บทที่128 เลี้ยงดู

บทที่128 เลี้ยงดู

เสี้ยเมิ่งเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหน้าแล้วพูดขึ้น：“ไม่ไปค่ะ คุณไปเองเถอะ ฉันรอคุณที่นี่นะคะ" เธอพอจะเดาได้ว่า เพื่อนที่เฉินเฟิงจะพาเธอไปหานั้น มีฐานะเป็นยังไง เธอเองก็รู้ เฉินเฟิงกำลังค่อยๆเปิดเผยความจริงกับเธอ แต่ว่า เธอยังไม่ได้เตรียมใจเอาไว้

ยังไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ ที่จะเตรียมทำความเข้าใจเรื่องในอดีตของเฉินเฟิง ถ้าหากว่าเพื่อนของเฉินเฟิง ล้วนเป็นคนใหญ่คนโต ตนเองจะทำให้เฉินเฟิงขายหน้ารึเปล่า? เพราะถึงอย่างไรนอกจากหน้าตาที่สวยของตนเองแล้วนั้น ก็ไม่มีอะไรสามารถนำออกมาแสดงให้คนอื่นเห็นได้ เธอไม่มีฐานะทางครอบครัวที่โดดเด่น และไม่มีอำนาจเหนือกว่าคนอื่น

"ถ้าอย่างนั้นคุณรอผมสิบนาที อีกสิบนาทีผมจะกลับมา" เฉินเฟิงพูดเสียงเรียบเฉย ในเมื่อเสี้ยเมิ่งเหยาไม่คิดจะไป เขาก็จะไม่บีบบังคับเสี้ยเมิ่งเหยา

"ค่ะ ฉันจะรอคุณ" เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเล็กน้อย

เมื่อเห็นเฉินเฟิงออกไป โจวเซ่าฟึงขยับเข้ามาใกล้เสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไม่ตั้งใจ

"เมิ่งเหยา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"โจวเซ่าฟึงคลายยิ้มบางๆแล้วพูดถึงทาย ไม่ได้เจอกันสามปี เสี้ยเมิ่งเหยายังคงมีเสน่ห์น่าหลงใหล เธอสวยกว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัยเสียอีก หุ่นที่ผอมบาง ท่าทางที่มีสง่าและงดงาม ตู้จื่อเยว่เทียบไม่ได้เลยสักนิด

"ไม่ได้เจอกันนาน" ท่าทีของเสี้ยเมิ่งเหยานั้นเย็นชา เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับโจวเซ่าฟึงตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาล้วนเป็นโจวเซ่าฟึงที่เป็นฝ่ายตามจีบเธอ แต่ตู้จื่อเยว่กลับบอกว่าตนเองเป็นฝ่ายยั่วยวนโจวเซ่าฟึง สั่งให้คนโยนตนเองลงไปในทะเลสาบจินโป

"ได้ยินว่าหลังจากที่คุณแต่งงานชีวิตก็ไม่ได้เป็นไปตามที่หวัง?" โจวเซ่าฟึงจุดบุหรี่หนึ่งมวน สีหน้าของเขาดูเศร้าเล็กน้อย

เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหน้า แล้วพูดขึ้น：“เปล่า หลังจากที่แต่งงานแล้วฉันมีชีวิตที่ดี และมีความสุขมาก"

"มีความสุข?" โจวเซ่าฟึงหัวเราะเย้ยหยัน แล้วพูดขึ้น：“ก็แค่คนส่งอาหาร จะเอาอะไรมาทำให้คุณมีความสุข?"

เสี้ยเมิ่งเหยานิ่งสงบ ไม่ได้โต้เถียง และไม่จำเป็นต้องโต้เถียง

"เอาแบบนี้ดีกว่า คุณกลับไปหย่ากับสามี จากนั้นก็มาอยู่กับผมที่จินหลิง ผมให้คุณเดือนละห้าแสนหยวน" โจวเซ่าฟึงพ่นควันบุหรี่ออกมา พูดเสียงเรียบ

เสี้ยเมิ่งเหยาเลิกคิ้วขึ้น "โจวเซ่าฟึง รบกวนคุณช่วยให้เกียรติกันด้วย ตอนนี้ฉันเป็นผู้หญิงที่มีสามีแล้ว อีกทั้งคุณเองก็แต่งงานกับตู้จื่อเยว่แล้ว คุณทำแบบนี้ไม่รู้สึกผิดต่อเธอหรอ?"

"รู้สึกผิดต่อเธอ?" สีหน้าของโจวเซ่าฟึงน่ากลัวขึ้นมาทันที "คุณรู้ไหมว่ายัยผู้หญิงคนนั้นทำเรื่องอะไรไว้บ้าง? ยังจะให้กูรู้สึกผิดต่อมัน?"

"เธอทำอะไรคะ?" เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วเป็นปมแล้วถาม

"หึๆ" โจวเซ่าฟึงหัวเราะเย้ยหยันตนเอง พูดขึ้น：“ยัยผู้หญิงคนนั้น คืนวันที่เธอแต่งงาน เธอพาผู้ชายกลับมาที่บ้านสองคน ทั้งยังทำเรื่องแบบนั้นกับผู้ชายสองคนนั้นต่อหน้าผม คุณยังจะให้ผมรู้สึกผิดต่อเธองั้นหรอ?"

"บางทีการที่คนนอกอย่างพวกคุณมองมานั้น ผมโจวเซ่าฟึงมีชีวิตที่ดี เพราะเป็นถึงลูกเขยตระกูลตู้ แต่มีแค่ตัวผมเท่านั้นที่รู้ว่า ผมเป็นแค่หมาตัวหนึ่งของยัยผู้หญิงคนนั้นเท่านั้น！เธอสั่งให้ผมไปทางซ้าย ผมก็ไม่กล้าไปทางขวา！” สีหน้าของโจวเซ่าฟึงเต็มไปด้วยความแค้น ตอนนั้นตู้จื่อเยว่พูดว่าจะให้เขาเป็นลูกเขยของตระกูลตู้ เขาดีใจจนแทบบ้า เพราะนั่นเป็นถึงตระกูลตู้

ตระกูลตู้ที่มีชื่อเสียงในจินหลิง！ตระกูลที่ร่ำรวยอย่างแท้จริง！ถ้าสามารถเป็นลูกเขยของตระกูลตู้ได้นั้น ชีวิตที่รุ่งโรจน์ ก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ！

เพราะมีความคิดแบบนี้ เขาจึงแต่งเข้าตระกูลตู้

แต่จะไปรู้ได้ยังไง เมื่อเข้าไปในตระกูลตู้แล้วนั้น ตู้จื่อเยว่กลับเปิดเผยธาตุแท้ออกมา เธอเป็นอีตัวที่แท้จริง！