บทที่ 825 หนีรอดอีกครั้ง

แต่นอกจากภูเขาลูกนี้ กลับอย่างมี

มีกระบี่บินเข้ามา ตามหลังของเน่หวาเฟิง ถ้าเกิดเฉินเฟิงหันกลับมาดู ก็จะรู้ได้ทันทีว่าใครเป็นเจ้าของกระบี่เล่มนี้ นั่นเป็นกระบี่ของชิงชิว

กระบี่ยาวรวดเร็วมาก พอเห็นว่าใกล้จะไล่เน่หวาเฟิงทันแล้ว แต่เน่หวาเฟิงแค่เอามือปัดออกไป กระบี่ยาวก็เหมือนกับว่าวที่ถูกตัดเชือดจนขาด ปักลงไปบนพื้นหญ้า

“เฮิง เจ้าเองก็อยากจะสู้กับข้างั้นเหรอ?”

คำพูดนี้เขาพูดกับชิงชิวที่อยู่ไม่ไกล

ในระหว่างที่ชิงชิวเริ่มหลบหนี ชิงชิวก็ตามหลังมาโดยตลอด ส่วนเน่หวาเฟิงแม้จะรู้ว่าชิงชิวตามหลังมา แต่ชิงชิวก็ไม่ได้ทำอะไร เขาจึงไม่อยากสนใจ

แต่ตอนนี้ชิงชิวลงมือแล้ว เน่หวาเฟิงก็จะทำเป็นไม่สนใจไม่ได้แล้ว

“เฉินเฟิงกับข้าน้อยรู้จักกัน แน่นอนว่าถ้าเกิดสามารถช่วยได้ก็คงต้องช่วย แต่หลังจากที่ลงมือ ถึงได้รู้ว่าที่แท้มหาปรมาจารย์ก็สมคำร่ำลือ”

ชิงจือพูดไปพร้อมถอนหายใจ

“ในเมื่อเจ้ารู้แล้วยังไม่รีบหนีไปอีก วันนี้ข้าแค่ต้องการชีวิตของไอ้ชั่วช้าคนนั้น เรื่องอื่นข้าไม่สนใจ ถ้าเกิดเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ ก็ยืนอยู่เฉยๆซะ”

ชิงชิวไม่ได้พูดอะไรอีก ระหว่างที่เขารีบเข้าไปหากระบี่ยาว ก็เก็บกระบี่ยาวเข้าฝักดาบเรียบร้อยแล้ว

แต่ระยะห่างระหว่างเขากับมหาปรมาจารย์ ก็แค่พยายามใช้วิชาของตัวเองจนถึงขีดสุด ถึงพอสามาถตามมาได้

ส่วนเฉินเฟิงที่อยู่หน้าสุด ไม่ได้สนใจการสนทนาของทั้งสองคนที่อยู่ข้างหลังแม้แต่น้อย เวลาครึ่งชั่วโมงเป็นขีดจำกัดของเขา แต่ตอนนี้ร่างกายเริ่มรู้สึกแล้วว่าเวลาของเขาใกล้หมดแล้ว

แต่เน่หวาเฟิงที่อยู่ข้างล่างก็ไม่มีท่าทีว่าจะสามารถหนีเขาพ้น

หรือว่าเขาจะต้องตายด้วยน้ำมือของมหาปรมาจารย์แบบนี้จริงๆเหรอ?

เขาแทบจะเกิดความสิ้นหวังแล้ว

แต่ฟ้าย่อมเห็นคนที่พยายาม ข้างหน้ามีทะเลสาบขนาดใหญ่ เพราะว่ามีภูเขาล้อมรอบเอาไว้ ที่นี่ถึงมีทะเลสาบขนาดใหญ่ขึ้นมา

ทะเลสาบมีเงาสะท้อนของขุนเขาและป่าไม้ ทำให้ทะเลสาบดูเขียวขจี ความลึกและความเงียบสงบทำให้เหมือนมีอัญมณีถูกฝังอยู่ในภูเขา

มันสวยงามขนาดนี้ มีสัตว์นกบินไปมา และมีสายลมพัดผ่าน ทำให้เกิดความเงียบสงบขึ้นมา

แต่เฉินเฟิงในตอนนี้ไม่มีเวลาไปชื่นชม เขารู้ว่าข้างใต้ทะเลสาบมีถ้ำลับอยู่ เขาต้องเข้าไปหลบข้างในก่อนที่เน่หวาเฟิงจะตามมา

แทบจะไม่ลังเล พอเข้าใกล้ทะเลสาบ เขาก็กระโดดลงไปทันที

คลื่นที่ใหญ่กว่าระลอกใดๆถูกระลอกไปทั่วทะเลสาบในทันที

แต่พอเน่หวาเฟิงตามมาจนถึงทะเลสาบ เขากลับลังเลขึ้นมา เขาไม่รู้สึกว่าเขาจำเป็นต้องกระโดดลงไป ที่เฉินเฟิงทำแบบนี้ก็ทำได้แค่ถ่วงเวลาเท่านั้น รอให้เขาทนจนกลั้นหายใจไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องขึ้นมาอยู่ดี

แต่พอรอไปนาทีกว่า จนชิงชิวตามเขาทัน เฉินเฟิงก็ยังไม่ขึ้นมาจากทะเลสาบ

ตอนนี้เน่หวาเฟิงถึงรู้สึกได้ถึงความผิดปรกติ

ขามองชิงชิวด้วยสีหน้าที่มืดมน

“เจ้านั้นอยู่ที่ไหน?”

เน่หวาเฟิงเดาได้ไม่ยาก การที่เฉินเฟิงสามารถหลบอยู่ใต้ทะเลสาบได้ งั้นแสดงว่าใต้ทะเลสาบจะต้องมีที่ใช้หายใจได้อย่างแน่นอน

แต่สิ่งที่น่าเสียดายก็คือ ชิงชิวไม่รู้

นี่เป็นสิ่งที่เฉินเฟิงเจอเข้าโดยบังเอิญตอนที่กำลังจับปลา เขาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร

ชิงจือได้แต่ส่ายหัว

“เจ้าไม่รู้?”

เน่หวาเฟิงถามอีกครั้ง

“ไม่รู้จริงๆ”

คำตอบของชิงชิวก็ยังเหมือนเดิม แต่สำหรับเน่หวาเฟิงแล้วมันไม่มีความหมายใดๆ

“เจ้าคิดว่าข้าไม่มีทางฆ่าเจ้าใช่ไหม? ไม่เมื่อชีวิตของเขาเป็นแค่ชีวิตหนึ่ง งั้นเพิ่มมาอีกหนึ่งชีวิต ข้าก็ไม่สนใจ”