บทที่ 465 เฉินเฟิงในสายตาของหลี่สื้อผิง

บทที่ 465 เฉินเฟิงในสายตาของหลี่สื้อผิง

"พ่อครับ พ่อ......อย่าขู่ให้ผมตกใจสิ" ลิ้นของหวู่เหวินโป๋พันกัน พูดได้อย่างไม่ไหลลื่น

หวู่เหวินเฉิงยิงเคยบอกเขา ในแดนหวาเซี่ย มีหกตระกูลใหญ่ที่ไม่สามารถมีเรื่องด้วยได้ ในหกตระกูลใหญ่นี้ ตระกูลเฉินเป็นตระกูลที่มีอำนาจที่สุด

"ลูกคิดว่าพ่อจะเอาเรื่องแบบนี้มาขู่ให้ลูกตกใจหรอ?" สีหน้าของหวู่เหวินเฉฺงยิงเคร่งขรึม ในความเป็นจริง เขาไม่มีหลักฐานว่าเฉินเฟิงเป็นคนตระกูลเฉิน แต่ที่เขาพูดแบบนี้ เป็นเพียงเพราะเอาข้อมูลต่างๆมาปะติดปะต่อแล้วคาดเดาเท่านั้น

ถึงแม้จะเป็นแค่การคาดเดา แต่ก็มั่นใจมากว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์

ตัวตนที่แท้จริงของเฉินเฟิง ต้องไม่ใช่แค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านธรรมดาๆอย่างแน่นอน

"แล้ว......แล้วตอนนี้ควรทำอย่างไรดีครับ?" เสียงของหวู่เหวินโป๋มีความสั่นเครือเหมือนร้องไห้ ในเมืองจงไห่แห่งนี้ ตระกูลหวู่เหวินถือเป็นตระกูลอันดับหนึ่ง อาศัยอำนาจของตระกูลหวู่เหวิน เขาหวู่เหวินโป๋ขับรถหรูมีบ้านหรู อยากเที่ยวเล่นกับผู้ หญิงแบบไหนก็สามารถเที่ยวเล่นกับผู้หญิงแบบนั้นได้

แต่ว่าวันนี้ เขากลับมีเรื่องกับคนของตระกูลเฉิน

ตระกูลเฉิน สามารถจัดการตระกูลหวู่เหวินได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงใดๆ

"หึ จะทำอะไรได้?" หวู่เหวินเฉิงยิงหัวเราะในลำคอ "ช่วงนี้ลูกก็อยู่บ้านไปก่อน ห้ามออกไปไหน ส่วนเรื่องของเฉินเฟิง ลูกก็ไม่ต้องบอกใคร ถ้ามีคนถามถึง ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ส่วนเรื่องอื่นเดี๋ยวพ่อจัดการเอง"

"พ่อครับ แบบนี้......เฉินเฟิงคนนั้นคงไม่มาหาเรื่องผมหรอกใช่ไหมครับ?" หวู่เหวินโป๋ถามลองเชิง

"น่าจะไม่ เรื่องนี้ถือว่าลูกจัดการได้อย่างฉลาด ตอนที่ยอมรับผิดได้แสดงความจริงใจออกไปแล้ว ฝ่ายนั้นเห็นความจริงใจของลูก อีกทั้งไม่ได้มีความแค้นอะไรที่ไม่ได้ไม่สามารถหายโกรธได้ น่าจะไว้ชีวิตลูกแล้ว" หวู่เหวินเฉิงยิงพูดเสียงเรียบ ถึงแม้หวู่เหวินโป๋จะเป็นคนโง่ แต่ก็ไม่ได้โง่จนถึงไม่มียาอะไรมารักษาได้ ตอนที่รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาไม่สามารถจัดการได้นั้น ก็ได้ยอมรับผิดกับเฉินเฟิง อีกทั้งยังได้ให้ของตอบแทนเขาแล้ว

พูดให้น่าฟังหน่อยก็คือ รู้ว่าควรทำอะไรในเวลาที่ถูกต้อง พูดให้ไม่น่าฟังหน่อยก็คือ เป็นคนขี้กลัว！

แต่เพราะความขี้กลัวนี้ ทำให้รอดชีวิตกลับมา

"ขอบคุณครับพ่อ"

เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์ของหวู่เหวินเฉิงยิง หวู่เหวินโป๋จึงโล่งใจ

ตอนที่หวู่เหวินเฉิงยิงตรวจสอบประวัติของเฉินเฟิง ทางด้านซงเต่าเฟิงเองก็ไม่ได้ว่างเว้น

แทบจะตอนที่ออกมาจากคฤหาสน์ฉู่ ซงเต่าเฟิงก็ได้เอกสารข้อมูลของเฉินเฟิงแล้ว

เอกสารในมือเฉินเฟิง กับเอกสารในมือหวู่เหวินเฉิงยิงแทบจะเหมือนกัน เพียงแต่มีข้อมูลบางส่วนในเอกสารที่ซงเต่าเฟิงได้รับ อธิบายได้ละเอียดกว่าของหวู่เหวินเฉิงยิง

ภายในห้องเพรสซิเดนท์สูท ซงเต่าเฟิงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาคือนายหน้ารายใหญ่หลี่อี้ เวลานี้หลี่อี้โค้งลำตัวลง มองดูซงเต่าเฟิงด้วยความประจบ：“คุณชายซงเต่า นี่คือเอกสารข้อมูลทั้งหมดของเฉินเฟิง จากเท่าที่ดู เฉินเฟิงคนนั้น ไม่ได้มีตัวตนอื่น"

ซงเต่าเฟิงหรี่ตาลง เขาไม่ได้พูดอะไร นิ้วมือของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"จริงด้วย คุณชายซงเต่า คนของผมสองคนนี้ รู้จักกับเฉินเฟิงพอดี ถ้าคุณชายซงเต่าต้องการ ผมสามารถเรียกพวกเขามาถามได้" หลี่อี้พูดด้วยความเคารพ

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่อี้ ซงเต่าเฟิงอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมา เขาพูดเสียงเรียบ：“เรียกมาสิ"

"ครับ คุณชายซงเต่า"

หลี่อี้พยักหน้า จากนั้นเดินออกไปด้านนอกประตู เขาเรียกหลี่สื้อผิงและหวางซือหยวนที่ยืนรออยู่ด้านนอกเข้ามา

เวลานี้ สีหน้าของทั้งสองคนดูระมัดระวัง

โดยเฉพาะหลังจากที่เข้ามาในห้องเพรสซิเดนท์สูท ตอนที่เห็นดวงตาหรี่เล็กของซงเต่าเฟิง

ซงเต่าเฟิงที่อยู่ตรงหน้า ถึงแม้หน้าตาจะไม่ค่อยทะเลาะ ถึงขั้นเรียกได้ว่าหน้าตาน่าเกลียด แต่ฐานะของเขา กลับไม่มีใครกล้าเพิกเฉย

นอกจากจะเป็นลูกชายของประธานสมาคมการค้าเชียสุ่ยแล้วนั้น ซงเต่าเฟิงยังเป็นผู้สืบทอดอันดับที่สามของซงเต่ากรุ๊ปซึ่งเป็นธุรกิจใหญ่สิบอันดับแรกในญี่ปุ่น

จากการประมาณคร่าวๆ มูลค่าในตัวของซงเต่าเฟิง สูงถึงแสนล้านหยวน

อีกทั้งในอนาคตเขายังต้องเป็นผู้สืบทอดของซงเต่ากรุ๊ป เมื่อเขาสืบทอดซงเต่ากรุ๊ป มูลค่าในตัวเขา ก็จะเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่าตัว！