บทที่ 819 ทางเลือกสำหรับมหาปรมาจารย์

ถ้าเกิดเขาและชิงชิวอยากจะพัฒนาไปมากกว่านี้ งั้นการปล่อยให้ชิงจือตายไปน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

เฉินเฟิงเงียบอย่างที่คาดการณ์เอาไว้

เขาเองก็กำลังครุ่นคิด ถ้าเกิดทุกอย่างเป็นไปตามที่ชิงชิวบอกมาล่ะก็ งั้นโลกแห่งลวงตาแห่งนั้นบางทีอาจเลือกคนที่อยู่ใกล้ชิงจือมากที่สุดอย่างเขาหรือชิงชิวหนึ่งในสองคนนี้

ระดับของมหาปรมาจารย์ มีผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้มากมายที่อยากไปให้ถึงจุดนั้น เป็นสิ่งที่คนในวงการศิลปะการต่อสู้ต่างฝ่ายหา

แต่สิ่งที่ได้มาก็คือต้องทำการต่อสู้แย่งชิงเพื่อ12 ปรมาจารย์สุดยอด นี่มันราวกับเป็นเรื่องตลก ที่ติดอยู่ในจิตใจของเหล่าผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้

แต่สิ่งที่โชคดีก็คือ ไม่มีใครรู้ว่า พวกเขายังคงไล่ตามสิ่งที่พวกเขาปรารถนาต่อไป บางทีพอพวกเขารอจนเข้าใกล้แล้วจริงๆ พวกเขาก็คงไม่เหลือเวลาให้ปีนขึ้นไปได้อีก

เดินไปสิบกว่าก้าว เฉินเฟิงถึงตอบกลับไปว่า

“ฉันไม่อยากฉวยโอกาสคนอื่น”

ดูเหมือนว่าคำตอบนี้ชิงชิวรู้อยู่ก่อนแล้ว เขายิ้มอย่างผ่อนคลาย

“แกยิ้มอะไร ถ้าเกิดแกคิดแบบนั้นจริงๆ แกเองก็คงไม่ไปหาหญ้าหลงสือหรอก”

เฉินเฟิงรู้สึกได้ถึงความผิดปรกติจึงพูดออกไป

“ท่านเชื่อใจข้าขนาดนี้เลยเหรอ ถ้าเกิดหญ้าหลงสือนี้มีแต่จะทำให้นางตายเร็วขึ้นล่ะ? หรือถ้าเกิดข้าไม่คิดจะช่วยนางตั้งแต่แรกล่ะ บางทีข้าอาจแค่ถ่วงเวลา บางทีพอพวกเรากลับไปถึงในตอนนี้ นางอาจจะตายไปแล้ว”

ชิงชิวหันหน้ากลับไปมองเฉินเฟิง ส่วนเฉินเฟิงก็กำลังอึ้งอยู่ เขาไม่เคยนึกถึงความเป็นไปได้แบบนี้มาก่อน

แต่ชิงชิวกลับยิ้มอีกครั้งแล้วพูดว่า

“ปล่อยให้เป็นเรื่องของชะตาลิขิต นั่นคือสิ่งที่ข้าตามหา”

แต่ตอนนี้เฉินเฟิงไม่รู้แล้วว่าคำพูดของเขาคำไหนจริง คำไหนปลอมกันแน่

ระหว่างทางก็มีบทสนทนาเพียงเท่านี้ หลังจากนั้นทั้งสองก็กลับไปสู่ความเงียบอีกครั้ง

ส่วนสิ่งที่ชิงชิวพูดเป็นแค่คำพูดหยอกล้อเฉินเฟิงเท่านั้นเอง หลังจากที่กลับมา เขาก็นำสมุนไพรไปบดเป็นน้ำ แล้วทาใส่บาดแผลของชิงจือ

แล้วเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เธอใหม่ หลังจากที่ทุกอย่างจบลง ดวงอาทิตย์ก็ค่อยๆหายกลับเข้าไปยังทิศตะวันตก

แต่ตอนนี้จู่ๆชิงชิวก็พูดขึ้นมาว่าจะไปแล้ว

เฉินเฟิงมองดูเวลา จึงถามกลับไปด้วยความประหลาดใจ

“แกจะไปตอนนี้หรอ แต่ว่าตอนนี้ข้างนอกใกล้มืดแล้วน่ะ”

“ไม่เป็นไร ตอนมาข้ามายังไง ตอนกลับก็กลับไปเหมือนเดิม”

ชิงชิวแบกกระบี่ของเขาแล้วเริ่มเดินออกไปข้างนอก

“หรือว่าแกมีเรื่องด่วนอะไร อีกอย่างตอนนี้อาการของเธอยังไม่แน่นอน ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ฉันไม่สามารถรับมือกับมันได้”

แน่นอนว่าเฉินเฟิงยังหวังว่าชิงชิวจะอยู่ต่อ ความไม่พอใจระหว่างพวกเขา เขาเองก็เคยสั่งสอนเขาไปแล้ว ตอนนี้ก็ยังเป็นช่วงเวลาที่ต้องการเขา เฉินเฟิงจึงไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ

แต่ชิงชิวก็เดินออกนอกประตูไปแล้ว

“ถ้าเกิดยังช่วยเอาไว้ไม่ได้จริงๆ งั้นก็คงเป็นชะตากรรมของนาง ถึงเวลานั้นเจ้าคงได้รับการสืบทอดต่อ นั้นเองก็เป็นสิ่งที่ชะตาฟ้าลิขิต แน่นอนว่าเจ้าเองก็ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบใดๆ”

คำพูดของชิงชิวดูเหมือนกำลังพูดล้อเล่นอยู่ แต่เฉินเฟิงก็รู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดมันออกมาจากสิ่งที่เขาคิดจริงๆ

สุดท้ายเฉินเฟิงก็ไม่ได้รั้งชิงชิวเอาไว้ เขาเดินเข้าป่าก่อนที่จะพระอาทิตย์ตก เดินลงเขาด้วยถนนที่แคบแห่งนั้น

สิ่งที่ไม่สามารถรรั้งเอาไว้ไม่ได้มีเพียงแค่ชิงชิว ยังมีการจากไปของดวงอาทิตย์ ก็ราวกับความมืดที่ค่อยๆกลืนกินอาหาร พอรู้ตัวอีกทีก็ไม่เหลือแสงสว่างแล้ว

เฉินเฟิงจุดไฟในตะเกียงที่วางอยู่บนโต๊ะ นั่นเป็นสิ่งๆเดียวที่สามารถให้แสงสว่างในห้องแห่งนี้