บทที่186 ความซวยของตระกูล

บทที่186 ความซวยของตระกูล

แต่พนักงานมากมายของตระกูลเสี้ยที่ล้อมกันเข้ามามุงดูนั้นกลับเอาคำพูดนี้ไปคิดเป็นจริงเป็นจัง

“ฉันคิดว่าที่ประธานเสี้ยทำมันไม่เลวเลยนะ เพราะถ้าหากสามารถสร้างความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลเย่ได้จริงๆ อย่าว่าแต่ขายโครงการที่ยู่ฉวนซานไปในราคาถูกเลย แม้แต่เอาโครงการที่ยู่ฉวนซานให้กับตระกูลเย่ มันก็ไม่ได้มากไปเลย”

“ใช่แล้ว ตระกูลเย่เป็นถึงผู้นำทางด้านธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แห่งเมืองชางโจวของเราเลยนะ เป็นหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ของกลุ่มตระกูลลำดับหนึ่ง ตระกูลธรรมดาทั่วๆไป คิดจะเข้าไปอยู่ในวงโคจรของตระกูลเย่นั้น ไม่มีทางโดยเด็ดขาด”

“มีความสัมพันธ์ในระดับนี้กับตระกูลเย่อยู่ ต่อไปใครจะมาดูถูกตระกูลเสี้ยของเราได้อีก? ฉันเองก็คิดว่าครั้งนี้ประธานเสี้ยได้ทำเรื่องที่ดีต่อตระกูลเสี้ยเรื่องหนึ่งเลยเหมือนกัน”

เสียงผู้คนพูดกระซิบกระซาบกันนั้นเสี้ยหยุนเสิ้งเองก็ได้ยินเข้ามาเช่นกัน แต่ภายในใจของเขากลับยิ่งรู้สึกเศร้าใจมากขึ้น ไม่คิดเลยว่าตระกูลเสี้ยจะมีพวกโง่เง่าที่มองอะไรตื้นๆมากมายขนาดนี้

อย่าเพิ่งหาความจริงแท้จากคำพูดเหล่านั้นของเสี้ยห้าวเลย

เพราะไม่ว่าจะเป็นอย่างไร แม้ว่าสิ่งที่เสี้ยห้าวพูดมาจะเป็นเรื่องจริง แต่คนพวกนี้ไม่คิดกันสักหน่อยเลยหรือไงว่าตระกูลเย่มีสิทธิ์อะไรมาออกหน้าให้ตระกูลเสี้ยกัน?

ในยุคสมัยนี้คำสัญญาปากเปล่าเป็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อถือมากที่สุด

มีเพียงแค่ผลประโยชน์เท่านั้นที่จะยืนยาวไม่มีวันเปลี่ยน!

ความช่วยเหลือที่ตระกูลเสี้ยอยากได้จากตระกูลเย่ นั้น นอกเสียจากตระกูลเสี้ยจะสามารถให้ผลประโยชน์ที่เย้ายวนใจให้กับตระกูลเย่ได้ แต่ถ้าไม่ ตระกูลเย่ก็ไม่มีทางช่วยตระกูลเสี้ยหรอก!

แม้แต่ตอนที่ตระกูลเสี้ยกำลังเผชิญกับความหายนะเอง พวกเขาก็จะฉวยโอกาสเข้ามาเอาเปรียบด้วยซ้ำไป!

เสี้ยหยุนเสิ้งที่ใช้ชีวิตมาหลายสิบปี เข้าใจหลักความจริงของเรื่องนี้ดีกว่าใคร

สูดหายใจลึกๆเพื่อระงับอารมณ์ จากนั้นเสี้ยหยุนเสิ้งก็เอ่ยเสียงเย็นออกไป “ไอ้สารเลว ฉันไม่สนว่าแกจะพูดสวยหรูออกมายังไง และฉันก็ไม่สนว่าตระกูลเย่ได้ทำการรับประกันอะไรแกบ้าง ตอนนี้ฉันให้เวลาแกสามวัน!”

