บทที่260 หลินหลันที่เห็นแก่ตัว

บทที่260 หลินหลันที่เห็นแก่ตัว

บอกว่าชิงคลังสมบัติของงูเจ้าถิ่นอย่างหานหลงก็ชิงไป ไม่มียืดยาดสักนิดเดียว

ลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยา ราวกับเป็นเรื่องเล็กที่ทำได้คล่องมือสำหรับใครบางคน

“ไม่……ไม่มีแล้ว พี่หลี่” หวังเมิ่งหลงส่ายๆ หน้า ถึงแม้เขาจะเป็นนักพนัน แต่เรื่องที่ฆ่าคนวางเพลิงเขายังไม่กล้าทำ เดิมทีให้สี่พี่น้องตระกูลเฉินลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยา ก็เพียงแค่อยากได้เงินจากหลินหลันทางนั้นมาใช้หน่อย

แต่ตอนนี้เห็นฝีมือของสี่พี่น้องตระกูลเฉินแล้ว เรื่องเงินคงไม่ใช่ปัญหา ได้มาอย่างง่ายดายอย่างยิ่ง

ถ้าไม่ใช่เพื่อลงโทษคนเนรคุณอย่างหลินหลัน เขาคงไม่คิดจะให้สี่พี่น้องตระกูลเฉินลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยาหรอก

“ไม่มีแล้วเหรอ? เมิ่งหลง นายไม่ใช่บอกว่านังคนต่ำหลินหลันอะไรนั่นทิ้งนายไปตอนนั้นเหรอ? ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะให้อาโสงกับอาเจียวถือโอกาสเอาหล่อนกับสามีหล่อนเข้ามาด้วย ให้นายได้ระบายอารมณ์?” เฉินจื๋อหลี่บอก

หวังเมิ่งหลงลังเลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้าไป “ไม่ต้องหรอก พี่หลี่ ผมกับนังคนต่ำนั้นก็ผ่านไปแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลายปีมานี้หล่อนยังเคยช่วยผมหลายครั้ง……”

เฉินจื๋อหลี่ถอนหายใจทีหนึ่ง ตบๆ ไหล่ของหวังเมิ่งหลงพลางบอกว่า “เมิ่งหลง ลูกผู้ชายจะจิตใจลังเลไม่มีความเด็ดขาดแบบนี้ไม่ได้ นายควรฆ่าผู้ชายของหล่อนกับลูกสาวหล่อนต่อหน้านังคนต่ำนั้นไปโดยตรง ให้หล่อนเสียใจไปทั้งชีวิต”

“อาหลี่!” เฉินจื๋อเหวินถลึงตาใส่เฉินจื๋อหลี่อย่างไม่พอใจเท่าไร ใจอาฆาตของเฉินจื๋อหลี่หนักเหลือเกิน เกือบถึงขั้นที่ไม่พูดไม่จาอะไรก็ฆ่าคนไป

“พี่ ผมล้อเล่นนะ ล้อเล่นเอง” เฉินจื๋อหลี่หัวเราะแบบกระอักกระอ่วน สำหรับพี่ใหญ่เฉินจื๋อเหวิน เขายังเคารพอยู่มาก

“เอาล่ะ โทรศัพท์หาอาโสงกับอาเจียวอีกที ให้พวกเขาถือโอกาสไปยู่ฉวนซาน ลักพาตัวเสี้ยเมิ่งเหยาคนนั้นกลับมาด้วยแล้วกัน” เฉินจื๋อเหวินพูดสั่งการ

“ครับ พี่ ผมจะไปโทร”

เกือบเป็นตอนที่อาเหาพาคนรีบมาบริเวณตระกูลเสี้ย เฉินจื๋อโสงกับเฉินจื๋อเจียวก็พาผู้ชายสูงใหญ่กำยำหลายคนเข้ามาในยู่ฉวนซานด้วย

ในวินาทีแรกทั้งสองกลุ่มปะทะกันเข้า

“พวกนายเป็นใคร?” ลูกตาอาเหาหดแน่นฉับพลัน ถึงแม้ในใจจะคาดเดาได้บ้าง แต่เขายังมีความตระหนกระดับหนึ่ง คาดไม่ถึงว่ามาทีก็คือจอมยุทธ์สองคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหนึ่งในนั้นยังเป็นจอมยุทธ์ผู้หญิงคนนี้ เขาดูระดับขอบเขตไม่ออกโดยสิ้นเชิง!

เฉินจื๋อโสงไม่ได้ไร้สาระกับอาเหา เขากระทืบเท้าทันใด กระโจนเข้ามาหาอาเหาราวกับเสือดุที่ลงมาจากเขา

“ปัง”

ชั่วพริบตาหนึ่งที่แลกหมัดกัน อาเหาถอยหลังสามก้าวติดอย่างควบคุมไม่อยู่ สีหน้าแดงสุดๆ

“หมิงจิ้งขั้นต้น?” มุมปากเฉินจื๋อโสงประกายยิ้มเยาะ ไม่พอดูเลย!

เขากุมหมัดไว้ สไลด์เท้า พุ่งไปทางอาเหาอีกครั้ง

“อย่าฆ่าคน” เวลานี้ เฉินจื๋อเจียวที่อยู่ด้านหลังส่งเสียงกำชับนิ่งๆ

เท้าของเฉินจื๋อโสงชะงัก แรงที่ต่อยออกไปเก็บกลับมาระดับหนึ่ง

เฉินจื๋อเจียวเคาะประตูใหญ่ตระกูลเสี้ยอย่างหน้าตาไร้อารมณ์

คนที่เปิดประตูย่อมเป็นหลินหลัน มองเห็นเฉินจื๋อเจียว ชั่วขณะนั้นสีหน้าของหล่อนเปลี่ยนเป็นระวังขึ้นมา “เธอเป็นใคร?”

เฉินจื๋อเจียวไม่ได้สนใจหลินหลัน เธอจับคอหลินหลันบีบไว้ ยกหลินหลันลอยขึ้นกลางอากาศ

“ลูกสาวเธอล่ะ?”

“แค่ก……แค่ก……” หลินหลันสายตาหวาดผวา สีหน้าแดงขึ้น ใช้นิ้วมือชี้ไปทางห้องนอนของเสี้ยเมิ่งเหยาอย่างไม่ลังเลสักนิด

“ปัง”

หลินหลันถูกโยนออกไป กระแทกบนผนัง

การกระทำทางนี้ดึงดูดความสนใจของเสี้ยเมิ่งเหยาเป็นธรรมดา

โจร?

เสี้ยเมิ่งเหยาสีหน้าตกใจกะทันหัน นึกถึงคำพูดหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้าที่เฉินเฟิงเคยบอก ตอนนั้นเธอยังคิดว่าโจรลักพาตัวอะไรนั้นเป็นเพียงข้ออ้างที่เฉินเฟิงหามา

แต่ตอนนี้……

เสี้ยเมิ่งเหยากดหมายเลขของเฉินเฟิงอย่างลนลานอยู่บ้าง จากนั้นต่อสาย

“ปึง”