บทที่228 เย่ไห่ตง

บทที่228 เย่ไห่ตง

“วางใจ เขาจะปรากฏตัวออกมา ถ้าเขาไม่มา งั้นฉันจะฆ่าไอ้แกนี่ซธ!” ชายที่ถูกเรียกว่าประธานเย่ พูดด้วยสีหน้านิ่งขรึม เย่หมิงเหวินเป็นหัวหน้าพ่อบ้านของตระกูลเย่ เขาเป็นใบหน้าให้ตระกูลเย่มาโดยตลอด กิจการน้อยใหญ่ของตระกูลเย่ ล้วนมีเย่หมิงเหวินเป็นคนจัดการ 。

เรื่องการสร้างยู่ฉวนซานครั้งนี้ เขาก็ยังมอบให้เย่หมิงเหวิน

ในความคิดของเขา หากว่าตระกูลเสี้ยเข้าใจสถานการณ์ ก็ควรจะมอบโครงการยู่ฉวนซานนี้มาให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

ไม่นึกว่า ตระกูลเสี้ยเข้าใจแล้ว เจ้าเขยแต่งเข้าที่ไม่มีอะไรดีไปกว่าหมาที่อยู่ในตระกูลเสี้ยนั่น กลับทำเชิดจมูกขึ้นมา!

มาจับตัวเย่หมิงเหวิน!

ไม่ได้เห็นตระกูลเย่อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

เย่ไห่ตงจะไม่โกรธได้ยังไง!

“หวังว่าเจ้าขยะนั่นจะอ่านสถานการณ์ออกนะ” คังยูนโปถอนหายใจ ตอนแรกที่ได้ยินข่าว เขาก็ไม่เชื่อเลยสักนิด แค่เขยแต่งเข้ากระจอกๆ จะไปใจกล้าก่อเรื่องขนาดนี้ขึ้นมาได้ยังไง แต่หลังจากนั้น เมื่อได้ยินคำโต้แย้งของตระกูลเสี้ย จะไม่เชื่อก็คงไม่ได้ เฉินเฟิง ช่างเป็นลูกเขยแต่งเข้าที่ใจกล้าจริงๆ

แม้แต่เรื่องแยกตัวจากตระกูลเสี้ยก็กล้าพูดออกมา

แต่ครั้งนี้ คนที่เขาจะต้องเผชิญหน้าด้วย ไม่ใช่ตระกูลเล็กๆ อย่างตระกูลเสี้ย!

“รออีกสิบนาที ถ้าพวกมันยังไม่มา ก็หักขาไอ้แก่นี่ข้างหนึ่ง!” เย่ไห่ตงมองเสี้ยเว่ยกั๋วที่ถูกแขวนอยู่บนต้นไม้ ก่อนเอ่ยอย่างเย็นชา

“ครับ ประธานเย่！”

บอดี้การ์ดหลายคนพยักหน้า

เสี้ยเว้ยกั๋วในตอนนี้ น่าสังเวชอย่างที่สุด ตอนที่เขาถูกจับตัวมาจากโรงพยาบาลนั้น สวมเพียงเสื้อผ้าผู้ป่วยบางๆ เท่านั้น

เขายังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ หลังจากถูกแขวนอยู่บนต้นไม้เป็นเวลานาน บาดแผลย่อมปริแตก ดังนั้นบนชุดผู้ป่วยในตอนนี้ จึงเปรอะเปื้อนด้วยเลือดจำนวนไม่น้อยที่ไหลออกมา

เสี้ยเว่ยกั๋วริมฝีปากซีดเซียว ดวงตาอ่อนล้า

ความทรมานบนร่างกายนี้เป็นเพียงเรื่องเล็ก สิ่งที่ทำให้เสี้ยเว่ยกั๋วเจ็บปวดนั้นคือ คนรับใช้หลายคนที่ชี้มาที่เขาแล้วหัวเราะเยาะอยู่ใต้ต้นไม้ ถึงยังไงเขาก็อายุปูนนี้แล้ว ก็ควรจะได้อยู่อย่างสุขสงบที่บ้าน แต่วันนี้กลับต้องมาเป็นละครลิงให้อับอายขายหน้า

จากบทสนทนาของเย่ไห่ตงกับคังไห่โป ก็รู้ได้ไม่ยาก ว่าเหตุผลที่เขาถูกพามาที่นี่ก็คงหนีไม่พ้นเฉินเฟิง

นั่นทำให้เสี้ยเมิ่งเหยางุนงงอย่างมาก ที่เขาหมดสติไปหลายวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทำไมลูกเขยที่ทำอาหารเก่งของตัวเอง ตอนนี้ถึงได้ใจกล้าขนาดนั้น แม้แต่คนของตระกูลเย่ก็กล้าลักตัวไปงั้นเหรอ?

ผ่านไปสิบนาทีอย่างรวดเร็ว ที่ประตูของตระกูลเย่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครมา

เย่ไห่ตงยิ้มกว้าง หยิบท่อนเหล็กขึ้นมา ก่อนฟาดเข้าที่ขาของเสี้ยเว่ยกั๋วอย่างแรง

“กร๊อบ”