บทที่ 782 ยายีน

บทที่ 782 ยายีน

“ฮือ? ท่านหลวงจีน ท่านพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?”

ศีลสามที่อยู่ด้านข้างถามอาจารย์ฟางเจิ้นด้วยสีหน้าที่มืดมนราวกับก้นหม้อ

“หลวงจีนน้อยไม่ต้องรีบร้อนพรสวรรค์ด้านทักษะการต่อสู้ของท่านถือว่ายอดเยี่ยม ถ้าหากเดินไปถูกทางความแข็งแกร่งของท่านจะเพิ่มพูนขึ้นเอง ดังนั้นถึงแม้ว่าพรสวรรค์จะสำคัญแต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเลือกเดินทางที่ถูก!”

อาจารย์ฟางเจิ้นพูดอธิบายให้ศิลสามฟังอย่างช้าๆ

“เดินทางที่ถูก? ท่านหลวงจีนหมายถึงตอนนี้ฉันกำลังเดินทางผิด?” ศีลสามขมวดคิ้วแน่นและสีหน้าของเขายิ่งมืดลง

“ไม่กล้าชี้แนะ อาจารย์ฟางเจิ้นถึงแม้ว่าผมจะเป็นผู้ชี้นำทักษะการต่อสู้ให้กับเสี่ยวเฟิง และเช่นเดียวกันผมก็ได้สอนทักษะการสังหารและการเอาตัวรอดด้วย ผมไม่ใช่อาจารย์ของเสี่ยวเฟิงแต่เป็นศิษย์พี่ของเขา ผมเคยสอนเขาแค่เรื่องพวกนี้เท่านั้น ส่วนเรื่องวรยุทธและกระบวนท่ารวมไปถึงพลังของหั้วจิ้งชั้นกลางล้วนแต่พึ่งความสามารถของเขาเองจนมาถึงจุดนี้ได้ ผมไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลยแต่ในทางกลับกันเสี่ยวเฟิงกลับทำให้ผมต้องตกใจครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ผมคาดไม่ถึงอยู่ตลอดเวลา!”

ในขณะที่อาจารย์ฟางเจิ้นกำลังโต้เถียงกับศีลสาม เย่หนานเทียนไอแห้งๆหลังจากนั้นก็นำบทสนทนากลับมาอีกครั้ง

“เห้อ ฟางเจิ้นไต้ซือฉันว่าท่านปล่อยวางเถอะ ท่านลองคิดดูผู้สืบทอดของฉันและของท่านล้วนแต่ถือว่าใช้ได้ แต่เมื่อนำมาเทียบกับเสี่ยวเฟิงแล้วมันไม่สามารถเทียบได้เลย แต่ว่าพูดไปพูดมาในประวัติศาสตร์ศิลปะการต่อสู้ของประเทศหวาคนที่มีพรสวรรค์อย่างเฉินเฟิงมีแค่กี่คน? ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ!” จียุ่นถอนหายใจแล้วพูดอธิบายอยู่ด้านข้าง

“อืม มันก็ถูก ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ!”

ฟางเจิ้นไต้ซือพยักหน้า อู่จื่อโจว จีอู๋ฉาง ชางโป๋และทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนแต่เข้าใจ ถึงแม้ว่าพรสวรรค์ด้านวรยุทธของศีลสามจะสูงแค่ไหน แต่เมื่อเทียบกับวรยุทธที่หักดิบของเฉินเฟิงยังมีข้อบกพร่องมากเกินไป

“ลูกศิษย์ของท่านถือว่ายอดเยี่ยมมาก ทั้งๆที่อายุยังน้อยแต่สามารถก้าวข้ามอาจารย์ของตัวเองไปได้ ถ้าหากเขาเป็นแบบนี้ตลอดทางในอนาคตจะต้องกลายเป็นคนที่มีพลังไร้ขีดจํากัดอย่างแน่นอน!”

