บทที่ 879 หาหมอรักษา

แต่ว่าในเมื่อหลงหลินไม่ติดใจเอาความ เขาก็ย่อมไม่ไปหาเรื่องใส่ตัวอย่างแน่นอน

หลังจากที่กลับมาถึงห้องพักแล้ว นอนอยู่บนเตียง แต่ทำยังไงก็นอนไม่หลับ ในสมองก็ยังนึกถึงภาพเหตุการณ์น่าพิศวาสนั้นอยู่ตลอดเวลา ทรวดทรงองค์เอวอรชรอ้อนแอ้น ขาวใสอมชมพู

นอนพลิกตัวไปมาตลอดค่อนคืนจึงค่อยๆหลับไป

ตื่นมาในวันรุ่งขึ้น หน้าตาก็ดูทรุดโทรมไปมากทีเดียว

เมื่อเฟิ่งซีเห็นเขาแล้ว ก็พูดอย่างตกใจว่า “เมื่อคืนนี้คุณไปเป็นขโมยที่ไหนมาเหรอ? ทำไมถึงดูอ่อนเพลียขนาดนี้ล่ะ?”

เฉินเฟิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ฉันเป็นโจร หรือว่าแอบไปขโมยคุณมาเหรอไง?”

เฟิ่งซีชอบพูดหยอกล้อกับเขาบ่อยครั้ง จึงได้แต่พูดอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าคนผีทะเล”

แต่ว่าจากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณจะไปขโมยหรือไม่ฉันไม่รู้หรอก เจ้าตัวแสบอย่างคุณอาจจะคิดอยากจะแอบย่องเข้าไปหาใช่ไหมล่ะ?”

เฉินเฟิงไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเธอ เพียงแต่เป็นห่วงปฏิกิริยาของหลงหลินเท่านั้น เมื่อคืนนี้เธอสงบเงียบนิ่งเฉยเกินไป นี่มันไม่เหมือนหญิงสาวปกติทั่วไปที่จะสามารถทำได้เลย ดังนั้นเฉินเฟิงจึงรู้สึกกังวลใจว่าเธออาจจะไปทำอะไรนอกเหนือจากนั้นหรือไม่

“พี่สาวคุณตื่นหรือยังล่ะ?” เขาถาม

แต่ว่าเมื่อได้ยินเฉินเฟิงถามเช่นนี้ ทำให้เฟิ่งซีก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา “คุณทำไมอยู่ดีๆก็ถามถึงพี่สาวล่ะ เมื่อคืนดูเหมือนว่าเธออ่านหนังสือจนดึกมาก ยังไม่ตื่นเลย”

เฉินเฟิงแอบคิดในใจว่า สงสัยจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนนี้ ทำให้หลงหลินก็นอนไม่หลับเหมือนกัน

เฟิ่งซีมองเขาด้วยสีหน้าแปลกใจ เฉินเฟิงจึงได้แต่หาเหตุผลมาอธิบายว่า “คือว่าเมื่อคืนตื่นมาตอนดึกเห็นไฟในห้องหนังสือยังไม่ปิด ก็เลยสงสัยถามดูเท่านั้นเอง”

แต่ว่าท่าทีของเฟิ่งซีที่ดูเหมือนไม่เชื่อ เฉินเฟิงจึงพูดว่า “งั้นคุณคิดว่ายังไงล่ะ ฉันคงไม่ได้คิดถึงพี่สาวคุณหรอกนะ”

เฟิ่งซีพูดด้วยหน้าตาทะเล้นว่า “แล้วใครจะไปรู้ล่ะ คุณอาจจะชอบนิสัยเยือกเย็นของพี่สาวฉันก็ได้นะ”

เฉินเฟิงก็ทำตาถลนใส่เธอ

ส่วนเฟิ่งซีกลับไม่สนใจ ได้แต่พูดต่อไปว่า “แต่ว่าถ้าคุณชอบพี่สาวฉันจริงๆ ฉันช่วยคุณได้นะ ถ้าหากพี่สาวมีเพื่อนคู่ใจแล้ว ฉันก็จะดีใจมากเลย”

เฉินเฟิงกลับเห็นท่าทีกังวลใจของเฟิ่งซีแล้ว นึกสนุกขึ้นมา จึงพูดกระเซ้าว่า “ถ้าพี่สาวคุณไปมีคนอื่นแล้ว งั้นคุณจะทำยังไงดีล่ะ ถึงเวลานั้นก็เหลือแต่คุณคนเดียวเลยนะ คุณไม่เหงาเหรอ?”

เฟิ่งซีพูดว่า “ถ้าพี่สาวเธอยอมตกลง ฉันก็จะตามพี่สาวไปด้วย แต่ถ้าเธอไม่ยอม ฉันก็จะอยู่ที่นี่จนแก่เฒ่า อยู่เป็นเพื่อนอาจารย์ไงล่ะ”

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงที่ราบเรียบของหลงหลินดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“อะไรที่ว่ายอมหรือไม่ยอม แกพูดเพ้อเจ้ออะไรอีกแล้ว”

มองไปตรงหน้าประตู สีหน้าของหลงหลินก็ไม่ค่อยดีเช่นกัน เพียงแต่ดูเหมือนจะกลบเกลื่อนเอาไว้ กลับดูไม่ค่อยรุนแรงเท่าไหร่นัก

เฉินเฟิงก็ได้แต่มองแค่แวบเดียว ก็รีบหลบสายตาไป ถึงแม้หลงหลินให้เขาลืมให้หมด แต่เรื่องอย่างนี้จะให้ลืมกันง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือ?

ส่วนหลงหลินก็ดูเหมือนว่าจะเลือกที่ไม่ไปมองเขา โดยปกติแล้วทั้งสองคนก็ไม่ค่อยได้พบเจอกันอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งหลีกเลี่ยงมากขึ้น

เฟิ่งซีก็รู้สึกแปลกๆไป แต่ก็พูดไม่ออกว่ามันเกิดปัญหาอะไรขึ้นกันแน่

หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้ว เฉินเฟิงเดิมทีจะต้องไปช่วยพวกเธอบดยา แต่ว่าตอนนี้มีคนเดินมาจากทางไกลเข้ามาตามเส้นทางถนนสายเล็ก

เฉินเฟิงคาดเดาว่าน่าจะเป็นพวกคนที่มาหาหมอรักษาตามที่เฟิ่งซีเคยพูดไว้ก่อนหน้านั้น คนนั้นเดินเข้ามาในบ้านแล้ว ก็ตรงไปพบกับหลงหลิน ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็เดินจากไป

เฉินเฟิงก็อยู่แต่ในห้องยา ก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่