บทที่ 4 จะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจแน่นอน

บทที่ 4 จะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจแน่นอน

เสี้ยเมิ่งเหยากัดริมฝีปากซีดของเธอ ดวงตาที่สวยงามของเธอค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอรู้ว่าแม่ของเธอพูดถูก เฉินเฟิงก็ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ และสติก็บอกเธอว่า เธอควรจะจากเฉินเฟิงไปนานแล้ว

แต่ทุกครั้งที่นึกถึงสายตาที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก เมื่อเฉินเฟิงมองเธอ หัวใจของเสี้ยเมิ่งเหยาก็อ่อนลงอย่างไม่สามารถช่วยอะไรได้

ใช่ ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เรื่องเลย แต่ผู้ชายคนนี้ ทำเพื่อเธอเพียงแค่คำว่าไม่สบายกระเพาะคำเดียวโดยไม่ได้ตั้งใจ และตื่นเช้ามาต้มโจ๊กให้เธอกินทุกวัน เป็นเวลาสามปีไม่เคยหยุด

ชายคนนี้ไม่มีความสามารถใดๆ แต่เป็นเวลาสามปีไม่ว่าจะลมหรือฝน เขาจะไปรับเธอไปและกลับจากที่ทำงานทุกวัน และเฝ้าดูเธอเข้า บริษัท อย่างปลอดภัย ก่อนจากไป

ในสามปี ผู้ชายคนนี้ ทำเพื่อเธอมามากเกินไป.......

ก่อนที่เธอจะรู้ตัว บนใบหน้าสวยของเสี้ยเมิ่งเหยาก็เต็มไปด้วยน้ำตา

“เมิ่งเหยา ไม่ใช่ว่าเธอ....... ตกหลุมรักเฉินเฟิงไปแล้วเหรอ?” หลินหลันมองอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อเห็นลูกสาวของเธอหน้าตาเช่นนี้ นี่ยังเป็นลูกสาวของเธอ ที่มีความภาคภูมิใจ เหมือนนกยูงอยู่หรือเปล่า?

เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้พูดเลย และเธอก็ร้องไห้หนักมาก

เธอเอง ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

เมื่อมองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยาที่ร้องไห้ดั่งสายฝนในดอกแพร์ หลินหลันก็รู้สึกเสียใจ นี่คือสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน เมื่อก่อนตอนเสี้ยเมิ่งเหยาและเฉินเฟิงแต่งงานกัน เธอคัดค้านอย่างมาก แต่เธอก็ไม่สามารถเอาชนะเสี้ยเว่ยกั๋วได้ สุดท้ายก็ต้องยอมให้ทั้งสองเข้าด้วยกัน

แต่อย่างไรก็ตามหลินหลันเข้าใจลูกสาวของตัวเองดี หยิ่งผยองมากกว่าตัวเองในตอนนั้น หลินหลันจึงมั่นใจมากเสี้ยเมิ่งเหยาจะไม่มีวันชอบคนไร้ประโยชน์อย่างเฉินเฟิงแน่นอน แค่ผ่านไปสองสามปี เสี้ยเมิ่งเหยาก็จะมองเห็นท่าแท้ของ เฉินเฟิงโดยพื้นฐาน แล้วเสี้ยเมิ่งเหยาก็จะจากเขาไปโดยที่เธอไม่ต้องพูดอะไรเลย

แต่คราวนี้ เธอถูกตบหน้าไปแล้ว!

ลูกสาวของตัวเอง ไม่เพียงแต่ไม่ได้ออกจากคนไร้ประโยชน์คนนั้น แต่ดูเหมือนเธอจะตกหลุมรักคนไร้ประโยชน์คนนั้นไปแล้ว!

“เมิ่งเหยา แม่รู้ว่า เฉินเฟิงดีกับแกมาก แต่แกก็ต้องเข้าใจว่า คนสองคนต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต และมีหลายสิ่งที่ต้องคำนึงถึง ไม่สามารถมองเพียงว่าอีกครึ่งหนึ่งดีกับแกหรือเปล่า จากฐานะของแกแล้ว สามารถหาผู้ชายที่ใจดีกับแก และมีเงินมาก...... "

“แม่ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันเชื่อมั่นในตัวเฉินเฟิง” หลินหลันอยากจะเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง แต่ถูกเสี้ยเมิ่งเหยาขัดคำพูด

ในตอนนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาได้ยึดมั่นความคิดในใจของเธอ ไม่ว่าชายคนนี้จะไร้ประโยชน์เพียงใด เธอก็จะไม่จากไปอีกแล้ว นี่คือชีวิตของเธอ!

"เห้อ เมิ่งเหยาคุณจะเสียใจทีหลังนะ......... " หลินหลันถอนหายใจ เมื่อเห็นการแสดงออกของเสี้ยเมิ่งเหยา หลินหลันก็เข้าใจแล้วว่าพูดมากแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์แล้ว

เสียใจทีหลังหรือ? ไม่ ไม่! ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจแน่นอน!

อยู่นอกประตู เฉินเฟิงกำหมัดแน่นขึ้น

ฉันเชื่อมั่นในตัวเฉินเฟิง

เขารอคำพูดประโยคนี้มาสามปีแล้ว!

เมิ่งเหยา ขอบคุณนะ จากนี้ไป แม้ว่าโลกนี้จะทำให้คุณเสียใจ ผมเฉินเฟิง ก็จะไม่มีวันทำให้คุณเสียใจ!

เฉินเฟิงหันหลัง และเดินจากไป จากนี้ไป บนร่างกายของเขาก็มีภาระที่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว นั่นก็คือ------ทำให้เสี้ยเมิ่งเหยา กลายเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก!

เขาจะแสดงให้หลินหลันเห็นว่า คนไร้ประโยชน์ ก็สามารถมอบความสุขให้กับผู้หญิงที่รักของเขาได้!

“นายน้อย ตอนนี้มีเวลาไหม?” เฉินเฟิงได้รับโทรศัพท์จากเฉินจง ทันทีที่ออกจากโรงพยาบาล

“มีอะไรเหรอ? ” เฉินเฟิงขมวดคิ้ว เขาเคยบอกเฉินจงไว้เมื่อวานนี้แล้ว ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ อย่ามารบกวนเขา เขาไม่อยากให้วันเวลาที่สงบสุขของเขาต้องพังทลาย

“นายน้อย ข้าน้อยเห็นว่าคุณยังไม่มีที่พักในชางโจว ดังนั้นเมื่อคืนนี้ข้าน้อยจึงได้ตัดสินใจเอง และซื้อบ้านพักจากเสิ่นหงชังให้คุณ ซึ่งอยู่บนยู่ฉวนซาน นายน้อย ถ้าคุณสะดวก สามารถมาดูได้เลยตอนนี้” น้ำเสียงของเฉินจงเต็มไปด้วยความกรุณา หลังจากโทรหาเฉินเจิ้นหนานเมื่อคืนนี้ เฉินจงก็รู้ว่า แม้เฉินเฟิงจะเป็นแค่ลูกนอกสมรส แต่ก็ไม่ใช่คนที่เขาจะทำให้ขุ่นเคืองได้เลย ดังนั้นเขาจึงหาซื้อบ้านพักที่ดีที่สุดในยู่ฉวนซานทั้งคืน ซึ่งถือว่าเป็นของขวัญที่มอบแทนคำขอโทษให้แก่เฉินเฟิง