บทที่ 840 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

แต่ชายชรากลับไม่ได้สนใจพลางเดินเข้าไปหาพวกเขาด้วยรอยยิ้ม

เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ เฉินเฟิงแล้วก็หันไปพูดกับเขาทันที

“เฉินเฟิง คุณชายเฉิน？”

เฉินเฟิงมองเขาถึงแม้ว่าจะมีอายุที่เยอะและมีรอยย่นให้เห็นบนใบหน้า แต่กลับยังมีความเปล่งปลั่งและสีหน้าที่แดงระเรื่อ ดูมีความสดใสอย่างมาก

“ใช่แล้ว แต่ผมคงไม่เหมาะสมที่คุณจะเรียกแบบนั้น”

“คุณชายเฉินล้อเล่นเกินไปแล้ว ถึงจะไม่ได้กล่าวถึงตำแหน่งของคุณในแวดวงธุรกิจ แต่ความสามารถและจุดแข็งของคุณนั้นเป็นที่ประจักษ์อย่างมาก ผมว่าคงไม่มีใครกล้าว่าคุณไม่เหมาะสมหรอก”

เฉินเฟิงยิ้มเยาะออกมาพร้อมกับพูดต่อ

“แต่คุณก็ยังให้คนไปเชิญผมมาด้วยวิธีที่ว่าหากผมไม่มาที่นี่ ก็เอาเรื่องการเคลื่อนไหวของผมไปแจ้งให้กับสำนักเทียนซาน ทั้งหมดนี้คงจะเป็นสิ่งที่คุณพูดสินะ ？”

เมื่อได้ยินคำถามของเฉินเฟิง ชายชราไม่ได้แสดงท่าทีขอโทษอะไร เพียงแต่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เรียบง่ายเท่านั้น

“ถ้าหากผมไม่บอกแบบนี้ ก็คงจะเป็นเรื่องยากที่จะเชิญคุณชายเฉินมาที่นี่ได้ แต่ผมสัญญาได้เลยว่าต่อให้คุณชายเฉินไม่ยอมรับการเชื้อเชิญนี้ ผมก็ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นอยู่แล้ว เพราะว่าผมนั้นมีความชื่นชมในตัวคุณชายเฉินมาตลอด”

เฉินเฟิงถึงกับตะลึง พลางกล่าวถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“ชื่นชมในตัวผม？นี่เป็นมุกใหม่หรือไงกัน？”

ชายชรายังคงไม่มีการตอบสนองใดๆ เพียงแต่ตอบกลับเขาเท่านั้น

“คุณชายเฉิน ผมว่าเรามาเข้าเรื่องสำคัญกันเลยดีกว่า ผมว่าคุณมาที่นี่คงไม่อยากมาเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้หรอก”

ชายชราหวังจะหยอกล้อสักหน่อย แต่เหมือนเฉินเฟิงจะไม่ได้สนใจอะไร เขาเพียงแค่กำลังจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความไม่สบอารมณ์สักเท่านั้น

“ในเมื่อคุณมีเรื่องจะพูดก็รีบเข้าเรื่องเถอะ คุยเรื่องสำคัญก่อนเรื่องอื่นยังไม่ต้องไปสนใจ รอให้คุณพูดธุระของคุณเสร็จแล้ว พวกเราค่อยว่ากันอีกที”

ชายชรายิ้มแห้งๆ ให้กับเขาก่อนจะพูดต่อ

“ถ้าหากไม่ใช่เงินสามแสนหยวนที่คุณชายเฉินเสนอให้กับลูกน้องของผม ผมคงจะไม่มีทางรู้ว่าคุณชายเฉินเดินทางมายังทะเลทรายแห่งนี้ ถึงแม้ว่าเงินสามแสนหยวนสามารถทำให้ผมทำเรื่องอื่นได้มากมาย แต่ว่าในเมื่อคุณชายเฉินเป็นคนออกมือเอง ผมก็ไม่สามารถที่จะไปถือโทษได้”

