บทที่ 460 วิลล่าตุงกง

บทที่ 460 วิลล่าตุงกง

“ฉับ”

ท่ามกลางความเจ็บปวดทรมาน จนทำให้หวังเปียวตัวสั่น สูดลมหายใจเข้า จิตใต้สำนึกต้องการส่งเสียงร้องตะโกนออกมา

จากนั้น——

เมื่อคำพูดหลุดออกมาจากปาก เขาก็เห็นว่าข้อมือของเขามีเลือดมีเนื้อปนปนกัน กระดูกขาวๆ ทะลุออกมาจากผิวหนัง เลือดแดงฉาน บรรยากาศที่ตึงเครียด ทำให้คนตกใจจนสิ้นสติ

เรื่องนี้ ทำให้ความเจ็บปวดที่จะหลุดออกมาจากปากของหวังเปียว ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนลงคอ

เขาเบิกดวงตาโต พร้อมทั้งจ้องมองเฉินเฟิงอย่างเอาเป็นเอาตาย นัยน์ตา มีแค่ความหวาดกลัว!

เขาไม่เคยผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน!

ถึงว่าเขาจะเคยเป็นหัวหน้านักฆ่าในกลุ่มระดับต้นๆ ก็ไม่ได้เหมือนเฉินเฟิงแบบนี้ แค่ทำท่าที่คีบคุกกี้มันง่ายจนบีบกระดูกแตกได้อย่างง่ายดาย

“แก... แกเป็นใครกันแน่?!”

ท่ามกลางความหวาดกลัว ภายใต้จิตสำนึกของคำถามของหวังเปียว

ตอนแรก เฉินเฟิงกับหลี่เล่อขึ้นรถมาด้วยอาการเชื่อฟัง เพราะเขาคิดว่าเฉินเฟิงคงสติฟั่นเฟือน

ทว่า ตอนนี้ เขาไม่ได้คิดเช่นนั้นอีกแล้ว

เขามั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ก่อนที่จะขึ้นรถ เฉินเฟิงสามารถจัดการเขาได้อยู่หมัด

ที่เฉินเฟิงไม่ทำอย่างนั้น ก็ต้องมีเหตุผลอื่น

“ฉันเป็นใครเหรอ?” เฉินเฟิงยิ้มถากถาง จากนั้นก็มองมาทางหวังเปียวเล็กน้อย “ฉันคือคนที่แกไม่สามารถทำให้ผิดใจได้”

น้ำเสียงนิ่งๆ ของหวังเปียว ถ้าเป็นคำพูดก่อนหน้าที่จะพูดกับเฉินเฟิง เขาต้องหัวเราะเยาะเฉินเฟิง

ทว่าตอนนี้...

เขาก็ไม่กล้าอ้าปากพูดอะไรกับเฉินเฟิงที่พูดแบบนี้มาก่อน

เขาไม่สามารถแตะต้องเฉินเฟิงได้ ส่วนหวู่เหวินโป๋ อย่าพูดเลย

ถึงแม้ว่าบิดาของเขาคือหวู่เหวินเฉิงยิง แต่ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินเฟิงที่บ้าดีเดือดเกินต้านทานคนนี้ หวู่เหวินเฉิงยิง ก็แค่ศพที่เดินได้เท่านั้นเอง

“เอื้อก”

หวังเปียวกลืนน้ำลายลงคอ เขาเตรียมอ้าปาก เหมือนจะขอชีวิต

ทันใดนั้น เฉินเฟิงก็ยิ้มให้เล็กน้อย “วางใจได้เลย แกไม่ตายหรอก อยากน้อยก็ยังไม่ตาย”

“ถ้าแกยังทำหูทวนลมกับคำพูดของฉัน งั้นฉันก็ไม่สนใจอาจจะเปลี่ยนความคิดก็ได้”

“ไม่หรอก ไม่หรอก!” สีหน้าของหวังเปียวยินดี ศีรษะเหมือนกลองที่สั่นไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน

เขามั่นใจมากกว่า เฉินเฟิงไม่ได้โกหกเขา

เฉินเฟิงโหดร้ายเช่นนี้ ไม่จำเป็นต้องหลอกเขา

ถ้าเฉินเฟิงต้องการฆ่าเขา แค่ลงมือ คงไม่ต้องมาพูดให้เสียน้ำลายกับเขามากมายถึงเพียงนี้หรอก

“แกไม่ต้องเครียด ขับรถดีๆ เอาฉันไปส่งสถานที่ที่หวู่เหวินโป๋บอกให้ไปเมื่อครู่นี้ ฉันจะไม่ฆ่าแก” เฉินเฟิงเบนสายตาไปทางคนขับที่อยู่ด้านหน้ารถ

“ครับ...ครับ...”

เมื่อได้รับคำยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้ว คนขับรถที่เหงื่อไหลไคลย้อยไปทั้งศีรษะ ในที่สุดก็โล่งใจไปได้

เมื่อจัดการเสร็จเรียบร้อย เฉินเฟิงก็หลับตาลง จากนั้นก็กลับมานั่งสบายอกสบายใจบนเก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง

“พี่เฟิง...”

หลี่เล่อกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง เขาอยากจะพูดว่า ในมือของหวังเปียว ยังมีปืนอยู่ ปืนกระบอกนี้ เฉินเฟิงยังไม่ได้เก็บ

ถึงแม้ว่าหวังเปียวมือจะขาดไปหนึ่งข้าง แต่ก็ไม่สามารถยืนยันได้ว่าจะใช้อีกมือหนึ่งยิงปืนได้นี่

“วางใจได้เลย เขาไม่ยิงหรอก” ราวกับรู้ว่าในใจของหลี่เล่อกำลังคิดอะไรอยู่ เฉินเฟิงยิ้มให้แล้วเอ่ยปากพูด

สามารถมองออกได้ว่า หวังเปียวเป็นคนฉลาด

แน่นอนว่า ถ้าเขาไม่ฉลาด เฉินเฟิงก็มีวิธีการอีกเป็นหมื่น ก่อนที่เขาจะใช้ปืนด้วยซ้ำ เพื่อการชดใช้การที่ตนเองทำตัวไม่ฉลาดนะสิ