บทที่ 553 เฉินเฟิงคุ้มกันส่งไป

บทที่ 553 เฉินเฟิงคุ้มกันส่งไป

"ถ้าหากมหาปรมาจารย์หลินยังมีชีวิตอยู่ เช่นนั้นสมาคมการค้าเชียสุ่ยจับตัวคุณหลินไป ก็เท่ากับรนหาที่ตาย"

"รอให้สักวันหนึ่งมหาปรมาจารย์หลินกลับมา จะต้องบุกฆ่าสมาคมการค้าเชียสุ่ย ทำลายล้างสมาคมการค้าเชียสุ่ย"

"มหาปรมาจารย์ไม่สามารถอับอายขายหน้าได้ กฎข้อนี้วงการศิลปะการต่อสู้ทั่วโลกต่างรู้ดี"

"โดยเฉพาะคนที่สมาคมการค้าเชียสุ่ยจับตัวไปยังเป็นถึงทายาทของมหาปรมาจารย์ ถึงเวลานั้น ต่อให้มหาปรมาจารย์หลินจะทำลายล้างสมาคมการค้าเชียสุ่ย มหาปรมาจารย์แห่งบูโดพวกนั้นของประเทศญี่ปุ่นก็ไม่กล้าพูดอะไร"

พูดถึงตรงนี้ สือโพ่จุนถอนหายใจ：“แต่ว่า สมาคมการค้าเชียสุ่ยทำเรื่องนี้ได้อย่างชาญฉลาดมาก พวกเขาไม่เหลือจุดอ่อนให้มหาปรมาจารย์หลินเลยสักนิด อีกทั้งยังให้ขวัญนินจาจับตัวคุณหลินไป"

"ถึงเวลานั้น ต่อให้มหาปรมาจารย์หลินกลับมา ก็ทำได้เพียงแค่ไปหาเรื่องขวัญนินจา ไม่สามารถไปเอาเรื่องกับสมาคมการค้าเชียสุ่ยได้"

เฉินเฟิงขมวดคิ้ว สือโพ่จุนพูดมีหลักการ ครั้งนี้สมาคมการค้าเชียสุ่ยเล่นอย่างเปิดเผย ต่อให้หลินชิงตี้กลับมาเอาเรื่อง ก็ทำได้แค่เอาเรื่องขวัญนินจา

"หมายความว่า ทำได้เพียงเอาจี้เต้าเจินเจี่ยไปแลกกับหลินหวั่นชีวแค่ทางเดียว?" เฉินเฟิงถอนหายใจแล้วเอ่ยถาม

"สำหรับตอนนี้ มีแค่ทางนี้ทางเดียวจริงๆ" สือโพ่จุนพยักหน้า

"แน่นอน บุกเข้าไปช่วยก็ได้ แต่ว่าตอนนี้คุณหลินอยู่ที่สำนักใหญ่ขวัญนินจา พวกเราไม่สามารถรับรองได้ว่า ระหว่างที่ไปช่วยจะไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น......"

"ผมเข้าใจ" เฉินเฟิงถอนหายใจยาว สำหรับเขา วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือการเอาจี๋เต้าเจินเจี่ยไปแลกกับหลินหวั่นชีว

แต่การทำแบบนี้สิ่งที่ต้องแลกเท่ากับปล่อยให้ประเทศญี่ปุ่นได้จี๋เต้าเจินเจี่ยฉบับสมบูรณ์ อีกไม่กี่ปีให้หลัง พวกเขาก็จะมีมหาปรมาจารย์แห่งบูโดเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

"ทุกคนมีความคิดยังไง?"

ฉู่ยี่เฟยมองดูผู้รับผิดชอบของสามตระกูลที่เหลือ เพราะถึงอย่างไรจี๋เต้าเจินเจี่ยก็เป็นสมบัติร่วมกันของทั้งสี่ตระกูลใหญ่ เขาไม่สามารถตัดสินใจด้วยตนเอง

"ผมเห็นด้วยที่จะเอาจี๋เต้าเจินเจี่ยแลกกับตัวคุณหลิน" เพิ่งสิ้นเสียงฉู่ยี่เฟย ตัวแทนของตระกูลวังก็พูดขึ้น

"ผมก็เห็นด้วย"

ตามด้วยผู้รับผิดชอบของตระกูลฉิน

"ผมเองก็เห็นด้วย" ส้งลี่เฉิงยกมือขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแห้งๆ

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เห็นได้ เพราะคิดว่าหลินชิงตี้ต้องตายแล้วแน่ๆ แต่ตอนนี้ สือโพ่จุนกลับบอกว่า หลินชิงตี้ต้องยังมีชีวิตอยู่แน่นอน

ถ้าหลินชิงตี้ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาไม่เอาจี๋เต้าเจินเจี่ยแลกกับชีวิตของหลินหวั่นชีว วันข้างหน้าหลังจากหลินชิงตี้กลับมา พวกเขาคงซวยแน่

"ในเมื่อทุกคนเห็นด้วย ผมก็จะเอาจี๋เต้าเจินเจี่ยไปแลกกับคุณหลิน" ฉู่ยี่เฟยพูด

"ไม่มีปัญหา"

"ขอบคุณทุกคน นี่คือบุญคุณที่ผมติดค้างทุกคน" เฉินเฟิงพูดเสียงเคร่งขรึม สาเหตุที่ทั้งสี่ตระกูลใหญ่ตกลงเอาจี๋เต้าเจินเจี่ยออกมา ไม่ได้เป็นเพราะเห็นแก่เขา แต่เป็นเพราะพวกเขาเห็นแก่หลินชิงตี้

หลินชิงตี้ที่หายตัวไปนานเกือบยี่สิบปี！

แทบจะเวลาเดียวกันกับที่ทุกคนตกลงว่าจะเอาจี๋เต้าเจินเจี่ยไปแลกกับหลินหวั่นชีว เสียงโทรศัพท์ของฉู่ยี่เฟยดังขึ้นอีกครั้ง

"เป็นเบอร์โทรนิรนาม"

หลังจากมองดูเบอร์โทรที่โชว์บนหน้าจอ ม่านตาของฉู่ยี่เฟยอดไม่ได้ที่จะหดเล็กน้อย เบอร์โทรนิรนามที่สามารถโทรมาในเวลานี้ เกรงว่าจะมีแค่ขวัญนินจาเท่านั้น

"คุณฉู่คิดยังไงแล้วบ้าง?" หลังจากรับสาย เสียงแหบแห้งจากปลายสายก็ดังขึ้น

"แกเป็นใคร?" ฉู่ยี่เฟยไม่ได้ให้คำตอบไปตั้งแต่แรก ทว่ากลับย้อนถาม

มีเสียงหัวเราะดังขึ้นจากปลายสาย：“คุณฉู่รู้แล้วไม่ใช่หรอครับ? รู้ทั้งรู้ทำไมต้องถามด้วย?"

"พวกแกคือขวัญนินจา?" สีหน้าของฉู่ยี่เฟยเคร่งขรึม เจ้าของเสียงกล้าพูดแบบนี้ เกรงว่าตำแหน่งที่ตั้งของขวัญนินจาเมื่อก่อนหน้านี้ พวกเขาจงใจปล่อยออกมา