“ให้แกไปเอาโครงการที่แกขายไปด้วยราคาถูกพวกนั้น กลับมาให้ฉันให้หมด! แล้วฉันจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น...”

“คุณปู่ นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง” คำพูดของเสี้ยหยุนเสิ้งยังไม่ทันได้พูดออกมาจนจบ เสี้ยห้าวก็รีบแทรกออกมาทันที ให้เขาขอโครงการพวกนั้นกับเย่หมิงเหวินแล้วยังมีพวกคนตระกูลลำดับสองพวกนั้นอีก นี่มันไม่เป็นการสั่งให้เขาไปตายหรือยังไง? คนพวกนั้น ต่างเป็นพวกที่ทั้งโหดเหี้ยมและทั้งโลภมากกันทั้งนั้น เขาเสี้ยห้าวนั้นที่ไม่มีทั้งสิทธิ์และไม่มีทั้งอำนาจ จะเอาอะไรไปขอคืนมาจากพวกเขาได้กัน

“ปัง”

เสี้ยหยุนเสิ้งฟาดไม้เท้าลงไปบนหน้าของเสี้ยห้าวอย่างแรง ทันใดนั้นเองก็ได้ทำเอาใบหน้าของเสี้ยห้าวเกิดรอยแดงของนิ้วมือที่ฟาดเข้ามา

“ไอ้หลานไม่รักดี ฉันไม่ได้กำลังเจรจาต่อรองกับแก!” ใบหน้าของเสี้ยหยุนเสิ้งเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว จากนั้นตวาดออกมาอีกว่า “ถ้าแกเอาโครงการพวกนั้นกลับมาไม่ได้ แกก็ไสหัวออกไปจากตระกูลเสี้ยซะ!”

“คุณปู่ ถึงแม้ว่าคุณปู่จะฆ่าผมไป ผมก็เอาโครงการพวกนั้นกลับมาไม่ได้หรอก” เสี้ยห้าวกัดฟันเอ่ยออกไป เขาในตอนนี้นั้นไม่หวั่นกลัวต่ออะไรทั้งสิ้นเป็นเหมือนกับหมูตายที่ไม่กลัวน้ำร้อนลวก ไปเอาโครงการพวกนั้นกับคนอย่างเย่หมิงเหวิน เขาคงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าไม่เอาโครงการนั้น ถึงแม้ว่าเสี้ยหยุนเสิ้งจะลงโทษเขา ถึงขนาดที่ไล่เขาออกไปจากตระกูลเสี้ยจริงๆ แต่เขาก็ยังสามารถรักษาชีวิตน้อยๆของเขาเอาไว้ได้

“ไอ้หลานไม่รักดี! แกแน่ใจหรอว่าฉันจะไม่กล้าฆ่าแกจริงๆ?!” เสี้ยหยุนเสิ้งโกรธสุดๆ ยกไม้เท้าในมือสูงขึ้น กัดฟันแค่นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับว่าสามารถฟาดไม้เท้าไปทางศีรษะของเสี้ยห้าวได้ทุกเมื่อ

เสี้ยห้าวได้ตัดสินใจเลือกที่จะปิดตาลงอย่างรวดเร็ว เขากำลังพนันว่าเสี้ยหยุนเสิ้งไม่กล้าทำอะไรเขาแน่

ต้องบอกเลยว่าเขาพนันได้ถูกต้อง

ผ่านไปได้สักพักนึง สุดท้ายเสี้ยหยุนเสิ้งก็ไม่ได้ลงมือไป แต่กลับเอาไม้เท้าในมือเคาะลงไปบนพื้นแรงๆ พร้อมทั้งต่อว่าออกไปด้วยความโกรธ “ความซวยของตระกูล!ความซวยของตระกูลเสียจริง!”