บทที่ 920 ข้อตกลงระหว่างโจวจื่อเอ๋อ

และในเมื่อโจวสุนออกไปแล้ว อย่างนั้นทางด้านคนตระกูลไป๋ก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องอยู่ในนี้ต่อไป

พวกเขาพากันแยกย้ายไปคนละที่ ในขณะที่เฉินเฟิงนั้นมาอยู่ที่สวนดอกไม้ แล้วนั่งอยู่ตรงนั้นจ้องมองทิวทัศน์ด้วยความเบื่อหน่าย

พอผ่านไปได้ไม่นาน เขาก็มองเห็นร่างขาวๆ หนึ่ง ซึ่งร่างนั้นกำลังเดินตรงมายังเขา

“คุณโจว ทำไมคุณถึงไม่อยู่กับคุณชายรอง แต่กลับเดินออกมาที่นี่คนเดียวแบบนี้ล่ะครับ ”

บริเวณโดยรอบไร้ผู้คน เพราะพวกเขาน่าจะไปรวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถงใหญ่กันหมดแล้ว ซึ่งการที่โจวจื่อเอ๋อเดินตรงมาที่นี่ นอกจากจะมาหาเฉินเฟิงแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่มีเหตุผลอื่นอีก

โจวจื่อเอ๋อดึงกระโปรงขึ้นเดินก้าวขึ้นบันได แล้วตรงไปนั่งยังเก้าอี้ยาวที่อยู่ข้างเฉินเฟิง

“ถ้าหากฉันบอกคุณชายเฉินว่าฉันมาหาคุณ ไม่ทราบว่าคุณชายเฉินจะเชื่อหรือเปล่าคะ ” โจวจื่อเอ๋อตอบกลับอย่างเฉยชา ซึ่งดูเป็นคนละคนกับตัวเธอในก่อนหน้านี้เลย

เฉินเฟิงถามกลับด้วยความประหลาดใจ： “คุณมาหาผม เพราะเหตุอะไรกัน？อีกอย่างคุณควรจะมีความสนใจต่อคุณชายรองไป๋คนนั้นถึงจะถูกสิครับ ”

โจวจื่อเอ๋อตอบกลับ： “สนใจหรือไม่สนใจ คนอื่นคงจะไม่สามารถมองออกได้ง่ายดายขนาดนั้นหรอกค่ะ มีเพียงแค่ตัวฉันเท่านั้นที่รู้ได้”

เฉินเฟิงถามกลับอีกครั้งด้วยความแปลกใจ： “ความหมายของคุณก็คือเมื่อสักครู่นั้นคุณแค่แสร้งแสดงออกมาต่อหน้าคนอื่นเท่านั้นงั้นหรอ ？”

โจวจื่อเอ๋อไม่ได้ยอมรับ แต่ก็ไม่ได้กล่าวปฏิเสธ： “เรื่องบางอย่างก็จำเป็นจะต้องทำ แบบนั้นถึงจะทำให้ทุกคนเกิดความพอใจ ซึ่งสำหรับตัวฉันแล้วขอแค่พวกเขาพึงพอใจก็เพียงพอแล้ว ”

ภายในแววตาของเธอนั้นมีความมัวหมองแฝงอยู่ และคำพูดก็แฝงด้วยความไร้หนทางเช่นกัน

เฉินเฟิงที่ได้ยินจึงถามอย่างสงสัย： “คุณมาที่นี่ เพื่อจะมาบอกเรื่องแค่นี้กับผมงั้นหรอ ？”

“คุณชายเฉิน ตัวฉันนั้นไม่ได้มีความเข้าใจเกี่ยวกับตัวคุณมากนัก แต่เมื่อสักครู่นี้ได้ยินความคิดของคุณลุงที่มีต่อคุณแล้ว ฉันเองก็พอจะคาดเดาได้แล้วว่าคุณเป็นคนแบบไหน” โจวจื่อเอ๋อพูดออกมาอย่างผ่อนคลาย

“หืม？” เฉินเฟิงวางขาที่พาดอยู่บนเก้าอี้ของตัวเองลงมา แล้วมองไปยังโจวจื่อเอ๋ออย่างจริงจัง ： “ถ้าอย่างนั้นคุณคิดว่าผมเป็นคนแบบไหนกัน ？”

โจวจื่อเอ๋อนั่งยืดตัวตรงขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับยืดอกตรง ： “คุณชายเฉินคุณเป็นคนเดียวที่จะสามารถช่วยเหลือฉันได้ และก็เป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถช่วยเหลือฉันได้ ”

เฉินเฟิงถูกคำตอบนี้ของเธอทำให้งุนงงทันที

“ฉันรู้ดีว่าคุณชายเฉินต้องคิดว่าฉันบ้าไปแล้วแน่ๆ และตัวคุณก็อาจจะคิดด้วยว่าพวกเราเพิ่งจะเคยเจอกันเป็นครั้งแรก ดังนั้นคุณเลยต้องการที่จะปฏิเสธฉันด้วย ”

ซึ่งทางด้านเฉินเฟิงก็กำลังคิดแบบนั้นจริงๆ

ถึงแม้โจวจื่อเอ๋อจะดูหน้าตาสะสวย แต่เฉินเฟิงก็รู้ดีว่าไม่ใช่คนสวยทุกคนที่จะชอบเขา และอีกอย่างเขาก็ไม่สามารถที่จะไปช่วยเหลือผู้หญิงเหล่าทุกคนด้วย

ทันใดนั้นสีหน้าขอเฉินเฟิงที่มองไปยังโจวจื่อเอ๋อก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมา แม้แต่น้ำเสียงก็เย็นชาขึ้นมาด้วยเช่นกัน ： “ผมขอปฏิเสธคุณ”

โจวจื่อเอ๋อนิ่งอึ่ง มองไปยังเฉินเฟิงด้วยความไม่เข้าใจ พร้อมคำถาม： “ทำไมคะ？คุณชายเฉินยังไม่ทันได้ฟังข้อเสนอของฉันเลย บางทีนี่อาจจะเป็นข้อตกลงที่ไม่เลวเลยก็ได้นะคะ ”

แต่เฉินเฟิงกลับส่ายหน้า： “ไม่ว่ายังไง การช่วยเหลือคุณ อย่างน้อยก็คงต้องสร้างความขัดแย้งกับตระกูลโจว และถ้าหากผมเดาไม่ผิด บางทีก็อาจจะสร้างความบาดหมางกับตระกูลไป๋ด้วย แต่ว่าทั้งสองตระกูลนี้ล้วนเป็นตัวเลือกที่ผมต้องการใช้ต่อกรกับหมาป่าทะเลทราย เพราะฉะนั้นผมไม่มีทางตัดพวกเขาทิ้งในเวลาแบบนี้เด็ดขาด ”

โจวจื่อเอ๋อนั่งฟังเฉินเฟิงพูดจนจบอย่างตั้งใจ ก่อนที่เธอจะพูดออกมาอย่างลังเล ： “คุณชายเฉินเดาถูกแล้วค่ะ แต่ก็เดาถูกแค่เพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น ”

：