บทที่ 387 คนกระจอกที่ขับซานตาน่า

บทที่ 387 คนกระจอกที่ขับซานตาน่า

เซียวรั่วมุมปากกระตุก อยากอธิบายอีกสักหน่อย แต่มือถือเธอดังขึ้นมาซะก่อน พอรับสาย ก็ได้ยินเสียงเฉินเฟิงพูดอย่างเหนื่อยใจว่า: “เซียวรั่ว ออกมารับพี่หน่อย ยามหน้าประตูไม่ยอมให้เข้า”

“ไม่ยอมให้เข้า?” เซียวรั่วอึ้งก่อน และได้สติกลับมา วันนี้เป็นงานฉลองวันเกิดของมหาลัยจงไห่ ทางมหาลัยไม่ยอมให้คนภายนอกเข้ามาได้ กลัวว่าจะเกิดเหตุวุ่นวายโดยไม่จำเป็น เลยมีแต่นักศึกษาที่นี่และศิษย์เก่าเท่านั้นที่เข้ามาได้

“พี่เฟิง รอก่อนนะ ฉันจะออกไปรับเดี๋ยวนี้ค่ะ” เซียวรั่วรีบบอก ยามของมหาลัยนิสัยยังไงเธอรู้ดี ถ้าเธอไม่รีบออกไป พวกเขามีสิทธ์ปะทะกับเฉินเฟิงได้แน่

“พี่เซียวรั่ว พี่โทรเรียกพี่เฉินเฟิงมาหรอ?” พอได้ยินคำเรียกจากปากเซียวรั่ว หลินหวั่นชีวปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ แต่สีหน้าแสดงความตื่นเต้นออกมา เดิมเธอคิดว่าเซียวรั่วแค่ล้อเธอเล่น แต่ไม่คิดเลยว่า เซียวรั่วจะโทรเรียกเฉินเฟิงมาจริงๆ และตอนนี้เฉินเฟิงก็มาถึงหน้ามหาลัยแล้วด้วย

“ตอนแรกกะจะเซอร์ไพร์สเธอ แต่ตอนนี้...” เซียวรั่วมองหลินหวั่นชีวพลางถอนหายใจ: “เธอก็เห็นแล้วนี่ ออกไปรับพี่เฉินเฟิงของเธอกับฉันด้วยกันไหม?”

หลินหวั่นชีวหน้าแดงเรื่อ เธอลังเลชั่วครู่ ก่อนพยักหน้าเบาๆ: “อืม ไปด้วยกันเถอะค่ะ”

พูดจบ ทั้งคู่ก็เดินคู่กันออกไป

พวกที่เหลืออยู่หลังเวทีสบตากันไปมา ก่อนรีบตามออกไป

นี่เป็นโอกาสเดียวที่จะได้เห็นใบหน้าของคนรวยปริศนาที่ซื้อของขวัญให้เซียวรั่วไปหนึ่งล้านสี่แสนกว่าๆ พวกเขาไม่ยอมพลาดหรอก

นอกจากหวังหย่าหนานแล้ว ในที่นี้ไม่มีใครเคยเจอเฉินเฟิง ดังนั้นระหว่างทาง ทุกคนเลยเริ่มคิดวาดภาพเฉินเฟิงในหัว

ผู้ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ย? หรือว่าคุณชายตระกูลสูงที่หล่อเหลา? หรืออาจจะเป็นบิ๊กบอสในตำนาน?

แค่ไม่กี่นาที ทุกคนต่างพากันคิดวาดภาพเฉินเฟิงไปเป็นพันเป็นหมื่นแบบ

แต่พอเจอตัวจริง ทุกคนก็ตะลึงมอง

บางคนยังขยี้ตาตัวเอง พวกเขาคิดว่าตัวเองตาฝาดไป ชายหนุ่มคนนั้นที่หน้าตาธรรมดาและยืนพูดคุยยิ้มแย้มกับยามหลายคน จะเป็นแฟนคลับอภิมหารวยที่ซื้อของขวัญให้เซียวรั่วจริงหรอ?

ล้อเล่นกันหนักเกินไปแล้ว!

คนแบบนี้จะมีปัญญาซื้อของขวัญราคาหนึ่งล้านกว่าหรอ งั้นคนอื่นบนถนนก็เป็นคนรวยกันหมดแล้วสิ?

สาวๆหลายคนทำหน้าผิดหวังสุดขีด ภาพจินตนาการทั้งหมดสลายกลายเป็นฟองสบู่เมื่อเจอเฉินเฟิง

พอเห็นเฉินเฟิง เซียวรั่วเองยังตะลึงชั่วครู่ ทำไมเฉินเฟิงที่เธอเจอครั้งนี้กับที่เจอครั้งก่อนถึงไม่เหมือนกันเลยล่ะ

เฉินเฟิงที่เธอเจอคราวที่แล้ว ทั้งดุดันเย่อหยิ่ง คำว่าไสหัวไปสองครั้งติด ทำหลิวคุนคุณชายตระกูลสูงอันดับต้นๆของมหาลัยจงไห่ตกใจหนีหางจุกตูดเลยทีเดียว

แต่เฉินเฟิงที่เธอเจอครั้งนี้ ให้ความรู้สึกว่าเป็นชายหนุ่มธรรมดา แถมท่าทีสนิทสนมกับคุยหัวเราะสูบบุหรี่กับยามนั่นอีก ดูกระจอกมากเลย

เหมือนเป็นคนละคนเลย

ถึงในใจจะตกใจแค่ไหน แต่เซียวรั่วก็ไม่เผยมันออกมาทางสีหน้าเลย กลับยิ้มดึงหลินหวั่นชีวที่หน้าแดงไปยืนหน้าเฉินเฟิง

“ขอโทษนะคะ พี่เฟิง ลืมบอกพี่ตอนโทรไปเรื่องมาตรการรักษาความปลอดภัยของมหาลัยจงไห่ในวันนี้ จะไม่ยอมให้คนนอกเข้ามหาลัย” เซียวรั่วยิ้มร่าเริงบอก

“ไม่เป็นไร พี่ก็พึ่งมาได้ไม่นาน” เฉินเฟิงยิ้ม ตอนเจอเขาที่หน้ามหาลัย ยามหลายคนเสียมารยาทกับเขามากอยู่ แต่พอบุหรี่ไม่กี่มวนสูบไป พวกเขาก็มีทีท่าดีขึ้น

“พี่เฉินเฟิง...” หลินหวั่นชีวมองเฉินเฟิงด้วยสีหน้าแดงก่ำ พอเห็นเขาเบนสายตามาทางเธอ เธอก็รีบก้มหน้าลง