สายตาของอู่จื่อโจวหันมองไปทางเย่เทียนหนาน ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“อืม อนาคตที่ไร้ขีดจำกัด แม้ว่าเจ้าเด็กคนนี้จะบรรลุถึงระดับดินแดนลึกลับขั้นเซียนฉันก็ไม่รู้สึกแปลกใจ ในทางกลับกันมันอยู่ในความคาดหมายอยู่แล้ว!” ชางโป๋อดไม่ได้ที่จะพูดชม

ถึงแม้ว่าฟางเจิ้งไต๋ซือและจีอู๋ฉางจะไม่ได้พูดอะไร แต่ตอนที่ชางโป๋กำลังพูดพวกเขาสองคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

“สามารถเป็นศิษย์พี่ของเขาถือว่าเป็นความภาคภูมิใจและเกียรติของผม นี่คือโชคชะตาและโอกาสของผม!”

เย่หนานเทียนพูดพร้อมกับจ้องมองเฉินเฟิงที่อยู่ภายใต้สายตานับหมื่นคู่ ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจและรอยยิ้ม

ทุกคนในประเทศหวาเกือบส่วนมากทุกคนล้วนแต่มีความสุข แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุขก็มีคนเศร้าด้วย อีกด้านหนึ่งของสำนักหงเหมิน หงเทียนป้า กงปุ่นเหย่อู่แห่งญี่ปุ่นและโซโลใบหน้าของทั้งสามคนดูเคร่งขรึมมาก

ถ้าหากบอกว่าเดิมทีเรื่องการสังหารเฉินเฟิงยังรู้สึกลังเลอยู่บ้าง เท่ากับว่าตอนนี้พวกเขาตัดสินใจที่จะกำจัดเฉินเฟิงหนามยอกอกของพวกเขาแล้ว

ถ้าหากปล่อยให้เฉินเฟิงยังคงก้าวหน้าต่อไปเรื่อยๆ มันอาจจะส่งผลกระทบภัยคุกคามถึงชีวิตของพวกเขา แม้กระทั่งตอนนี้พวกเขาก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันแล้ว

อาเธอร์ที่นั่งมองอยู่บนอัฒจันทร์ตอนนี้ใบหน้าซีดขาว ในตอนนี้เขารู้สึกถึงความไร้เรี่ยวแรงปรากฏขึ้นในใจ

เดิมทีตอนที่เขาถูกเฉินเฟิงตัดแขนหนึ่งข้าง ตอนแรกเขาอยากจะฆ่าตัวตายแต่เมื่อได้ยินพระสันตะปาปาโจ้ส์บอกว่าเขายังสามารถรักษาวรยุทธไว้ นี่จึงเป็นการจุดประกายความหวังของอาเธอร์อีกครั้ง

ในการแข่งขันชิงแชมป์ศิลปะการต่อสู้ในครั้งสุดท้ายนี้อาเธอร์มาพร้อมกับความกดดัน เขาอยากจะดูว่าเฉินเฟิงจะพ่ายแพ้ให้กับอู๋คุนอย่างไร

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือจู่ๆเฉินเฟิงไม่เพียงแต่สามารถบรรลุขั้นหั้วจิ้งชั้นกลางเท่านั้น หลังจากที่สามารถบรรลุขั้นหั้วจิ้งชั้นกลางพลังของเฉินเฟิงก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และยังสามารถเอาชนะอู๋คุนด้วยความแข็งแกร่งล้วนๆ ท้ายที่สุดสังหารอู๋คุนและตัดหัวของเขาลงมา

วินาทีนี้ไฟแห่งการแก้แค้นของอาเธอร์มันมอดดับลงเหมือนกับหิ่งห้อย และเขาถึงขั้นรู้สึกว่าไม่กล้าเปิดศึกกับเฉินเฟิง ความแข็งแกร่งของพวกเขามันห่างชั้นกันเกินไปแล้ว

“ยอดเยี่ยมมาก ฝ่าบาท ท่านเลขาดูสิ ฉันพูดไม่ผิดใช่หรือเปล่ายังไงเฉินเฟิงแห่งประเทศหวาก็ต้องชนะ!”

“ใช่แล้ว ธิดาแห่งพรรคมีวิสัยทัศน์ที่ยอดเยี่ยม”

เลขาธิการโมดริชตอบกลับพร้อมกับยิ้มแห้งๆ