บทที่803หินประหลาด

เฉินเฟิงสงสัยว่าพวกเขาหาอะไรได้

หลังจากที่ฝึกถึงขึ้นสูง จึงไม่ค่อยสนใจเรื่องทางโลกเท่าไหร่ ดังนั้นถ้าหากพวกเขาหาสิ่งเทียบเคียงที่

ทำให้เฉินเฟิงสนใจไม่ได้ การดวลครั้งนี้คงไม่เกิด

แต่พอเห็นเจ้าอ้วนสีหน้ายิ้มแย้ม ราวกับมั่นใจหนักหนาในสิ่งที่ตนเองควักออกมา

“ผมจะบอกพวกคุณให้ ผมเป็นคนเลือกมากทีเดียว ต่อให้ดื่มเหล้า ผมก็เลือกดื่มเฉพาะที่ผมอยากดื่ม ไม่งั้นต่อให้เป็นลาแฟร์ปีสองแปด ถ้าผมไม่อยาก ผมก็ไม่รู้สึกว่าดี”

“มันอย่างนั้นอยู่แล้ว พวกเราได้ยินเรื่องรสนิยมคุณชายเฉินมานาน เรื่องความประณีตไม่มีใครติดฝุ่น”

“แล้วพวกคุณเตรียมอะไรมาท้าดวลเล่า”เฉินเฟิงถามขึ้นอีกครั้ง

“คุณชายเฉิน ไม่ต้องรีบร้อน ของกำลังมา เดี๋ยวก็ถึง”

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา

ประตูห้องเปิดออก ชายสามสี่คนแบกสิ่งของเข้ามา

“นี่คือ”

“ของอะไรใหญ่ขนาดนี้”

เฉินเฟิงกับสือโพ่จุนรู้สึกใคร่รู้ในสิ่งของที่อยู่ข้างใน

แต่เจ้าอ้วนไม่ได้ตอบตรงๆ เขาสบตากับหวางลั่วปิง จากนั้นยืนตรงขึ้น แล้วเดินไปทางลังไม้ที่อยู่ไกลออกไป

เขาเดินไปหยุดข้างลังไม้ แล้วรอให้คนสองสามคนเข็นมา จากนั้นก็ควักกุญแจดอกสีทองออกมาจากกระเป๋า

เฉินเฟิงมองอย่างละเอียด กุญแจของลังไม้ทำด้วยทองคำ

เมื่อกุญแจเสียบเข้ารู เจ้าอ้วนค่อยๆขยับ ลูกกุญแจอันละเอียดประณีตค่อยๆดีดขึ้น

แต่ในตอนที่จะเปิด ชายอ้วนหยุดการกระทำในมือ แถมยังพูดกับเฉินเฟิงเป็นพิเศษว่า

“คุณชายเฉิน ของในนี้น่ะไม่ธรรมดานะ”

ในตอนที่กำลังอุบไว้ เฉินเฟิงก็อดรนทนไม่ได้เดินหน้าขึ้นเปิด

ดีที่ เจ้าอ้วนไม่ได้ลากไปด้วย เขาค่อยๆเปิดฝาลังออก

ตำแหน่งของเฉินเฟิงอยู่ตรงหน้าลังพอดี แทบจะไม่ต้องลุกขึ้นยืนก็เห็นของข้างใน

เดิมทีคิดว่าจะเป็นของพิสดารอะไรหนักหนา แต่กลับเห็นว่าข้างในนั้นคือก้อนหินก้อนหนึ่ง

“ก้อนหินเหรอ”

เขามองดูเจ้าอ้วน แล้วหันไปมองหวางลั่วปิง

คนกลุ่มนี้ตกลงกำลังทำอะไรอยู่ เขาอดคิดไม่ได้

หวางลั่วปิงเห็นเฉินเฟิงจึงถาม เขาตอบเองกับปาก

“นี่คือหินก้อนหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่หินธรรมดา”

เฉินเฟิงรักษาความเงียบ เขาไม่รู้เรื่อง และก็ไม่กล้าแสดงความเห็นใดๆ

ส่วนหวางลั่วปิงอธิบายต่อ

“พวกเราตามล่าหาพรมแดนปรมาจารย์ ก็เหมือนกับที่ดวลกับน้องชายเพื่อ《จี๋เต้าเจินเจี่ย》ก็เพื่อความก้าวหน้าของศิลปวิทยายุทธ์

ถ้าผมได้《จี๋เต้าเจินเจี่ย》มาแต่น้องชายยังแต่ไม่ถึงพรมแดนปรมาจารย์ ก็อาจจะยังหลงอยู่ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง”

เฉินเฟิงตกใจ ราวกับรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะพูดอะไร

พอได้《จี๋เต้าเจินเจี่ย》มาแล้ว แน่นอนว่าเขาต้องใช้เวลาวิจัยอย่างไม่กินไม่นอนเป็นแน่ หลังจากที่

อ่านจบ เขารู้อะไรขึ้นเยอะ และก็เชื่อมโยงกับหลายสถานที่ น่าตะลึงใจ

เหมือนกับที่หวางลั่วปิงพูด มีบางสถานที่ ราวกับเขาเพิ่งเคยสัมผัสโลกศิลปะการต่อสู้

แม้ว่าในใจตกตะลึง ยังคงมองเขาด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน

“สมแล้วที่คุณท่านหวังได้รับสมญานามว่าตงเป่ยไร้เทียมทาน แค่สองสามคำก็อยากทำให้ชนรุ่นหลังบำเพ็ญเพียร แต่แค่ไม่รู้ว่าลังนี้เกี่ยวอะไรกับก้อนหิน”