บทที่ 597 ร้องไห้กลับไป

บทที่ 597 ร้องไห้กลับไป

“แกแน่ใจว่าจะทำแบบนี้?” ผูชางจวู้นถลึงตาใส่หวู่เหวินโป๋ ถามเสียงขรึม

“แน่ใจ” หวู่เหวินโป๋พูดอย่างสงบนิ่ง จากนั้นเขาเบนสายตาไปที่นักแข่งรถกาวลี่ที่ตบหน้าเจ้าหน้าที่สาว “บอกมา เลือกข้อไหน?”

“แกคิดจะเป็นศัตรูกับฉันรวมถึงนักแข่งรถทั่วทั้งกาวลี่เพื่อผู้หญิงแพศยาคนหนึ่งจริงๆหรือไง?” นักแข่งรถกาวลี่คนนั้นเอ่ยถาม น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความกลัวจางๆ

ด้านหนึ่งเขาไม่คิดมาก่อนเลยว่า หวู่เหวินโป๋จะกล้ามาหาเรื่องเขาโดยไม่เกรงกลัวว่าจะเป็นศัตรูกับนักแข่งรถทั่วทั้งกาวลี่เพื่อเจ้าหน้าที่สาวธรรมดาคนหนึ่ง

อีกด้าน ถ้าหวู่เหวินโป๋ยืนกรานจะลงมือจริงๆ ต่อให้ผูชางจวู้นออกหน้าปกป้องเขาก็ไม่มีประโยชน์ จริงอย่างที่หวู่เหวินโป๋พูด ที่นี่คือหวาเซี่ย และเป็นถิ่นของหวู่เหวินโป๋!

“ตบเขาสองฉาด ให้เขาไสหัวไป!” หวู่เหวินโป๋ออกคำสั่ง

“ครับ คุณชายโป๋!” บอดี้การ์ดดสองคนรับคำและก้าวเท้าเข้าหานักแข่งรถกาวลี่คนนั้น

“สารเลว ฉันเตือนแกไว้เลยนะ แกทำแบบนี้ไม่เพียงเป็นศัตรูกับนักแข่งรถทั่วทั้งกาวลี่ ยังเป็นศัตรูกับฉันและตระกูลฉัน รวมทั้งคนกาวลี่ทั้งหมดด้วย!” พอเห็นฉากนี้ ผูชางจวู้นเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงข่มขู่เต็มพิกัด

ในฐานะราชานักแข่งรถกาวลี่อย่างเขา เป็นจอมทัพผู้นำนักแข่งรถชาวกาวลี่มาแข่งที่หวาเซี่ย ถ้าหวู่เหวินโป๋สั่งให้คนตบหน้านักแข่งรถกาวลี่คนนั้น เท่ากับตบหน้าเขาด้วย และเท่ากับว่าไม่เห็นตระกูลเขาและตระกูลหลี่ในสายตา!

“เหวินโป๋ นายทำถูกแล้ว ที่นี่คือหวาเซี่ย ไม่ต้องพูดว่าเขาเป็นแค่นักแข่งรถกาวลี่ธรรมดาคนหนึ่ง ต่อให้เขาเป็นประธานาธิบดีของกาวลี่มาเอง ก็จะมาทำร้ายคนโดยไร้เหตุผลไม่ได้!”

พอได้ยินคำข่มขู่ของผูชางจวู้น เฉินเฟิงเอ่ยปากทันที น้ำเสียงเขาพูดชัดถ้อยชัดคำ “ส่วนเรื่องคำขู่ของผูชางจวู้นนั่น ไม่ต้องไปใส่ใจ ให้คนของนายจัดการได้เต็มที่เลย ไม่เพียงแค่ตบสองฉาด หักขาเพิ่มอีกขาด้วย! พวกเขาอยากล้างแค้นให้มาหาพี่!”

“จัดการตามที่พี่เฟิงสั่ง!”

ได้ยินคำพูดของเฉินเฟิงข้างหู หวู่เหวินโป๋ฮึกเหิมมาก เดิมเขาก็ยังกังวลว่าทำแบบนี้จะเท่ากับเป็นการฉีกหน้าผูชางจวู้นเต็มๆ และเป็นศัตรูกับตระกูลผู แต่ตอนนี้เฉินเฟิงเอ่ยปากแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรอีก

พูดให้เวอร์หน่อย ขอเพียงเฉินเฟิงสั่งมาคำเดียว ต่อให้ผูชางจวู้นเขาก็กล้าชก!

“ครับ คุณชายเฉิน คุณชายโป๋!” บอดี้การ์ดสองคนรับคำในทันที และปราดเข้าไปหานักแข่งรถกาวลี่ที่ก่อเรื่องคนนั้น

“พวกแกคิดจะทำอะไร?”

นักแข่งรถกาวลี่คนนั้นตะคอกเสียงดังด้วยความโกรธ

“เพี๊ยะ---“

เขาได้รับตบหนึ่งมาเป็นคำตอบ

“เพี๊ยะ!”

นักแข่งรถกาวลี่คนนั้นกำลังจะด่า ก็โดนตบสองเข้าให้ เขามึนงงไปเลย

ในขณะเดียวกันบอดี้การ์ดดอีกคนก็ยกไม้ในมือตีลงไปที่ขาของนักแข่งกาวลี่คนนั้นอย่างแรง

“ปึ้ก!”

“พลั่ก---“

วินาทีต่อมามีเสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน

นักแข่งกาวลี่คนนั้นโดนตีจนล้มไปกองกับพื้น ขาเขาหักทันที เลือดไหลนอง “อ๊า---“ นักแข่งกาวลี่คนนั้นมือกุมขาร้องโหยหวนไม่หยุด

“ดี ดีมาก!” พอเห็นฉากนี้ ผูชางจวู้นยิ้มอย่างโกรธจัด

เขาไม่ได้ห้าม และไม่ได้ให้คนของเขาห้ามปราม นอกจากจะไม่ได้ช่วยอะไรแล้ว อาจจะส่งผลกระทบกับการแข่งคืนนี้ด้วย

ถ้างั้นแผนการที่เขานำทีมมาแข่งรถทีห่วาเซี่ยนี่ก็จบกัน เท่ากันมาฟรีน่ะสิ

“แกแน่มาก! ฉันหวังว่าตอนแกแข่งคืนนี้จะแน่เหมือนตอนนี้นะ อย่าทำหงอเป็นหมาหดหัวล่ะ!” หลี่ตงชิงเอ่ยปาก เขาจ้องเขม็งไปที่หวู่เหวินโป๋ สายตาเต็มไปด้วยรังสีอาฆาต แทบอยากจะเข้าไปจับหวู่เหวินโป๋เลาะกระดูกและทำลายไม่ให้เหลือซากศพ เพื่อระบายความแค้นในใจ อืม

พอได้ยินคำพูดของหลี่ตงชิง และรับรู้ได้ถึงแรงอาฆาตของหลี่ตงชิง เฉินเฟิงอดขมวดคิ้วไม่ได้