บทที่ 77 คนตระกูลไป๋มา

บทที่ 77 คนตระกูลไป๋มา

เมื่อเห็นแม่ลูกซุนกุ้ยฟางไม่เอาแม้แต่เงิน ก็ทำเหมือนจะหนีออกไปแล้ว

หลินหลันในเวลานั้นมึนงงไปหมด คนไร้ประโยชน์คนนั้น น่ากลัวขนาดนั้นจริงๆหรอ?

เก่งกว่าเสิ่นจุนเหวิน?

หลินหลันส่ายหน้า รู้สึกว่าซุนกุ้ยฟางคงจะถูกเสิ่นจุนเหวินทำให้ตกใจจนโง่ไปแล้ว กำลังพูดเรื่อยเปื่อย

หลังจากที่ออกไป ซุนกุ้ยฟางรู้สึกว่าบนหัวของตนเองมีเมฆครึ้มลอยอยู่

"ลูก ตอนนี้พวกเราสองคนไปที่สถานีรถไฟกันเถอะ กลับไปหลบที่บ้านเกิดก่อน" ซุนกุ้ยฟางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเป็นอย่างมาก

"แม่ ต้องทำขนาดนี้เลยหรอ? ไอ้คนไร้ประโยชน์อย่างเฉินเฟิง มีอะไรให้กลัว เมื่อวานหลังจากที่เขาได้เจอกับท่านหาน ต้องคุกเข่าขอร้องท่านหานขอเป็นหลานชายอย่างแน่นอน ท่านหานก็เลยปล่อยเขา" สีหน้าของหลินต้าจูนเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย รู้สึกว่าซุนกุ้ยฟางกลัวจนเกินเหตุ ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขา ว่าหานหลงน่ากลัวแค่ไหน ไม่เพียงแต่เป็นราชาในเมืองภาคตะวันออก เขายังมีฟางเทาเป็นลูกน้องที่คอยต่อสู้ เฉินเฟิงเก่งแค่ไหน เขาจะสามารถสู้ชนะฟางเทา？

"ท่านหานที่ลูกพูดถึง เก่งขนาดนั้นจริงๆหรอ?" ซุนกุ้ยฟางถามขึ้นอย่างรู้สึกโชคดี

"ใช่ ท่านหานมีลูกน้องสามร้อยกว่าคน เลือกออกมาสักคน ก็คือคนที่เก่งและมีชื่อเสียงในพื้นที่แล้ว......" หลินต้าจูนมีความภูมิใจ พี่ใหญ่ของเขา เป็นหนึ่งในลูกน้องนับสามร้อยคนของหานหลง ทุกครั้งที่ได้ยินพี่ใหญ่ของเขาพูดถึงความรุ่งโรจน์ของหานหลง เลือดของหลินต้าจูนก็จะพลุ่งพล่าน ราวกับว่าเขาเป็นหนึ่งในนั้น

ในเวลานี้เอง ด้านหน้าของหลินต้าจูนก็มีเสียงเย็นมืดมนดังขึ้นมา

"หลินต้าจูน ในที่สุดก็หามึงเจอจนได้！”

หลินต้าจูนเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเขามีความเซอร์ไพรส์เล็กน้อย：“พี่เปียว พี่มาได้ยังไง?"

ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือผู้ชายร่างใหญ่เต็มไปด้วยรอยสัก ซึ่งเขาก็คือพี่ใหญ่ของหลินต้าจูนจางเปียว

"ไม่ต้องสนใจว่ากูมาได้ยังไง ไปกับกู" จางเปียวพ่นบุหรี่ออกมา แล้วพูดเสียงเรียบ

เห็นคนที่อยู่ด้านหลังของจางเปียวมีสีหน้าที่ไม่ดีเท่าไหร่นัก หลินต้าจูนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องขึ้นมาในทันที อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ แล้วถามขึ้น：“พี่เปียว พี่ทำแบบนี้หมายความว่าอะไร?"

จางเปียวหัวเราะในลำคอ：“บอกให้มึงไปก็ไป อย่ามาพูดมาก！”

"ลูก หนีเร็ว！” ซุนกุ้ยฟางที่ฉลาดหลักแหลมสังเกตเห็นความผิดปกติก่อน จึงสะกิดเอวของหลินต้าจูน หมุนตัวแล้ววิ่ง

"หนี? มึงหนีได้หรอ！”จางเปียวแสยะยิ้ม จากนั้นเตะไปที่สะโพกของซุนกุ้ยฟาง

“พี่เปียว！พี่ทำอะไร！”หลินต้าจูนตกใจตาแตก เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออก ทำไมอยู่ดีจางเปียวถึงลงไม้ลงมือกับเขาและซุนกุ้ยฟาง

จางเปียวไม่ได้ตอบคำถามเขา แต่เอาไม้เบสบอลตีไปที่หัวของหลินต้าจูนในทันที

"ปั้ง" เสียงดังขึ้น

หลินต้าจูนรู้สึกเพียงว่าภาพตรงหน้ามืดสนิท จากนั้นก็หมดสติไป

จากนั้นสองแม่ลูก ก็ถูกยัดเข้าไปในถุงกระสอบ แล้วพาขึ้นไปบนรถตู้

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ข้อความหนึ่งถูกส่งไปให้กับโทรศัพท์ของเฉินเฟิง

"คุณชายเฉิน จัดการเรียบร้อยแล้วครับ"

คนที่ส่งข้อความมานั้นคือหานหลง เฉินเฟิงปรายตามอง จากนั้นวางโทรศัพท์เอาไว้ด้านข้าง เขาเชื่อว่าหานหลงไม่กล้าเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกับตน

แม่ลูกซุนกุ้ยฟาง น่าจะได้รับการสั่งสอนที่ควรจะได้รับแล้ว

เวลานี้ เสี้ยเมิ่งเหยาสวมชุดนอนซีทรูสีดำเดินลงมาจากชั้นบน

"เฉินเฟิง สัปดาห์หน้าคุณมีเวลาไหม?" อาจจะเป็นเพราะพึ่งอาบน้ำเสร็จ หน้าเล็กๆของเสี้ยเมิ่งเหยาจึงแดงระเรื่อ มองดูแล้วน่าหลงใหลมาก

"มีสิ มีอะไรรึเปล่า" เฉินเฟิงยิ้มแล้วตอบคำถาม

"ฉันอยากให้คุณไปจินหลิงกับฉันหน่อย”เสี้ยเมิ่งเหยาพูด

"ได้" เฉินเฟิงพยักหน้าแล้วตอบตกลง

"คุณไม่ถามฉันหน่อยหรอ ฉันจะไปทำอะไรที่จินหลิง?" ปากเล็กๆของเสี้ยเมิ่งเหยาเบะออกมา เธอพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย