บทที่740 ฆ่าตัวตายต่อหน้า

บทที่740 ฆ่าตัวตายต่อหน้า

อู่จื่อโจวไม่ได้เคาะประตูต่อ แต่เรียกให้พนักงานมา และขอให้พนักงานเปิดประตูให้

เมื่อประตูเปิดออก เทียนอิงนอนอยู่บนเตียง ขาข้างนั้นของยังมีเลือดไหลออกมา แม้แต่ผ้าปูที่นอนก็เปื้อนเลือด มันดูน่าสังเวชเล็กน้อย แต่เทียนอิงไม่สนใจเรื่องทั้งหมดนี้ แต่สายตาทั้งสองดูว่างเปล่า และจ้องมองไปที่ด้านบน เหมือนกับโดนของ

เมื่ออู่จื่อโจวเห็นฉากนี้ ก็ถอนหายใจในใจ และนั่งลงข้างเตียงแล้วพูดว่า: “เทียนอิง อย่าคิดมากเลย ฉันรู้ว่าในใจของนายทรมานมากแค่ไหน นายคือความภาคภูมิใจของสำนักกระบี่เทียนซาน ครั้งนี้ก็จะเป็นตัวแทนของจีนในการประลอง ความคิดของนายฉันรู้ดี นายอยากต่อสู้กับเฉินเฟิงในรอบรองชนะเลิศ ตอนนี้นายพ่ายแพ้ให้จั่วจู้จากญี่ปุ่น ในใจของนายไม่พอใจ นายถามใจตัวเองดู รู้สึกว่าหนทางข้างหน้าที่จะเดินต่อไปยังเดินไปได้อีกไกล!”

“แต่ล้มเหลวครั้งหนึ่งก็ถือว่าไม่อะไรเลย? ถ้านายไม่เคยประสบกับความล้มเหลวก่อนหนึ่งครั้ง อย่างนั้นเส้นทางศิลปะการต่อสู้ของนายจะแคบลง และชีวิตก็จะไม่มีความสนุกเลย!”

อู่จื่อโจวนิ่งไปชั่วขณะ ขนาดที่พูดสายตาก็มองไกลออกไปที่หน้าต่าง หวนคิดถึงความทรงจำ พูดเบาๆว่า: “ตอนนั้นฉันถูกเย้นฮวงซ่างเหรินรับเป็นลูกศิษย์ คิดถึงตอนนั้นความสามารถของฉันเทียบไม่ได้กับอาจารย์ของนาย จีอู๋ฉาง ปรมาจารย์ฟางเจิ้งยังมีอาจารย์ของเฉินเฟิงเลย แต่ฉันก็ไม่เคยยอมแพ้ แต่ฉันเก็บความไม่ยอมแพ้และความไม่พอใจทั้งหมดไว้ในใจ ตั้งใจฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ จนกระทั่งในเวลาต่อมาฉันถึงระดับความสูงเท่ากันกับพวกเขา และยังเหนือกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ!”

เมื่อเทียนอิงได้ยินคำพูดของอู่จื่อโจว ลุกขึ้นมานั่ง ใบหน้าแดงและพูดว่า: “ฉันไม่ได้สูญเสียความมั่นใจในอนาคต แต่ผมรู้สึกว่าการแข่งขันในวันนี้ พ่ายได้ไร้ประโยชน์มาก ลำบากใจมาก!”

ทันทีที่เสียงลดลง และประตูถูกเปิดออก เฉินเฟิงเดินเข้ามา เห็นสภาพตอนนี้ของเทียนอิง เขาไม่ได้เคลื่อนไหว เอ่ยปากพูดว่า: “ศักดิ์ศรีเป็นสิ่งสำคัญ แต่เมื่อเทียบกับชีวิตแล้วมันแตกต่างกัน เทียนอิง นายต้องรู้ ตราบใดที่นายยังมีชีวิตอยู่ก็ยังมีโอกาส ถ้าเป็นเหมือนกับนายกันหมด พบเจอกับความล้มเหลวก็หมดสภาพ งั้นในโลกนี้มีไม่กี่คนที่สามารถแสดงถึงชีวิตที่ยอดเยี่ยมได้!”

