บทที่ 431 นัดหมายล่วงหน้า

บทที่ 431 นัดหมายล่วงหน้า

หลินเย่นยังไม่ทันอธิบายสิ่งใดเลย ก่อนหน้านี้เธอเองก็เคยคิดเรื่องความเป็นไปได้แบบนี้ จากนั้นก็ครุ่นคิดอย่างเงียบๆ แต่ก็พบว่ามันมีความเป็นไปได้นั้นน้อยถึงน้อยมาก

ตำแหน่งท่านประธานของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป มันไม่ใช่แค่การไปหลับนอนด้วยแล้วจะได้ตำแหน่งนี้มาได้

ถึงแม้ว่าจะเป็นการไปหลับนอนกับประธานกรรมการบริษัทของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้

เสี้ยเมิ่งเหยาต้องมีคนให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลังแน่นอน

“รั่วเสวี่ยน ไม่สนใจว่าอีนางนั่นจะเป็นประธานของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปได้ยังไง เราสองคนแม่ลูกตอนนี้ไม่สามารถทำเรื่องที่ทำให้เธอขัดเคืองได้นั่นแหละความจริงที่สุดแล้ว”

“งั้นต่อไป คำพูดเหล่านี้ แกก็อย่าเอาไปพูดต่ออีนางนั่น” ถึงแม้ว่าเรื่องนี้มันยากที่จะรับได้ แต่หลินเย่นก็ใช้ชีวิตมาเกิดครึ่งชีวิตแล้ว ฉะนั้นเธอจึงเข้าใจความเป็นจริงเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้ตำแหน่งของเสี้ยเมิ่งเหยาก็ค่ำอยู่เหนือหัวเธอไปแล้ว ถ้าเธอยังคงปฏิบัติตัวกับเสี้ยเมิ่งเหยาเหมือนเมื่อก่อนแล้วละก็ เกรงว่าผลลัพธ์ที่ได้คืนกลับมาคงไม่ดีแน่

“แม่ ฉันรู้ ถึงแม่ว่าฉันจะไม่เห็นด้วยอีนางนั่นทำไมชีวิตดีขนาดนี้ มันโชคดีบุญหล่นทับกัน...” ถางรั่วเสวี่ยนพูดออกมาด้วยอาการโกรธเคือง ประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป นั่นเป็นตำแหน่งที่เธอเองก็ไม่เคยคิดมาก่อน แต่ว่าวันนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาก็ไปนั่งครองตำแหน่งนั้นอย่างราบรื่นไปซะแล้ว

“แม่เองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ? อีตาหวางเต๋อฟาแก่หงำเหงือกนั่น ตัดสินใจต้องการที่จะไล่ตะเพิดแม่ออก งานในบริษัทจงเสิ้ง ไม่ช้าเร็วก็คงถอดถอนออก รั่วเสวี่ยน ตอนนี้ก็ต้องอาศัยแกแล้ว” หลินเย่นพูดไปก็ใช้สายตามองมาที่ถางรั่วเสวี่ยน

“อาศัยฉันเหรอ?” ถางรั่วเสวี่ยนตกตะลึง พอตั้งสติได้จากนั้นก็ตอบอย่างทันควัน “แม่ ความหมายของแม่คือ ให้ฉันไปที่บริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปเหรอ?”

“ไม่ผิดหรอก” หลินเย่นพยักหน้าให้ แล้วเอ่ยว่า “แกเรียนจบมหาวิทยาลัยสาขาด้านการจัดการทางด้านการแพทย์ และบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปเป็นบริษัทยาเวชภัณฑ์ ช่างพอดีเลยกับสาขาที่แกเรียนมา อีนางนั่นเป็นถึงประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป และมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องที่เป็นน้องสาวของแกด้วย อาศัยความสัมพันธ์แบบนี้ การที่แกเข้าไปในบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปมันง่ายดายเหมือนกับการที่แกเดินเข้าไปในสวนดอกไม้หลังบ้านแบบนั้น”

“แต่ว่า แม่ ฉันไม่อยากให้อีนางนั่นมันยืนขี่คอค้ำหัวฉันอยู่ แล้วต้องมาคอยมองหน้าอีนางนั่นเวลาทำงานอีก” ถางรั่วเสวี่ยนพูดอย่างไม่ยินยอม หลินเย่นเสนอความคิดนึ้ขึ้นมา มันทำให้ให้ใจสั่น แต่พอมาคิดดูอีกที การที่เข้าไปอยู่ในบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปแล้ว พอเห็นหน้าเสี้ยเมิ่งเหยาตอนทำงาน เธอรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที

“รั่วเสวี่ยน สถานการณ์มันทรงพลังกว่าคนนะ ตอนนี้แม่ก็ไม่มีงานทำแล้ว อีนางนั่นก็กลายมาเป็นประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป บ้านของเรายังนิ่งดูดายไม่คิดทำอะไร ต่อไปเมื่อเจอหน้ากับอีนางนั่น เราสองคนแม่ลูกก็จะโงหัวไม่ขึ้น”

“อีกอย่าง หลังจากแกเข้าไปในบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป ก็ไม่ได้หมายความให้แกไปนั่งมองหน้ามองตาอีนางนั่นนี่”

“ถึงแม้ว่าอีนางนั่นจะเป็นประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป แต่เรื่องการรักษาพยาบาลนั้น ก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรสักกระผีก แต่ไม่เหมือนกับแก แกจบมหาวิทยาลัยทางด้านการจัดการด้านการแพทย์มาโดยเฉพาะ เมื่อเข้าไปในบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป ก็เหมือนปลากระดี่ได้น้ำ”

“ถ้ามันเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ผลงานที่ทำออกมาได้ผลลัพธ์ที่โดดเด่น บางทีอาจจะเป็นจุดสนใจของผู้บริหารระดับสูงได้ พอพวกผู้บริหารระดับสูงให้ความสนใจแล้ว โอกาสดีๆ ก็จะบินมาหาเรา จนสามารถไล่อีนางนั่นได้ จนตัวเองกลายเป็นประธานบริษัทแทน ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ซะที่ไหน” หลินเย่นที่กำลังวางแผนการอันแยบยล ถึงแม้ว่าลูกสาวของตนเองจะสวยน้อยกว่าเสี้ยเมิ่งเหยาลงมาอีกระดับ แต่ภายนอกบริษัทแล้ว ก็เป็นสาวงามที่สวยมากที่ยากแก่การพบเห็นเลยทีเดียว

ขอแค่เธอเข้าไปในคางเหม่ยกรุ๊ปได้ แค่วางแผนการให้รอบคอบ จนสามารถโค่นล้มเสี้ยเมิ่งเหยาลงได้มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นแสนเข็ญอะไร!

คำเกลี้ยกล่อมของหลินเย่นนั้น ทำให้หัวใจของถางรั่วเสวี่ยนเต้นเล็กน้อยในเวลานั้น

ที่พูดว่าหัวใจเต้นตามไปด้วย ก็ไม่ได้หมายความว่าถางรั่วเสวี่ยนอยากจะสร้างความมั่นใจให้กับตัวเอง แกเสี้ยเมิ่งเหยาทำได้ ฉันถางรั่วเสวี่ยนต้องทำได้เช่นกัน!

อีกอย่างฉันจะทำให้ได้ดีโดดเด่นกว่าแกอีก!