บทที่258 รอยร้าว

บทที่258 รอยร้าว

“ผมไม่ได้นอกใจ!” เฉินเฟิงวุ่นวายใจอยู่บ้าง ถ้าเขาทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อเสี้ยเมิ่งเหยาจริง เช่นนั้นเขาคงไม่พูดมากสักคำเดียว

ทำแล้ว เขาคงยอมรับ!

แต่ทั้งที่ชัดเจนแล้ว เขากลับโดนคนสาดโคลนอย่างไม่มีมูล การใส่ร้ายแบบนี้ เขาไม่มีทางยอมรับได้

“หลักฐานวางอยู่ตรงนั้นหมดแล้ว แกเห็นพวกฉันตาบอดรึไง?” หลินหลันลักษณะท่าทางดุดัน

“ผมบอกไปแล้วว่าผมกับหล่อนเป็นเพื่อนกัน ไปดื่มเหล้าเพราะมีธุระต้องคุย” เฉินเฟิงอดทนพอสมควร

“ไปผับเพื่อคุยธุระ?” หลินหลันเสียดสี “คุยเรื่องอะไร?”

“มีโจรป่าเถื่อนนอกเขตอยากลักพาตัวเมิ่งเหยา” เฉินเฟิงตอบเสียงทุ้ม

“เชอะ ไอ้ของเสีย แกอยากหาข้ออ้างก็หาข้ออ้างที่มันดีๆ หน่อยได้มั้ย? ยังมาบอกโจรป่าเถื่อนนอกเขต ทำไมแกไม่พูดหัวหน้าโจรพระโพธิสัตว์เลยล่ะ?” หลินหลันถากถางอย่างไม่ยอมรับ

“โจรป่าเถื่อนนอกเขต ทำไมต้องลักพาตัวฉันด้วยล่ะ?” เสี้ยเมิ่งเหยาเงยหน้าทันใด ถามอย่างสงบ

“เพราะ……”

ตอนแรกเฉินเฟิงอยากบอกว่าเพราะหลินหลันอวดรวยดึงดูดความสนใจของหวังเมิ่งหลง แต่พอคำพูดมาจ่อที่ปาก กลับโดนเขากลืนลงไปอีก

เขาไม่รู้ว่าควรอธิบายกับเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไร

เรื่องนี้อธิบายยากมากจริงๆ เพราะพัวพันถึงหวังเมิ่งหลง

ถ้าเขาพูดความจริงออกมาตอนนี้ เป็นไปได้มากว่าครอบครัวนี้จะแตกแยกเป็นเสี่ยงๆ ระหว่างเสี้ยเว่ยกั๋วกับหลินหลัน ถึงแม้ไม่แต่งงาน ก็คงปรากฏรอยร้าวที่ใหญ่มาก

ซึ่งคนที่ได้รับบาดเจ็บมากที่สุด ยังเป็นเสี้ยเมิ่งเหยา

“เพราะอะไร? แกก็พูดมาสิ” หลินหลันเพิ่มความได้ใจ

“พูดไม่ออกล่ะสิ ไอ้ของเสีย แกแต่งเรื่องก็ไม่แต่งให้เข้าท่าหน่อย” หลินหลันส่งเสียงหัวเราะ

ในดวงตางามของเสี้ยเมิ่งเหยายังมีความผิดหวังเข้มข้นเข้ามา

“หล่อนเป็นใคร?” เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยปากเรียบนิ่ง

“เย่ไห่ถัง” เฉินเฟิงไม่ได้ปิดบัง

ร่างกายเสี้ยเมิ่งเหยาสั่นเทา เย่ไห่ถัง……

“เย่ไห่ถังเป็นใคร?” หลินหลันเหงื่อเต็มหน้าผาก หล่อนยังสัมผัสไม่ถึงเย่ไห่ถังชนชั้นนี้

“แม่คะ แม่ไม่ต้องถามแล้ว” เสี้ยเมิ่งเหยาสูดหายใจลึกๆ ท่าทางฟื้นคืนความสงบนิ่ง

“ทำไมถึงถามไม่ได้? เมิ่งเหยา ลูกบอกแม่มา เย่ไห่ถังคนนั้นเป็นนังจิ้งจอกที่ไหน ตอนนี้แม่จะไปฉีกหน้าหล่อน” หลินหลันทำท่าทางอยากออกหน้าเพื่อเสี้ยเมิ่งเหยา

เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้สนใจหลินหลัน

“เมิ่งเหยา……” เฉินเฟิงยังอยากอธิบายอีก แต่กลับโดนเสี้ยเมิ่งเหยาขัดจังหวะทันที “ขอโทษนะ เฉินเฟิง ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันอยากพักผ่อน”

“ปัง”

เสี้ยเมิ่งเหยาปิดประตูสนิททันที

เฉินเฟิงเดินมาที่หน้าประตู ถอนหายใจทีหนึ่ง “เมิ่งเหยา ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ ฉันสามารถบอกเธอได้ว่าฉันไม่เคยทำเรื่องที่ผิดต่อเธอเลย”

“สำหรับเย่ไห่ถัง……ต่อไปฉันจะอธิบายกับเธอให้กระจ่าง”

หลังพูดจบ เสี้ยเมิ่งเหยาก็น้ำตานองหน้าตั้งนานแล้ว

เธออยากเชื่อใจเฉินเฟิง แต่เนื้อหาในคลิปวิดีโอราวกับภาพยนตร์ที่ฉายในสมองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงคนนั้นเป็นเย่ไห่ถัง

ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือรูปร่าง เย่ไห่ถังล้วนไม่ด้อยไปกว่าเธอสักนิด

ขณะเดียวกันทั้งเมืองชางโจวเย่ไห่ถังยังเป็นผู้หญิงที่มีอิทธิพลมากที่สุด

ยากมากที่เสี้ยเมิ่งเหยาจะเชื่อว่าตอนที่เฉินเฟิงเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่ดีเยี่ยมกว่าเธอสักคนหนึ่ง แล้วจะไม่หวั่นไหว

และยิ่งผู้หญิงคนนั้นยังคู่ควรกับเฉินเฟิงได้อีก