บทที่ 655 ตระกูลจิ่งแพ้ไม่เป็น

บทที่ 655 ตระกูลจิ่งแพ้ไม่เป็น

“หยุดนะ!” วินาทีต่อมา ไม่รอเฉินเฟิงลงมือ จิ่งเซ่อเหมิงตะคอกออกมาเสียงดัง และคิดจะลงมาที่กาบเรือเพื่อยับยั้งไม่ให้เฉินเฟิงฆ่าจิ่งเถิง

จากนั้น---ในตอนที่จิ่งเซ่อเหมิงพึ่งขยับตัว ก็โดนอู่จื่อโจวขวางหน้าเอาไว้: “จิ่งเซ่อเหมิง ก่อนพวกเขาเริ่มประลองผมบอกไว้ก่อนแล้วว่า นี่เป็นการประลองความเป็นความตาย ใครตายใครรอด คนอื่นไม่มีสิทธิ์แทรกแซงหรือรบกวนการประลอง---คุณคิดจะทำอะไร?”

“ไอ้หนุ่มแซ่เฉิน ละเว้นชีวิตเถิงเอ๋อซะ!”

เมื่อเผชิญหน้าการขัดขวางของอู่จื่อโจว จิ่งเซ่อเหมิงสีหน้าเปลี่ยน คิ้วขมวดมุ่น แต่หลังจากวิเคราะห์แล้วก็ไม่ได้ลงมืออะไร และไม่ตอบคำอู่จื่อโจวด้วยซ้ำ เขาจ้องมองเฉินเฟิงอย่างเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่ขั้นสุด “ไม่งั้น แกจะกลายเป็นศัตรูของตระกูลจิ่ง!”

“ตระกูลจิ่งเก่งมากงั้นหรอ?” เฉินเฟิงตอบเสียงเย็น และยกเท้าขวาขึ้นทันที

“แกกล้า?”

จิ่งเซ่อเหมิงสีหน้าเปลี่ยน ตะคอกอีกครั้ง น้ำเสียงดังราวฟ้าผ่า

“ปึ้ก!!”

สิ่งที่ตอบจิ่งเซ่อเหมิงกลับเป็นเสียงหนึ่งดังขึ้น

ท่ามกลางสายตาประชาชี เฉินเฟิงยกเท้าเหยียบสมองจิ่งเถิงแตก!

ตอนเผชิญหน้าการเตือนและข่มขู่จากจิ่งเซ่อเหมิง เฉินเฟิงไม่หวาดหวั่นเลยสักนิด เขายกเท้าเหยียบกะโหลกจิ่งเถิงแตกละเอียดต่อหน้าทุกคน ทำจิ่งเถิงตายคาที่!

ท่าทีแข็งแกร่งของเฉินเฟิงสั่นสะท้านจิตใจทุกคนอีกครั้ง!

นั่นน่ะตระกูลจิ่งนะ...

หนึ่งในตระกูลศิลปะการต่อสู้ที่มีประวัติมาช้านานกว่าพันปีของหวาเซี่ย ทุกครั้งที่ออกสู่ยุทธภพจะสะเทือนไปทั่ววงการศิลปะการต่อสู้หวาเซี่ย!

ด้วยสถานการณ์อย่างนี้ เฉินเฟิงเหยียบจิ่งเถิงตายในขาเดียว ไม่ง่ายดายแค่เพราะฆ่าผู้สืบทอดตระกูลจิ่งหรอก แต่ยังเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและความภูมิใจของตระกูลจิ่งด้วย เท่ากับวางตัวเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับตระกูลจิ่ง! จากนั้นพอพวกเขานึกถึงประวัติเฉินเฟิงก็พากันเข้าใจ

เพราะนี่เป็นคนที่เคยบุกเดี่ยวท้าทายนินจาทั่วทั้งญี่ปุ่นมาแล้ว!

ในเวลาเดียวกัน สองพ่อลูกจิ่งหยุนเฟิงและจิ่งเซ่อเหมิงปวดใจมาก

จิ่งเถิงไม่เพียงเป็นทายาทของพวกเขา และยังเป็นผู้สืบทอดที่ผ่านการคัดกรองและฝึกฝนมาอย่างพิถีพิถันของตระกูลจิ่งอีกด้วย เป็นเสมือนอนาคตของตระกูลจิ่ง--- เฉินเฟิงฆ่าจิ่งเถิงลง เท่ากับควักดวงใจของพวกเขาออกไป!

“สารเลว ฉันจะฆ่าแก!” นอกเหนือจากปวดใจแล้ว ความโกรธและความแค้นเข้าครอบงำสติของจิ่งเซ่อเหมิงทั้งหมด เขาตะคอกเสียงดัง ทำท่าจะเข้าไปฆ่าเฉินเฟิงต่อหน้าทุกคน เพื่อระบายความโกรธในใจ

“จิ่งเซ่อเหมิง นี่คุณคิดจะทำผิดกฎการประลองความเป็นความตายซึ่งๆหน้าเลยหรอ หรือคุณจะบอกว่า คุณไม่เห็นสหพันธ์บูโดอยู่ในสายตาว่างั้น?” อู่คงเข้ามาขวางหน้าจิ่งเซ่อเหมิงอีกครั้งเพื่อดูแลความปลอดภัยของเฉินเฟิง ในขณะเดียวกันก็เอ่ยเตือนออกไปด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“ตระกูลจิ่ง พวกแกมันแพ้ไม่เป็นหรือไง? หรือคิดว่า ตระกูลจิ่งของพวกแกคิดอยากจะทำอะไรในหวาเซี่ยก็ได้?” เฉินเฟิงจ้องมองจิ่งเซ่อเหมิงอย่างเย็นชา ทั้งประชดประชันตระกูลจิ่ง และยังเป็นการเตือนตระกูลจิ่งทางอ้อมด้วยว่า ถึงตระกูลจิ่งจะยิ่งใหญ่ แต่ก็ต้องเคารพกฎของวงการศิลปะการต่อสู้หวาเซี่ย พร้อมทั้งยอมรับการชี้นำของสหพันธ์บูโด ไม่งั้นตระกูลจะล่มสลายแน่

“แม่งเอ๊ย ตกลงกันแล้วว่าประลองเป็นตาย พวกตระกูลจิ่งของพวกแกนี่มันหน้าด้านขนาดนี้เลยหรือไง?” หวู่เหวินโป๋ด่ากราดอย่างเดือดดาล

“กล้าแตะต้องอาจารย์อาเฉินของเรา ฆ่ามันแลย!” เฉินจื๋อหลี่และเฉินจื๋อเหวินพูดออกมา

“เซ่อเหมิง กลับมา!” พอได้ยินคำตะโกนต่อว่าของพวกหวู่เหวินโป๋ จิ่งหยุนเฟิงก็เอ่ยปากบอกให้จิ่งเซ่อเหมิงจากไป

ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นสงบนิ่ง ดูเหมือนไม่เป็นอะไร แต่สายตาที่มองไปทางเฉินเฟิงอย่างเย็นชาและรังสีอำมหิตเย็นเฉียบ บ่งบอกให้รู้ว่าความรู้สึกในใจเขาตอนนี้โกรธมากแค่ไหน

เขาแทบอยากเข้าไปตบเฉินเฟิงตายคามือตอนนี้เลย!