บทที่ 5

เมื่อเห็นเธอมา ชายคนนั้นก็ไม่ละสายตาจากเอกสารบนโต๊ะ เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ธรรมดา “ว่าไง?”

อลิซเดินไปที่หน้าโต๊ะด้วยย่างก้าวที่เบาๆ ใบหน้างดงามของเธอมีรอยยิ้มอันอ่อนหวาน และเสียงของเธอก็ฟังดูเจ้าชู้เล็กน้อย “ประธานวิลสันคะ วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน คืนนี้ฉันจะขอเรียนเชิญคุณมาที่บ้านของฉันได้ไหม?”

“ขอโทษที วันนี้ผมมีตารางงานเต็ม ผมไม่มีเวลาเลย” การแสดงออกของ เดมป์ซีย์ ยังคงเย็นชาราวกับน้ำ การเชื้อเชิญที่ดึงดูดใจของหญิงสาวไม่ได้ทำให้เขาสนใจเลย

เขาอนุญาตให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาในอาณาเขตของเขาเพียงเพราะร่างกายของเธอช่วยชีวิตเขาได้เมื่อห้าปีก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้หมายความว่าผู้หญิงคนนี้จะทำตามที่เธอพอใจต่อหน้าเขาได้เสมอไป

หลังจากการปฏิเสธติดต่อกันสี่ปี การแสดงออกในดวงตาของอลิซก็หดหู่ในทันใด

เธอบีบน้ำตาให้หลั่งออกมาเล็กน้อย ทำให้ดวงตาที่มีเสน่ห์และเต็มไปด้วยความรักของเธอมีน้ำมูกไหลและเคลื่อนไหว

“ก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว!” อลิซได้รับความเสียหายอย่างมาก ผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าเธอช่วยให้เธอกลายเป็นราชินี แต่เขาไม่เคยต้องการเป็นราชาของเธอเลย

นี่คือสิ่งที่อลิซไม่มีอำนาจที่จะทำ ผู้ชายคนอื่น ๆยอมเธอ มีเพียงชายผู้นี้ที่มีเกียรติอย่างราชาเท่านั้นที่เขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนอากาศ

“มีอะไรอีกไหม?” ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นใบหน้าสีเข้มของเขา

ร่างกายของอลิซดูเหมือนจะถูกกระแสไฟฟ้ากระแทกเล็กน้อย วิญญาณของเธอเกือบถูกดูดเข้าไปโดยนัยน์ตาที่น่าสยดสยองและลึกล้ำของเขา

ใบหน้าของชายคนนั้นเซ็กซี่และลึกล้ำ ใบหน้าทุกอณูของเขาสมบูรณ์แบบราวกับว่ามันถูกประดิษฐ์ขึ้นโดยพระเจ้าเอง

ริมฝีปากบางเซ็กซี่ของเขาขยับเล็กน้อย เสียงที่สงบและไร้อารมณ์ของเขาทำให้อลิซตื่นขึ้นทันทีราวกับว่ามีถังน้ำเย็นเทลงมาทับเธอ

"ไม่มีอะไรแล้วค่ะ. ฉันจะไม่รบกวนงานของคุณอีกต่อไป ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!" ด้วยน้ำตาในดวงตาของเธอ อลิซออกจากสำนักงานอย่างรีบร้อน