จิตใจของเทียนอิงตกตะลึง และคำพูดของเฉินเฟิงกระทบจิตใจ ในขณะนี้เงียบขรึมไม่มีคำพูด

แต่อู่จื่อโจวลุกขึ้นยืน และออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ เขาคิดว่าให้เฉินเฟิงคลี่คลายปมในใจของเทียนอิง มันจะดีกว่า

หลังจากที่อู่จื่อโจวออกจากห้อง เฉินเฟิงพูดอีกครั้ง: “คำพูดที่จั่วจู้พูดในวันนี้ ทั้งหมดนี้กำลังกระตุ้นนาย หากนายไม่สามารถอดกลั้นแล้วรับคำท้าประลองเป็นตาย งั้นก็เท่ากับติดกับดักของเขาแล้ว วันนี้นายไม่ถูกอีกฝ่ายยั่วให้โมโห ไม่ได้เข้าสู่ประลองเป็นตาย นี่คือชัยชนะของนายแล้ว!”

“ฉัน....ฉันรู้ แต่....แต่ฉัน!”เทียนอิงไม่ใช่ไม่รู้เล่ห์เพทุบายของอีกฝ่าย เพียงแต่เขารู้สึกตัวเองอัดอึดมากเกินไป

การแสดงออกของเทียนอิง อยู่ในสายตาเฉินเฟิง จากนั้นก็พูดว่า: “ฉันรู้ว่านายคิดอะไรอยู่ในใจ ใครบ้างที่ไม่เป็นผู้ชายเลือดร้อน บางเวลาฉันก็ทนไม่ไหวก็ระเบิดอารมณ์ออกมา แต่เมื่อตอนที่นายทำทั้งหมดนี้ นายต้องมั่นใจว่าสามารถทำลายอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์ หากนายไม่มีความมั่นใจ ลงมือโดยไม่ไตร่ตรอง มันก็เป็นเพียงแค่ความวู่วามเท่านั้นเอง!

“นี่.....นี่......”

เดิมทีเทียนอิงต้องการบอกว่าเขาต่อสู้กับจั่วจู้มีความมั่นใจที่จะชนะคู่ต่อสู้ แต่เมื่อนึกถึงฉากในการแข่งขัน ถ้าเกิดตัวเองถูกความโกรธครอบงำ อย่างนั้นสิ่งที่รอเขาอยู่ก็มีเพียงความตายทางเดียว

เฉินเฟิงเงียบไปครู่หนึ่งและกล่าวว่า: “พรุ่งนี้ฉันจะต่อสู้กับจั่วจู้ ฉันจะไม่ฆ่าเขา จะไม่ทำลายศิลปะการต่อสู้ของเขา!”

คำพูดของเฉินเฟิงทำให้เทียนอิงงงงวยเล็กน้อย จ้องมองตรงไปที่เฉินเฟิง รอคำพูดต่อไปของเขา

“ฉันจะเก็บเขาไว้ให้นาย รอให้วันไหนที่นายประสบความสำเร็จในศิลปะการต่อสู้เอาความอัดอั้นและความอัปยศอดสูที่นายต้องทนทุกข์ทรมานในวันนี้ สิบเท่า ร้อยเท่าเอาคืนกลับไป!”เฉินเฟิงพูดในสิ่งที่ใจคิด

“ดี!”

เทียนอิงรู้สึกตื่นเต้น ไม่ท้อใจอีกต่อไป แทนที่ด้วยความตื่นเต้นไม่มีสิ้นสุด

“ไปเถอะ อาการบาดเจ็บแบบนี้ไม่ไปหาหมอไม่ได้ ไม่งั้นไม่ใช่แค่จะฝึกศิลปะการต่อสู้ไม่ได้ แม้แต่การใช้ชีวิตปกติของนายก็จะได้รับผลกระทบ!”

“ขอบคุณนาย!”เทียนอิงกล่าวเบาๆ