บทที่723 ความโกรธของโซโล

บทที่723 ความโกรธของโซโล

พวกเขาทั้งสองคนขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเฉินเฟิงเพิ่งฆ่ารอนไป ผลกระทบที่มีต่อพวกเขาทั้งสองก็ไม่น้อย ก็ยังพิสูจน์ให้เห็นว่าความแข็งแกร่งของเฉินเฟิงเกินความคาดหมายของพวกเขาไปจริงๆ

อย่าว่าแต่พวกเขาสองคนเลย ในเวลานี้แม้แต่ผู้อาวุโสหงเทียนป้าและ เสินอิ่นญี่ปุ่นของกงปุ่นเหย่อู่ที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาสีหน้าก็ดูไม่ดี

สำหรับโซโล ปรมาจารย์ของรอน ในเวลานี้สีหน้าดำคล้ำเหมือนก้นหม้อ และพูดไม่ออกเป็นเวลานาน การตายของรอนส่งผลกระทบต่อเขามากเกินไป

ถึงจะรู้ว่ากำลังของรอนไม่ได้อ่อนแอ รวมทั้งการฉีดยายีนก็สามารถเพิ่มอานุภาพในการต่อสู้ได้ดีขึ้น ตราบใดที่รอนไม่ประมาทศัตรู อยากจะฆ่าเฉินเฟิงก็ไม่น่าจะยาก แต่คาดไม่ถึง.....

การแข่งขันเพิ่งเริ่ม เฉินเฟิงเริ่มต้นยึดอำนาจจู่โจมอย่างรวด จากนั้นก็บีบบังคับ ต่อด้วยโจมตีรอนอย่างต่อเนื่อง โดยไม่ให้เธอมีโอกาสหายใจแม้แต่น้อย ในที่สุดก็ทำให้รอนลุกลี้ลุกลน เลือดไม่เพียงพอ ตายอย่างน่าสังเวชในสนาม ผลลัพธ์นี้เกินความคาดหมายของโซโล เมื่อมองไปที่ร่างของรอนในขณะนี้ รัศมีความอาฆาตของเขาก็แผ่กระจายออก

ในตอนนี้แทบอยากจะกระโดดขึ้นไปบนเวทีประลองทุบกระดูกของเฉินเฟิงให้เละ

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงจินตนาการเท่านั้น หากเขาลงมือ ไม่ว่าเฉินเฟิงจะเป็นคู่ต่อสู้หรือไม่ ตัวแทนของแวดวงศิลปะการต่อสู้ของประเทศหวาก็จะโจมตีเขาอย่างแน่นอน และแบบนี้นี่ก็ถือได้ว่าละเมิดกฎของการแข่งขันไปโดยสิ้นเชิง ต่อจากนั้นเขาต้องทนแบกรับกับความโกรธจากองค์กรศิลปะการต่อสู้ระดับโลก

ในความเป็นจริงมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อรอนเสียชีวิตแล้ว อู่จื่อโจวไม่ได้มองไปที่สถานการณ์ในสนาม ที่สำคัญสายตาจับจ้องไปที่รอน ถึงแม้ว่าการลงมือของคู่ต่อสู้มีความเป็นไปได้น้อย แต่สรรพสิ่งในโลกล้วนไม่เที่ยงแท้ จะไม่ระวังก็ไม่ได้

ไม่เพียงแต่อู่จื่อโจวเท่านั้น แม้แต่คนที่แข็งแกร่งขององค์กรศิลปะป้องกันตัวโลก แววตาก็มองไปที่โซโลเป็นครั้งคราว

ท่ามกลางความคิดในใจ โซโลจะกล้าลงมือได้อย่างไร ทำจิตใจให้แน่นขึ้นเพื่อระงับความโกรธในใจ ในขณะเดียวกันก็คลายมือสองข้างที่กำแน่นออก

บนเวทีประลอง รอนยังคงนอนอยู่ที่นั่น มือข้างหนึ่ง เท้าข้างหนึ่งหัก น่าสังเวชมาก แต่ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเขาหาเรื่องใส่ตัวเอง

ตรงกันข้ามเฉินเฟิงไม่ได้มองเขาอีกเลย และหันไปทางเฟร์ตีตโตแล้วเดินไป ราวกับจะเก็บศพของเขา

“ในตอนนี้เวลานี้ ในสถานการณ์เช่นนี้ มันจะดีแค่ไหนถ้านายสามารถอยู่ที่สนามได้!”

อู่จื่อโจวถอนหายใจข้างในใจ และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงใบหน้าของเย่หนานเทียน จุดประสงค์ที่เฉินเฟิงมาที่นี่ไม่ได้มาเพื่อเป็นแชมป์อย่างแน่นอน แต่เพื่อล้างแค้นให้เย่หนานเทียน การตายของรอนไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของเข้าสู่เส้นทางการแก้แค้น

เมื่อมองไปที่ร่างที่ไร้วิญญาณของเฟร์ตีตโต เฉินเฟิงก็ถอนหายใจอย่างเงียบๆแล้วพูดว่า: “รอนถูกฉันฆ่าตายแล้ว นายหลับให้สบายเถอะ ฉันขอโทษนาย!”

จากนั้นเฉินเฟิงก็อุ้มร่างที่ไร้วิญญาณของเฟร์ตีตโตแล้วออกไปข้างนอกสนาม

เมื่อผู้นำของปากีสถานเห็นเช่นนี้รีบวิ่งไปไม่กี่ก้าวตรงหน้าของเฉินเฟิง

“ขอโทษ!”

เมื่อเห็นผู้นำของปากีสถานมาถึงตรงหน้า สีหน้าเฉินเฟิงท้อแท้ เต็มไปด้วยคำขอโทษ

“ใต้เท้าเฉินเฟิง นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณได้ล้างแค้นให้กับเฟร์ตีตโตแล้ว พวกเราขอบคุณหมอมาก คุณไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้!”

ผู้นำของปากีสถานก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ให้กำลังใจเฉินเฟิงเบาๆ จากนั้นจึงรับร่างไร้วิญญาณของเฟร์ตีตโตจากเฉินเฟิง

เมื่อเห็นใบหน้าของเฟร์ตีตโต ผู้นำของปากีสถานก็สั่นสะท้านในหัวใจ ไม่สามารถซ่อนความเสียใจไว้ได้

เฟร์ตีตโตเป็นจอมพลของปากีสถาน เป็นนายพลในกองทัพทหาร แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะไม่แข็งแกร่งมากนัก แต่ก็เป็นกำลังสำคัญของปากีสถานเช่นกัน การเสียชีวิตของเขาถือเป็นการสูญเสียของปากีสถาน

เดิมทีการตายของเฟร์ตีตโตสำหรับเฉินเฟิงแล้ว ในใจก็รู้สึกแย่มากอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของผู้นำปากีสถาน ทำให้เฉินเฟิงยิ่งรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น ตอนแรกอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในขณะนี้ โซโลที่อยู่ระยะไกลก็ออกจากในบริเวณของผู้ชม

เฉินเฟิงหรี่ตาทั้งสองข้าง: “คุณพาเฟร์ตีตโตออกจากที่นี่ก่อนเถอะ!”