แต่ทุกครั้งที่ถามถึงความสัมพันธ์ของหลิวหวั่นชีวกับเฉินเฟิง หลินหวั่นชีวกลับเอาแต่พูดหน้าแดงว่าเฉินเฟิงเป็นพี่ชายเธอ ไม่ใช่แฟน

คำพูดแบบนี้ เซียวรั่วไม่เชื่อแน่นอนอยู่แล้ว

เฉินเฟิงจะชอบหลินหวั่นชีวไหม เซียวรั่วไม่รู้

แต่เซียวรั่วรู้ว่า หลินหวั่นชีวชอบเฉินเฟิงแน่ๆ

เพราะทุกครั้งที่เอ่ยถึงเฉินเฟิง หลินหวั่นชีวจะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกเลยทีเดียว

การขึ้นแสดงในครั้งนี้ ตามหลักแล้วหลินหวั่นชีวจะต้องเชิญเฉินเฟิงมา แต่เมื่อครึ่งชม.ก่อน ตอนเซียวรั่วถามหลินหวั่นชีวว่าเชิญเฉินเฟิงมาไหม หลินหวั่นชีวกลับส่ายหน้าทั้งๆหน้าแดง