เขาพูดไปพร้อมรอยยิ้ม เฉินเฟิงที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มตาม

“ผมได้บอกกับไอ้ผมแดงไปแล้วให้เขามาแจ้งเรื่องกับคุณ ในเมื่อทำเรื่องไม่สำเร็จ อย่างนั้นก็แสดงว่าเงินที่ให้ไปมันคงน้อยเกินไป แต่เรื่องนี้คงจะโทษผมไม่ได้หรอกนะ เพราะผมเองก็ไม่คิดว่าเงินสามแสนหยวนนั่นจะสามารถซื้อพวกเขาได้ แต่ถ้าหากอยากได้มากกว่านั้นผมคงจะไม่ได้พกเงินมาเยอะขนาดนั้น เรื่องนี้เขาไม่ได้บอกกับคุณงั้นหรอ”

ชายชราที่ถูกเฉินเฟิงพูดด้วยถ้อยคำแบบนั้นทำให้สีหน้าของเขาหมองลงทันที แต่เพียงครู่เดียวเขาก็กลับมาปั้นสีหน้าได้อีกครั้ง เพียงทว่าน้ำเสียงที่พูดออกมาไม่ได้มีความเป็นมิตรดังเมื่อสักครู่นี้แล้ว

“ผมบอกไปแล้ว พวกเราไม่ได้มีเงินจำนวนมากมายเท่ากับคุณชายเฉินหรอก สำหรับคุณชายเฉินเงินสามแสนหยวนนั่นเป็นเพียงแค่เศษเงินเท่านั้น แต่สำหรับพวกเราแล้วเงินนั่นนับเป็นหยาดเลือดหยาดเหงื่อของพวกเราเลยทั้งนั้น”

“อย่าพูดอย่างนั้นเลย เงินนั่นล้วนแลกมาด้วยความยากลำบากทั้งนั้น” เฉินเฟิงรีบแย้งเขาทันที

บางทีการถกเถียงกันต่อไปคงจะไม่ได้เรื่องอะไรขึ้นมา ชายชราจึงพยายามไม่ใส่ใจเรื่องนี้ ก่อนที่เขาจะพูดต่อไป

“ผมไม่ได้จะมาถกเถียงเรื่องนี้กับคุณชายเฉินหรอก พวกเรากลับมาเข้าเรื่องสำคัญกันดีกว่า ตอนที่ผมรู้ว่าคุณชายเฉินเดินทางมาที่นี่ และได้รู้ถึงความสามารถอันเก่งกาจของคุณชายเฉิน ผมก็นึกได้ถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาซึ่งบางทีคุณชายเฉินอาจจะมีความสนใจ”

เฉินเฟิงได้แต่ส่งเสียงออกมาด้วยความงุนงง

“หืม？”

ชายชราส่งสัญญาณให้กับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ นำเอาของวางลงตรงหน้าโต๊ะชาของเฉินเฟิง

หญิงสาวเปิดผ้าที่คลุมออกอย่างช้าๆ ซึ่งด้านในนั้นมีกล่องใบหนึ่งที่ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่ ด้านนอกของมันถูกปักด้วยด้ายทองรูปดอกโบตั๋นอันสวยงามและหรูหรา

“เปิดออก”

เมื่อได้ยินคำสั่งของชายชรา หญิงสาวจึงหยิบกุญแจเล็กๆ ออกมาแล้วเสียบลงไปในรูกุญแจของกล่องใบนั้น เธอค่อยๆ ขยับจนที่ปลดล็อกเปิดออกก่อนจะเปิดกล่องออกมา

เฉินเฟิงชะโงกหัวเข้าไปดูด้วยความสงสัย แต่ด้านในนั้นกลับไม่ได้มีอะไรพิเศษ นอกจากมีกล่องทองคำบริสุทธิ์อันสวยงามที่อยู่ด้านในเท่านั้น